Εισαγωγή: Το σύγχρονο νοσοκομειακό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη πολυπλοκότητα, διεπιστημονική συνεργασία και ιεραρχικές οργανωσιακές δομές, παράγοντες που συχνά συμβάλλουν στην εμφάνιση συγκρούσεων στον χώρο εργασίας. Παράλληλα, το στυλ ηγεσίας — και ειδικότερα η μετασχηματιστική ηγεσία — αναγνωρίζεται ως καθοριστικός παράγοντας για το οργανωσιακό κλίμα, την ποιότητα της επικοινωνίας και τη λειτουργία των ομάδων. Η κατανόηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ ηγετικών πρακτικών και διαχείρισης συγκρούσεων καθίσταται, συνεπώς, κρίσιμη για τη βελτίωση τόσο της ευημερίας του προσωπικού όσο και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας.

Σκοπός: Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση των συγκρούσεων στο πλαίσιο του νοσοκομειακού οργανισμού, η αποτίμηση του επιπέδου άσκησης της μετασχηματιστικής ηγεσίας και η ανάλυση της μεταξύ τους σχέσης, με έμφαση σε οργανωσιακές και επικοινωνιακές διαστάσεις.

Υλικό και Μέθοδος: Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτικό, περιγραφικό και συσχετιστικό σχεδιασμό, με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου που χορηγήθηκε σε επαγγελματίες υγείας γενικού νοσοκομείου. Συλλέχθηκαν στοιχεία σχετικά με τις μορφές και τα αίτια των συγκρούσεων, τις εφαρμοζόμενες στρατηγικές διαχείρισης, καθώς και τις βασικές διαστάσεις της μετασχηματιστικής ηγεσίας. Η επεξεργασία των δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω περιγραφικής στατιστικής και αναλύσεων συσχέτισης.

Αποτελέσματα: Οι συγκρούσεις εμφανίστηκαν κυρίως σε κάθετο επίπεδο και συνδέθηκαν με ιεραρχικές δομές, ασάφεια ρόλων και προβλήματα επικοινωνίας. Οι επικρατέστερες στρατηγικές διαχείρισης ήταν η διαπραγμάτευση, ο συμβιβασμός και η αποδοχή. Ο βαθμός εφαρμογής της μετασχηματιστικής ηγεσίας αξιολογήθηκε ως μέτριος, με ισχυρότερες διαστάσεις την ηθική στάση και τον σεβασμό και ασθενέστερες την εξατομίκευση και το όραμα. Διαπιστώθηκαν θετικές συσχετίσεις μεταξύ ηγεσίας, επικοινωνίας και συνεργασίας, υποδηλώνοντας έμμεση επίδραση της ηγεσίας στη διαχείριση συγκρούσεων.

Συμπεράσματα: Η μετασχηματιστική ηγεσία δεν φαίνεται να μειώνει άμεσα τις συγκρούσεις, αλλά να βελτιώνει τις οργανωσιακές συνθήκες μέσα στις οποίες αυτές εκδηλώνονται. Η ενίσχυση της επικοινωνίας, της συνεργασίας και της ομαδικής κουλτούρας αναδεικνύεται ως κρίσιμος παράγοντας για την αποτελεσματική διαχείριση των συγκρούσεων στο νοσοκομειακό περιβάλλον.

Ιntroduction: The contemporary hospital environment is characterized by increasing complexity, interprofessional collaboration, and hierarchical organizational structures, factors that often contribute to the emergence of workplace conflicts. At the same time, leadership style—particularly transformational leadership—is recognized as a key determinant of organizational climate, the quality of communication, and team functioning. Therefore, understanding the interaction between leadership practices and conflict management is considered essential for improving both staff well-being and the quality of healthcare services provided.

Aim: The aim of the present study was to investigate conflicts within the hospital setting, assess the level of transformational leadership, and examine the relationship between these two constructs, with emphasis on organizational and communication factors.

Material and Method: A quantitative, descriptive, and correlational study design was adopted. Data were collected using a structured questionnaire administered to healthcare professionals working in a general hospital. The questionnaire captured information on the types and causes of conflicts, the strategies employed for their management, and the core dimensions of transformational leadership. Statistical analysis was conducted using descriptive statistics and correlation analysis.

Results: The findings indicated that conflicts primarily occur along hierarchical lines and are associated with role ambiguity, unequal distribution of power, and communication deficiencies. The most commonly adopted conflict management strategies were negotiation, compromise, and acceptance of the other party’s position. The level of transformational leadership was assessed as moderate, with stronger dimensions related to ethical conduct and respect, and weaker dimensions related to individual consideration and vision. Positive correlations were identified between leadership, communication, and collaboration, suggesting an indirect effect of leadership on conflict management.

Conclusions: Transformational leadership does not appear to directly reduce conflicts but rather contributes to the improvement of organizational conditions within which conflicts arise and are managed. Strengthening communication, collaboration, and team cohesion emerges as a critical factor for the effective management of conflicts in the hospital environment.