Η παρούσα εργασία εξετάζει τον ρόλο του Αδριάνειου Υδραγωγείου ως εργαλείο βιώσιμης ανάπτυξης, πολιτιστικής διαχείρισης και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον. Ο σκοπό της διερεύνης των δυνατοτήων αξιοποίησης του υδραγωγείου ως πολιτιστικού και περιβαλλοντικού πόρου, καθώς και η ανάδειξη των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών επιπτώσεων που προκύπτουν από τη διαχείριση και απανάχρησή του, προσεγγίστηκε με την ποιοτική μέθοδο και ερευνητικό εργαλείο τις ημιδομημένες συνεντεύξεις σε εκπροσώπους φορέων διαχείρισης του έργου.

Κύριες διαπιστώσεις είναι ότι το Αδριάνειο Υδραγωγείο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο βιώσιμης ανάπτυξης, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και πολιτιστικής αναζωογόνησης. Η αξιοποίησή του μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, στη δημιουργία πολιτιστικών διαδρομών, στην περοβαλλοντική ευαισθητοποίηση των πολιτών και στην ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού. Ακόμη, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν κάποιες προκλήσεις, όπως οι δυσκολίες συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων, οι θεσμικές και γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες, η όχι και τόσο μεγάλη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών.

This research examines the role of Hadrian’s Aqueduct as a tool for sustainable development, cultural management, and environmental awareness within the contemporary urban environment. The purpose of investigating the potential utilization of the aqueduct as a cultural and environmental resource, as well as highlighting the social, economic, and cultural impacts arising from its management and reuse, was approached through a qualitative methodology, using semi-structured interviews as the main research tool with four representatives of organizations involved in the management of the project. The main findings indicate that Hadrian’s Aqueduct can serve as an important tool for sustainable development, environmental education, and cultural regeneration. Its utilization may contribute to strengthening social cohesion, creating cultural routes, raising environmental awareness among citizens, and promoting cultural tourism. Furthermore, it was found that certain challenges still exist, such as difficulties in coordination among the involved stakeholders, institutional and bureaucratic dysfunctions, and the relatively limited participation of civil society.