Εισαγωγή: Το νοσηλευτικό προσωπικό αποτελεί κρίσιμο πόρο για την επίτευξη των σημαντικών για την κοινωνία στόχων του συστήματος υγείας. Το σύγχρονο δυναμικά μεταβαλλόμενο, αβέβαιο, πολύπλοκο και αμφίσημο περιβάλλον, που χαρακτηρίζεται από συνεχείς ποικίλες κρίσεις, ευνοεί την εκδήλωση εργασιακής εξουθένωσης στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, θέτοντας σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα και την ευημερία του και συνακόλουθα την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. Η ενδυναμωτική ηγεσία (ΕΗ) αποτελεί μία συμμετοχική μέθοδο διοίκησης που προάγει την αυτονομία, την αυτοπεποίθηση και την ψυχική ανθεκτικότητα, περιορίζοντας την  εργασιακή εξουθένωση. Σκοπός: Η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η ΕΗ σχετίζεται με τα επίπεδα εργασιακής  εξουθένωσης, εξετάζοντας τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας, καθώς και την άμεση επίδραση της τελευταίας στην εργασιακή εξουθένωση. Υλικό και Μέθοδος: Συγχρονική έρευνα σε δείγμα νοσηλευτικού προσωπικού που υπηρετεί στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων (ΠΓΝΙ) και στο Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων «Γ. Χατζηκώστα», με δομημένο ερωτηματολόγιο που περιλαμβάνει τις ψυχομετρικές κλίμακες Leader Empowering Behaviors Questionnaire (LEBQ-GR), Ερωτηματολόγιο Εργασιακής Εξουθένωσης της Κοπεγχάγης – Copenhagen Burnout Inventory (CBI-Gr) και Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10 GR). Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε έλεγχο αξιοπιστίας και κανονικότητας, ανάλυση συσχετίσεων με μη παραμετρικές μεθόδους και ανάλυση διαμεσολάβησης με bootstrap 5.000 δειγμάτων και διεξήχθη με το πρόγραμμα SPSS v.29. Αποτελέσματα: Καταγράφηκε μέτριος βαθμός ενδυναμωτικών ηγετικών συμπεριφορών, ικανός βαθμός ψυχικής ανθεκτικότητας, μέτριος βαθμός προσωπικής και εργασιακής εξουθένωσης και ασθενής βαθμός σχετιζόμενης με τη φροντίδα/ασθενή εξουθένωσης. Η ΕΗ (εξαιρουμένης της διάστασης «λογοδοσία και ευθύνη») και η ψυχική ανθεκτικότητα συσχετίσθηκαν αρνητικά με όλες τις διαστάσεις της εργασιακής εξουθένωσης και θετικά μεταξύ τους, ενώ η επίδραση της ΕΗ στην εξουθένωση διαμεσολαβείται μερικώς – και σε δύο περιπτώσεις πλήρως από την ψυχική ανθεκτικότητα. Συμπεράσματα: Η ΕΗ προάγει την αυτοαποτελεσματικότητα, την αυτονομία και τη συμμετοχή και την ψυχική ανθεκτικότητα, ενδυναμώνει και παρακινεί, διαμορφώνοντας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον που λειτουργεί ως ασπίδα στην εργασιακή εξουθένωση του νοσηλευτικού προσωπικού. Η ανάπτυξη κατάλληλων παρεμβάσεων σε ατομικό, δομικό και οργανωσιακό επίπεδο για την ενίσχυση των ενδυναμωτικών ηγετικών συμπεριφορών και της ψυχικής ανθεκτικότητας, καθώς και τη συστηματική πρόληψη και αντιμετώπιση της εργασιακής εξουθένωσης είναι κρίσιμη για την προστασία και ανάπτυξη του πολύτιμου για το σύστημα υγείας αυτού πόρου.

Introduction: Nursing staff are a critical resource for achieving the important goals of the health system for social welfare. The modern dynamically volatile, uncertain, complex and ambiguous environment, characterized by continuous and diverse crises, favors the manifestation of burnout in nursing staff, jeopardizing their effectiveness and well-being and consequently the quality of the health services provided. Empowering leadership (EL) is a participatory management method that promotes autonomy, self-confidence and resilience, limiting burnout. Aim: To investigate how EL is related to levels of burnout, examining the possible mediating role of resilience, as well as the direct effect of the latter on burnout. Material and Methods: Cross-sectional study on a sample of nursing staff serving at the University General Hospital of Ioannina and the General Hospital of Ioannina “G. Hadjikostas”, with a structured questionnaire that includes the psychometric scales Leader Empowering Behaviors Questionnaire (LEBQ-GR), Copenhagen Burnout Inventory (CBI-Gr) and Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10 GR). The statistical analysis included reliability and normality testing, correlation analysis with non-parametric methods and mediation analysis with bootstrap of 5,000 samples and was conducted with the SPSS v.29 program. Results: A moderate degree of empowering leadership behaviors, a sufficient degree of resilience, a moderate degree of personal and work burnout and a weak degree of care/patient related burnout were recorded. EL (excluding the dimension “accountability and responsibility for the results”) and resilience were negatively correlated with all dimensions of occupational burnout and positively correlated with each other, while the effect of EL on burnout is partially mediated – and in two cases fully mediated – by resilience. Conclusions: EL promotes self-efficacy, autonomy, participation and resilience, empowers and motivates, creating a supportive environment that acts as a shield against occupational burnout in nursing staff. The development of appropriate interventions at the individual, structural and organizational levels to enhance empowering leadership behaviors and  resilience, as well as the systematic prevention and treatment of burnout, is critical for the protection and development of this valuable for the health system resource.