Η επαγγελματική εξουθένωση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες υγείας, επηρεάζοντας τόσο την ψυχική τους ευημερία όσο και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. Παράλληλα, η ψυχική ανθεκτικότητα αναγνωρίζεται ως σημαντικός προστατευτικός παράγοντας απέναντι στις επιπτώσεις του εργασιακού στρες και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η μέτρηση των επιπέδων επαγγελματικής εξουθένωσης και ψυχικής ανθεκτικότητας σε επαγγελματίες υγείας, καθώς και η διερεύνηση της μεταξύ τους σχέσης.
Η έρευνα ακολούθησε ποσοτική μεθοδολογική προσέγγιση και συγχρονικό ερευνητικό σχεδιασμό. Το δείγμα αποτέλεσαν 105 επαγγελματίες υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής, οι οποίοι συμπλήρωσαν δομημένο ερωτηματολόγιο αυτοαναφοράς. Το ερωτηματολόγιο περιλάμβανε δημογραφικές και επαγγελματικές ερωτήσεις, την Κλίμακα Connor-Davidson Resilience Scale-25 (CD-RISC-25) και το Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με περιγραφική και επαγωγική στατιστική.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες παρουσίασαν μέτρια επίπεδα εξάντλησης (Μ.Τ.=2.75, Τ.Α.=0.54) και αποστασιοποίησης από την εργασία (Μ.Τ.=2.65, Τ.Α.=0.57), ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα κυμάνθηκε σε σχετικά ικανοποιητικά επίπεδα (Μ.Τ.=67.4, Τ.Α.=16.1). Η ψυχική ανθεκτικότητα διαφοροποιήθηκε σημαντικά ως προς τα έτη επαγγελματικής εμπειρίας, με τους εργαζομένους με μεγαλύτερη εμπειρία να εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας. Επιπλέον, διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση της ψυχικής ανθεκτικότητας με την εξάντληση (r=-0.572) και την αποστασιοποίηση από την εργασία (r=-0.473). Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τον καθοριστικό ρόλο της ψυχικής ανθεκτικότητας στην πρόληψη της επαγγελματικής εξουθένωσης και αναδεικνύουν την ανάγκη σχεδιασμού στοχευμένων οργανωτικών παρεμβάσεων για τη διατήρηση της ψυχικής υγείας και της επαγγελματικής απόδοσης των επαγγελματιών υγείας.
Burnout is one of the most important psychosocial problems faced by healthcare professionals, affecting both their psychological well-being and the quality of healthcare services provided. At the same time, psychological resilience is recognized as an important protective factor against the effects of occupational stress and burnout. The aim of the present study was to measure the levels of burnout and psychological resilience among healthcare professionals and to investigate the relationship between these two variables.
The study followed a quantitative methodological approach and a cross-sectional research design. The sample consisted of 105 healthcare professionals from the General Hospital of Komotini, who completed a structured self-report questionnaire. The questionnaire included demographic and professional questions, the Connor-Davidson Resilience Scale-25 (CD-RISC-25), and the Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Data analysis was conducted using descriptive and inferential statistics.
The results showed that participants reported moderate levels of exhaustion (M = 2.75, SD = 0.54) and disengagement from work (M = 2.65, SD = 0.57), while psychological resilience was found to be at a relatively satisfactory level (M = 67.4, SD = 16.1). Psychological resilience differed significantly according to years of professional experience, with more experienced employees reporting higher levels of resilience. In addition, psychological resilience was found to be significantly and negatively correlated with exhaustion (r = -0.572) and disengagement from work (r = -0.473). The findings highlight the key role of psychological resilience in the prevention of burnout and underline the need for targeted organizational interventions aimed at protecting the mental health and professional performance of healthcare professionals.
