Η παρούσα εργασία εξετάζει το νομικό και κανονιστικό πλαίσιο που διέπει τις Ανανεώσιμες
Πηγές Ενέργειας στην Ελλάδα, υπό το πρίσμα της ενεργειακής μετάβασης και της βιώσιμης
ανάπτυξης. Αφετηρία της ανάλυσης αποτελεί η ανάδειξη του ρόλου των ΑΠΕ ως βασικού
πυλώνα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τη μείωση των εκπομπών αερίων του
θερμοκηπίου και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας. Στο πλαίσιο αυτό, διερευνώνται
τόσο οι βασικές έννοιες και τα χαρακτηριστικά των ΑΠΕ όσο και η σύνδεσή τους με την
περιβαλλοντική πολιτική και τις διεθνείς δεσμεύσεις.
Στη συνέχεια, αναλύεται το εθνικό θεσμικό πλαίσιο, με έμφαση στις συνταγματικές αρχές, τη
σχετική νομοθεσία και τον ρόλο των διοικητικών και ρυθμιστικών αρχών. Ιδιαίτερη βαρύτητα
δίνεται στις διαδικασίες αδειοδότησης και περιβαλλοντικής αξιολόγησης των έργων ΑΠΕ,
καθώς και στα προβλήματα και τις καθυστερήσεις που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή τους.
Παράλληλα, εξετάζεται το ευρωπαϊκό και διεθνές κανονιστικό πλαίσιο, αναδεικνύοντας την
επίδραση των ενωσιακών πολιτικών και των διεθνών συμφωνιών στη διαμόρφωση της εθνικής
ενεργειακής πολιτικής.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων και του
Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία συμβάλλει καθοριστικά στην ερμηνεία και
εφαρμογή του δικαίου των ΑΠΕ, ιδίως ως προς τη στάθμιση μεταξύ ενεργειακής ανάπτυξης
και περιβαλλοντικής προστασίας. Επιπλέον, αναλύονται οι συγκρούσεις συμφερόντων και οι
πρακτικές δυσχέρειες που εμφανίζονται στην εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου,
αναδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ κανονιστικής πρόβλεψης και διοικητικής πρακτικής.
Η εργασία καταλήγει σε μια συνολική αξιολόγηση του ισχύοντος πλαισίου, επισημαίνοντας
ότι, παρά τη σημαντική πρόοδο σε επίπεδο νομοθεσίας και εναρμόνισης με το ενωσιακό
δίκαιο, εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικές θεσμικές και διοικητικές αδυναμίες. Τέλος,
διατυπώνονται προτάσεις για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος, με
σταθερότητα του κανονιστικού πλαισίου και την ενίσχυση της κοινωνικής συμμετοχής.

This study examines the legal and regulatory framework governing Renewable Energy
Sources (RES) in Greece, within the broader context of energy transition and sustainable
development. The analysis begins by highlighting the role of RES as a key pillar in addressing
climate change, reducing greenhouse gas emissions, and enhancing energy security. In this
context, the fundamental concepts and characteristics of renewable energy are explored, along
with their connection to environmental policy and international commitments.
The study then analyzes the national institutional framework, focusing on constitutional
principles, relevant legislation, and the role of administrative and regulatory authorities.
Particular emphasis is placed on licensing procedures and environmental assessment processes
for RES projects, as well as on the practical challenges and delays observed in their
implementation. At the same time, the European and international regulatory framework is
examined, highlighting the influence of EU policies and international agreements on national
energy policy.
Special attention is given to the case law of Greek courts and the Court of Justice of the
European Union, which plays a crucial role in interpreting and applying RES law, particularly
in balancing energy development with environmental protection. Furthermore, the study
addresses conflicts of interest and practical implementation difficulties, revealing the gap
between formal regulation and administrative practice.
The study concludes with an overall evaluation of the existing framework, indicating that
despite significant progress in legislative development and alignment with EU law, substantial
institutional and administrative weaknesses persist. Finally, proposals are formulated to
improve the effectiveness of the system, focusing on simplifying procedures, strengthening
administrative capacity, ensuring regulatory stability, and enhancing public participation.