Στρατηγική Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων και Προορισμών / ΔΤΕΔΕ
2
28
64
Περιλαμβάνει: Εικόνες, Πίνακες, Γραφήματα, Διαγράμματα και Παραρτήματα (2 Ερωτηματολόγια)
Δεν προκύπτει αντιστοίχιση
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα ανάπτυξης και προώθησης εναλλακτικών μορφών τουρισμού στη Σαντορίνη, ένα νησί που αντιμετωπίζει έντονη πίεση από τον υπερτουρισμό. Στόχος της έρευνας είναι να αξιολογήσει κατά πόσο ο εναλλακτικός τουρισμός μπορεί να συμβάλει σε μια πιο βιώσιμη διαχείριση του προορισμού, προστατεύοντας ταυτόχρονα το περιβάλλον και ενισχύοντας την τοπική κοινωνία. Η ποσοτική έρευνα πραγματοποιήθηκε με δείγμα 81 συμμετεχόντων, το οποίο χαρακτηρίζεται κυρίως από άτομα ηλικίας 30–49 ετών (64.19%), Μεταπτυχιακού μορφωτικού επιπέδου (55.56%) και με σημαντική προηγούμενη εμπειρία στον εναλλακτικό τουρισμό — το 41.98% έχει λάβει μέρος σε σχετικές δράσεις τρεις φορές. Η περιγραφική ανάλυση των έξι Υποκλιμάκων του ερωτηματολογίου ανέδειξε υψηλή θετική στάση των συμμετεχόντων/ουσών έναντι των Κινήτρων Επιλογής Εναλλακτικού Τουρισμού (ΜΤ = 4.31, ΤΑ = 0.49) και τον Αντίκτυπο στο Περιβάλλον (ΜΤ = 3.55, ΤΑ = 0.53), ενώ μέτρια αξιολόγηση καταγράφηκε για τη Στρατηγική Προώθησης από Κρατικούς Φορείς (ΜΤ = 3.26, ΤΑ = 0.81) και για τη Σχέση Επισκεπτών–Παρόχων (ΜΤ = 3.49, ΤΑ = 0.87). Αντίθετα, χαμηλότερη συμφωνία εμφανίστηκε ως προς τον Αντίκτυπο στην Τοπική Κοινωνία (ΜΤ = 2.07, ΤΑ = 0.58). Η ανάλυση κανονικότητας έδειξε ότι τρεις Υποκλίμακες (Υ2, Υ5, Υ6) δεν αποκλίνουν από την κανονική κατανομή (p = 0.316, 0.334, 0.207 αντίστοιχα), ενώ οι υπόλοιπες παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική απόκλιση (p < 0.05). Στη συσχετιστική ανάλυση, η ισχυρότερη σχέση καταγράφηκε μεταξύ του περιβαλλοντικού και κοινωνικού αντίκτυπου (ρ = 0.864), υποδηλώνοντας ότι οι δύο αυτές διαστάσεις γίνονται αντιληπτές ως αλληλένδετες από τους συμμετέχοντες. Συνολικά, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για βιωματικές και περιβαλλοντικά υπεύθυνες μορφές τουρισμού, ενώ αναδεικνύεται η ανάγκη ενίσχυσης της κοινωνικής διάστασης, της οργάνωσης και της επίσημης τουριστικής προώθησης. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο εναλλακτικός τουρισμός μπορεί να αποτελέσει βασικό εργαλείο για τη βιώσιμη ανάπτυξη της Σαντορίνης.
This thesis explores the development and promotion of alternative tourism in Santorini, a destination heavily affected by hypertourism. The study aims to determine whether alternative tourism can contribute to a more sustainable management model that protects the environment while supporting the local community. A quantitative survey was conducted with 81 participants, mostly aged 30–49 years (64.19%), the majority of whom held a postgraduate degree (55.56%). Prior involvement in alternative tourism activities was also notable, with 41.98% reporting participation three times. Descriptive statistics of the six Subscales revealed strong agreement with the Motivations for Choosing Alternative Tourism (M = 4.31, SD = 0.49) and the Environmental Impact (M = 3.55, SD = 0.53). Moderate agreement was found for the Promotion Strategy by Public Authorities (M = 3.26, SD = 0.81) and the Visitor–Provider Relationship (M = 3.49, SD = 0.87), while notably lower agreement concerned the Social Impact dimension (M = 2.07, SD = 0.58). Kolmogorov–Smirnov tests showed that three Subscales (S2, S5, S6) did not deviate from normality (p = 0.316, 0.334, 0.207), whereas the remaining three showed statistically significant deviations (p < 0.05). he strongest association was found between Environmental Impact and Social Impact (ρ = 0.864), indicating a shared perception of these dimensions as closely interrelated. Overall, the findings confirm a high level of interest in environmentally responsible and experience-based forms of tourism, while highlighting the need for stronger social integration and improved strategic promotion. The study concludes that alternative tourism can play a decisive role in achieving sustainable development and relieving Santorini from the pressures of hypertourism.
