Η ίδρυση της Επισκοπής Αιγίνης τον 1^ο αιώνα μ. Χ. και η πορεία της μέσα στους αιώνες μέχρι τις αρχές  του 19^ου αιώνα, είναι το αντικείμενο της Μεταπτυχιακής Διπλωματικής εργασίας μας.

Η Επισκοπή Αιγίνης είναι από τις αρχαιότερες στην Εκκλησία  της Ελλάδος και η ίδρυση της οφείλεται στο ενδιαφέρον που επέδειξε ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος όταν κατά τη διάρκεια της Β΄ περιοδείας του στην Ελλάδα επισκέφθηκε την Κόρινθο και συνάντησε τον αρχισυνάγωγο Κρίσπο, τον οποίο απέστειλε στην Αίγινα για να διαδώσει το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Η προσπάθεια  του Κρίσπου απέδωσε με αποτέλεσμα η νέα θρησκεία γρήγορα να εξαπλωθεί και η Εκκλησία  της Αίγινας να παρουσιάσει σημεία ακμής στους επόμενους αιώνες με την ανάδειξη αρκετών Αγίων και την οικοδόμηση μεγάλων εκκλησιών.

Το ενδιαφέρον της εργασίας μας εστιάζεται κυρίως στους χρόνους που η Αίγινα βρέθηκε κάτω από Φραγκική – Καταλανική – Βενετική και Τουρκική κυριαρχία. Μια χρονική περίοδος από  το 1204 έως  το 1821.

Στους αιώνες αυτούς οι Αιγινήτες καταφεύγουν για ασφάλεια στο εσωτερικό του νησιού, όπου ιδρύουν την μεσαιωνική πόλη  που ονομάζουν «Αίγενα». Εκεί οχυρώνονται και οργανώνουν τη ζωή τους, Η Επισκοπή Αιγίνης βιώνει τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες, που προέρχονται από τους κατακτητές καθώς και πολλές καταστροφές από τους Σαρακηνούς πειρατές. Τα γεγονότα αυτά έχουν αντίκτυπο στη ζωή της Εκκλησίας η οποία για μεγάλες χρονικές περιόδους μένει χωρίς επίσκοπο διότι οι κατακτητές δεν επιτρέπουν την εγκατάσταση Ορθοδόξου Επισκόπου στο νησί, ενώ καθολικοί ιερείς και ιεραπόστολοι δρουν ανενόχλητοι.

Οι Αιγινήτες αναγκάζονται να προσφύγουν ακόμα και στον πάπα Ρώμης ζητώντας προστασία και ασφάλεια. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση σε αυτά τα χρόνια ο ερχομός του Αρχιεπισκόπου Διονυσίου Σιγούρου που με τη σεμνή του παρουσία και την πνευματική του εργασία κατορθώνει να στηρίξει τους ταλαιπωρημένους Αιγινήτες.

Η επισκοπή Αιγίνης συνεχίζει απρόσκοπτα την πορεία της τον 18^ο αιώνα με την παρουσία δυναμικών Αρχιεπισκόπων καθώς οι Τούρκοι από το 1715 μέχρι το 1821 είναι πιο ανεκτικοί και επιτρέπουν την εγκατάσταση Ορθόδοξου Αρχιεπισκόπου στην Αίγινα.

Η Μητρόπολη Αιγίνης καταργείται οριστικά και ενσωματώνεται στην Μητρόπολη Αθηνών το 1852 με το νέο νόμο του Κράτους που ορίζει τον αριθμό των Επισκοπών.

The present paper examines the founding of the Bishopric of Aegina in the 1^st century AD and its course throughout the centuries until the beginning of the 19^th century.

The Bishopric of Aegina is one of the oldest ones in the Church of Greece and its founding is attributed to the interest demonstrated by Paul the Apostle himself when, during his second tour in Greece, he visited Corinth and met Crispus, the ruler of the synagogue, whom he sent to Aegina to preach the Gospel of Christ.

 Crispus’ attempt bore fruit. As a result, the new religion spread quickly and the Church of Aegina flourished during the following centuries, a period marked by the canonization of several Saints and the construction of large churches.

 The interest of our paper is mainly focused on the periods during which Aegina was under Frankish - Catalan - Venetian and Ottoman rule, a time period spanning from 1204 to 1821.

During these centuries, the Aeginetans move inland for safety, where they found the medieval city which they call “Aigena”. They fortify themselves and organize their lives there. The Bishopric of Aegina faces the difficulties and the adversities caused by the conquerors as well as extensive destruction caused by the Saracen corsairs. These events have an impact on the life of the Church, which has been deprived of a bishop for long time periods since the conquerors do not allow the establishment/appointment of an Orthodox Bishop on the island, while catholic priests and missionaries act unhindered.

 The Aeginetans are even forced to turn to the Pope of Rome in order to ask for protection and safety. The only notable exception throughout all these difficult times is the arrival of the Archbishop Dionysios Sigouros, who manages to support the long-suffering Aeginetans through his humble presence and his spiritual work.

 The Bishopric of Aegina continues its course uninterrupted during the 18^th century along with the presence of dynamic Archbishops since the Ottomans, from 1715 to 1821, demonstrate greater tolerance and allow the appointment of an Orthodox Archbishop on the island of Aegina.

 The Metropolis of Aegina is permanently abolished in 1852 with the enforcement of the new State law which regulates the number of the Bishoprics and is therefore integrated into the Metropolis of Athens.