Pilots operate in high-pressure environments where decision-making, alertness and composure are critical. The ability to manage stress and build mental resilience is therefore an essential component of pilot competence and aviation safety. International regulatory bodies such as the International Civil Aviation Organization (ICAO) and the European Union Aviation Safety Agency (EASA) have incorporated resilience training and stress management within their competency frameworks for initial pilot training. This dissertation examines how stress management, mental resilience and training support are perceived in the context of initial pilot training. Using a structured questionnaire, data were collected from 107 participants, including student pilots, pilots and flight instructors from military and civil aviation contexts. The empirical analysis included descriptive statistics, reliability analysis, exploratory factor analysis, correlation analysis, group comparisons, multiple linear regression and thematic analysis of open-ended responses. The findings indicate that perceived stress during pilot training is mainly associated with evaluation anxiety, external stressors, training demands and workload. Mental resilience, especially composure, adaptability and self-management, was found to be negatively associated with perceived stress. Institutional support and psychological safety also emerged as important factors linked to training satisfaction and perceived well-being support. In addition, participants highlighted the need for more structured stress management training, greater involvement of mental health professionals, more supportive instructor-trainee relationships and confidential support mechanisms. The study identifies gaps in the structure and delivery of resilience and stress management training and proposes improvements for aviation training organizations. Strengthening resilience development practices in flight schools can support safer operations, reduce training-related stress and enhance the long-term psychological well-being of aviation professionals.

Οι πιλότοι επιχειρούν σε περιβάλλοντα υψηλής πίεσης, όπου η λήψη αποφάσεων, η εγρήγορση και η ψυχραιμία είναι κρίσιμης σημασίας. Η ικανότητα διαχείρισης του άγχους και ανάπτυξης ψυχικής ανθεκτικότητας αποτελεί, επομένως, ουσιώδες στοιχείο της επαγγελματικής επάρκειας των πιλότων και της ασφάλειας πτήσεων. Διεθνείς ρυθμιστικοί φορείς, όπως ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization - ICAO) και ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ασφάλεια της Αεροπορίας (European Union Aviation Safety Agency - EASA), έχουν ενσωματώσει την εκπαίδευση στην ανθεκτικότητα και τη διαχείριση του άγχους στα πλαίσια δεξιοτήτων που αφορούν την αρχική εκπαίδευση πιλότων. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει πώς η διαχείριση του άγχους, η ψυχική ανθεκτικότητα και η εκπαιδευτική υποστήριξη γίνονται αντιληπτές στο πλαίσιο της αρχικής αεροπορικής εκπαίδευσης. Με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου συλλέχθηκαν δεδομένα από 107 συμμετέχοντες, στους οποίους περιλαμβάνονταν εκπαιδευόμενοι πιλότοι, πιλότοι και εκπαιδευτές πτήσεων από στρατιωτικά και πολιτικά αεροπορικά περιβάλλοντα. Η εμπειρική ανάλυση περιλάμβανε περιγραφική στατιστική, έλεγχο αξιοπιστίας, διερευνητική παραγοντική ανάλυση, ανάλυση συσχετίσεων, συγκρίσεις μεταξύ ομάδων, πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση και θεματική ανάλυση των ανοικτών απαντήσεων. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το αντιλαμβανόμενο άγχος κατά την πτητική εκπαίδευση συνδέεται κυρίως με το άγχος αξιολόγησης, τους εξωτερικούς στρεσογόνους παράγοντες, τις απαιτήσεις της εκπαίδευσης και τον εκπαιδευτικό φόρτο. Η ψυχική ανθεκτικότητα, ιδιαίτερα η ψυχραιμία, η προσαρμοστικότητα και η αυτοδιαχείριση, βρέθηκε ότι σχετίζεται αρνητικά με το αντιλαμβανόμενο άγχος. Επιπλέον, η θεσμική υποστήριξη και η ψυχολογική ασφάλεια αναδείχθηκαν ως σημαντικοί παράγοντες που συνδέονται με την ικανοποίηση από την εκπαίδευση και την αντιλαμβανόμενη υποστήριξη της ευημερίας των εκπαιδευομένων. Παράλληλα, οι συμμετέχοντες ανέδειξαν την ανάγκη για πιο δομημένη εκπαίδευση στη διαχείριση του άγχους, μεγαλύτερη συμμετοχή επαγγελματιών ψυχικής υγείας, πιο υποστηρικτικές σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτών και εκπαιδευομένων, καθώς και εμπιστευτικούς μηχανισμούς υποστήριξης. Η μελέτη εντοπίζει κενά στη δομή και την παροχή της εκπαίδευσης σε θέματα ψυχικής ανθεκτικότητας και διαχείρισης του άγχους και προτείνει βελτιώσεις για τους οργανισμούς αεροπορικής εκπαίδευσης. Η ενίσχυση των πρακτικών ανάπτυξης ανθεκτικότητας στις σχολές πτήσεων μπορεί να υποστηρίξει ασφαλέστερες πτητικές λειτουργίες, να μειώσει το άγχος που σχετίζεται με την εκπαίδευση και να ενισχύσει τη μακροπρόθεσμη ψυχολογική ευημερία των επαγγελματιών της αεροπορίας.