Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις εργοταξιακές πρακτικές για βιώσιμη κατασκευή, με ιδιαίτερη έμφαση στα πράσινα εργοτάξια και τη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος κατά τη φάση κατασκευής. Η μελέτη ανταποκρίνεται στην αυξανόμενη ανάγκη αντιμετώπισης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων που δημιουργούνται άμεσα από τις δραστηριότητες στα εργοτάξια, συμπεριλαμβανομένων των εκπομπών άνθρακα, της κατανάλωσης ενέργειας και καυσίμων, των αποβλήτων κατασκευών, του ενσωματωμένου άνθρακα, της σκόνης, του θορύβου, της χρήσης νερού και της αναποτελεσματικής διαχείρισης πόρων.
Για τη διερεύνηση του ζητήματος υιοθετήθηκε συνδυαστική μεθοδολογική προσέγγιση δύο σταδίων. Αρχικά διενεργήθηκε Συστηματική Βιβλιογραφική Ανασκόπηση (SLR) 32 πρόσφατων επιστημονικών μελετών, σύμφωνα με τη λογική PRISMA, για την ταυτοποίηση, ανάλυση και σύνθεση της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με τις πρακτικές πράσινης κατασκευής, τις εκπομπές της φάσης κατασκευής, τις στρατηγικές κυκλικής οικονομίας, τα ψηφιακά συστήματα παρακολούθησης, τα συστήματα περιβαλλοντικής διαχείρισης και τους δείκτες περιβαλλοντικής απόδοσης. Στη συνέχεια διεξήχθη πρωτογενής ποσοτική έρευνα με δομημένο ερωτηματολόγιο σε 81 επαγγελματίες του κατασκευαστικού κλάδου, ώστε να αποτυπωθούν οι αντιλήψεις και οι στάσεις τους απέναντι στις βιώσιμες πρακτικές.
Η ανασκόπηση έδειξε ότι τα πράσινα εργοτάξια απαιτούν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση και όχι μεμονωμένα περιβαλλοντικά μέτρα, ενώ ανέδειξε τη μείωση των εκπομπών άνθρακα και την ψηφιακή παρακολούθηση ως τα κυρίαρχα ερευνητικά ρεύματα. Η εμπειρική έρευνα επιβεβαίωσε σε σημαντικό βαθμό τα ευρήματα της βιβλιογραφίας: οι επαγγελματίες αναγνωρίζουν εντόνως την αξία των πρακτικών περιβαλλοντικής διαχείρισης (όλες με μέσο όρο άνω του 4,0 στην πεντάβαθμη κλίμακα), με κορυφαίες την ασφαλή διαχείριση επικίνδυνων υλικών (Μ.Ο.=4,52) και τη διαχείριση αποβλήτων, ενώ ως σημαντικότερη περιβαλλοντική επίπτωση αναδείχθηκε η παραγωγή αποβλήτων (Μ.Ο.=4,46). Ως κυριότερα εμπόδια καταγράφηκαν, σχεδόν ισοδύναμα, το υψηλό κόστος (Μ.Ο.=4,12) και η ελλιπής νομοθεσία/έλεγχος (Μ.Ο.=4,14). Το πιο κρίσιμο εύρημα είναι ένα σαφές χάσμα μεταξύ της υφιστάμενης ενημέρωσης και διοικητικής στήριξης (Μ.Ο.≈ 3,6–3,7) και της ισχυρής ζήτησης για εκπαίδευση (Μ.Ο.= 4,42), αυστηρότερους ελέγχους και θεσμική υποστήριξη — εύρημα που ενισχύεται από το ότι ένας στους τρεις συμμετέχοντες (33,3%) αγνοεί αν εφαρμόζεται σύστημα περιβαλλοντικής διαχείρισης στην εταιρεία του. Η μετάβαση προς το «πράσινο εργοτάξιο» φαίνεται έτσι να εξαρτάται λιγότερο από την πειθώ ως προς την αξία των μέτρων και περισσότερο από την άρση οικονομικών/θεσμικών εμποδίων και την ενίσχυση της εκπαίδευσης.

This dissertation examines construction-site practices for sustainable construction, with particular emphasis on green construction sites and the reduction of environmental footprint during the construction phase. The study responds to the growing need to address the environmental impacts generated directly by construction-site activities, including carbon emissions, energy and fuel consumption, construction waste, embodied carbon, dust, noise, water use, and inefficient resource management.
A two-stage mixed methodological approach was adopted. First, a Systematic Literature Review (SLR) of 32 recent peer-reviewed studies was conducted following the PRISMA logic, in order to identify, analyse, and synthesize current literature on green construction practices, construction-phase emissions, circular-economy strategies, digital monitoring systems, environmental management systems, and environmental performance indicators. Subsequently, primary quantitative research was carried out through a structured questionnaire administered to 81 construction-sector professionals, capturing their perceptions of and attitudes toward sustainable site practices.
The review showed that green construction sites require an integrated approach rather than isolated environmental measures, and identified carbon-emissions reduction and digital monitoring as the dominant research streams. The empirical study largely corroborated these findings: professionals strongly recognise the value of environmental-management practices (all rated above 4.0 on the five-point scale), led by the safe handling of hazardous materials (M=4.52) and waste management, while waste generation emerged as the most important perceived impact (M=4.46). The principal barriers were, almost equally, high implementation cost (M=4.12) and insufficient legislation/enforcement (M=4.14). The most critical finding is a clear gap between current information and managerial support (M≈3.6–3.7) and a strong demand for training (M=4.42), stricter controls, and institutional support — reinforced by the fact that one in three respondents (33.3%) is unaware whether an environmental management system operates in their company. The transition toward the “green construction site” therefore appears to depend less on convincing professionals of the value of measures and more on removing economic and institutional barriers and strengthening education and awareness.