Η παρούσα διπλωματική εργασία προέβη στη συγκριτική εξέταση των επικοινωνιακών στρατηγικών και της διοικητικής οργάνωσης του Fondation Claude Monet στο Giverny και του Musée de l’Orangerie στο Παρίσι. Απώτερος σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να καταστούν κατανοητές οι διαφορές και οι ομοιότητές τους, στο πλαίσιο του πολιτιστικού μάνατζμεντ. Η παρούσα έρευνα υιοθετεί ποιοτική και συγκριτική μεθοδολογική προσέγγιση, η οποία ήταν βασισμένη στη μελέτη περίπτωσης (comparative  case study). Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω 1και μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με στελέχη των μουσείων και επισκέπτες τους. Από τα ευρήματα προέκυψε ότι το Fondation Claude Monet υιοθετεί μία βιωματική και οπτικοκεντρική επικοινωνιακή στρατηγική, η οποία βασίζεται στην αυθεντικότητα του χώρου. Από την άλλη πλευρά, το Musée de l’Orangerie εφαρμόζει μία πολυεπίπεδη και ερμηνευτική προσέγγιση, αποδίδοντας έμφαση στην εκπαίδευση και τη διάδραση. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι το ιδιωτικό διοικητικό μοντέλο ενισχύει την ευελιξία, αλλά την ίδια στιγμή, αποτελεί ένα στοιχείο που δημιουργεί υψηλή εξάρτηση από την επισκεψιμότητα. Αντιθέτως, το δημόσιο μοντέλο προσφέρει σταθερότητα και οργανωτική επάρκεια, αλλά περιορίζει την ταχύτητα με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις. Τέλος, συμπεραίνεται η άμεση σχέση που υπάρχει μεταξύ της διοικητικής δομής και της επικοινωνιακής στρατηγικής των οργανισμών, αλλά και η σημασία της διατήρησης μίας δέουσας ισορροπίας μεταξύ της εμπειρίας και της εκπαίδευσης του κοινού που επισκέπτεται τα μουσεία.