Η διαπροσωπική επικοινωνία αποτελεί βασικό θεμέλιο της λειτουργίας
των ομάδων υγείας, διαμορφώνοντας το εργασιακό κλίμα, τις
διαπροσωπικές σχέσεις και τον τρόπο διαχείρισης των συγκρούσεων στα
δημόσια νοσοκομεία. Η ποιότητα της επικοινωνίας επηρεάζει άμεσα τη
συνεργασία μεταξύ ιατρικού προσωπικού, τη διαχείριση διαφωνιών και
την επαγγελματική ικανοποίηση. Η διεθνής και ελληνική βιβλιογραφία
καταδεικνύει ότι οι αποτελεσματικές επικοινωνιακές δεξιότητες
συμβάλλουν στη μείωση των συγκρούσεων, στη βελτίωση της
συνεργασίας και στην ενίσχυση της εργασιακής ευημερίας των
επαγγελματιών υγείας. Ωστόσο, οι οργανωτικές συνθήκες του δημόσιου
νοσοκομείου, οι ιεραρχικές δομές και ο αυξημένος φόρτος εργασίας
συχνά αποτελούν εμπόδια στη δημιουργία θετικού εργασιακού
περιβάλλοντος. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει τις επιδράσεις της
διαπροσωπικής επικοινωνίας στη διαχείριση συγκρούσεων, στη
διεπαγγελματική συνεργασία και στην επαγγελματική ικανοποίηση του
ιατρικού προσωπικού δημόσιων νοσοκομείων. Ειδικότερα,
αναζητούνται οι συσχετίσεις μεταξύ των επικοινωνιακών δεξιοτήτων
των ιατρών, της αποτελεσματικότητας στη διαχείριση συγκρούσεων, της
ποιότητας της συνεργασίας με άλλους επαγγελματίες υγείας και των
επιπέδων επαγγελματικής ικανοποίησης. Η έρευνα υιοθέτησε ποσοτική μεθοδολογική προσέγγιση με τη χρήση
σταθμισμένων ερωτηματολογίων (Interpersonal Communication
Inventory, Conflict Resolution Questionnaire, Interprofessional
Collaboration Scale, Job Satisfaction Survey). Το δείγμα αποτέλεσαν 100
ιατροί από δημόσια νοσοκομεία, οι οποίοι συμπλήρωσαν ανώνυμα το
ερωτηματολόγιο ηλεκτρονικά. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με περιγραφική
στατιστική, συσχετίσεις Pearson και γραμμικές παλινδρομήσεις. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το ιατρικό προσωπικό διαθέτει σε γενικές
γραμμές επαρκείς διαπροσωπικές επικοινωνιακές δεξιότητες, με υψηλές
τιμές σε σαφή έκφραση, ενεργητική ακρόαση και ενσυναίσθηση. Η
διαπροσωπική επικοινωνία συσχετίστηκε ισχυρά με τη διαχείριση
συγκρούσεων, ενώ η διεπαγγελματική συνεργασία συνδέθηκε σημαντικά
με την επαγγελματική ικανοποίηση. Ωστόσο, η επικοινωνία δεν βρέθηκε
να προβλέπει άμεσα τη συνεργασία ή την ικανοποίηση, αλλά φαίνεται να
λειτουργεί κυρίως ως μηχανισμός διευκόλυνσης της διαχείρισης
συγκρούσεων. Οι οργανωτικοί παράγοντες, όπως ο φόρτος εργασίας και
η σαφήνεια ρόλων, αναδείχθηκαν ως σημαντικοί προσδιοριστές της
ικανοποίησης. Η μελέτη καταδεικνύει ότι η ενίσχυση των διαπροσωπικών
επικοινωνιακών δεξιοτήτων είναι κρίσιμη για την αποτελεσματική
διαχείριση συγκρούσεων στο νοσοκομειακό περιβάλλον. Η
διεπαγγελματική συνεργασία και οι οργανωτικοί παράγοντες συνδέονται
άμεσα με την επαγγελματική ικανοποίηση. Η βελτίωση του εργασιακού
κλίματος απαιτεί συνδυασμό ατομικών και οργανωτικών παρεμβάσεων,
που να στοχεύουν τόσο στην εκπαίδευση σε δεξιότητες επικοινωνίας και διαχείρισης συγκρούσεων όσο και στη βελτίωση των δομικών
χαρακτηριστικών του νοσοκομείου.

Interpersonal communication constitutes a fundamental pillar in the
functioning of healthcare teams, shaping the work climate, interpersonal
relationships, and conflict management practices within public
hospitals. The quality of communication directly affects collaboration
among medical staff, the management of disagreements, and
professional satisfaction. Both international and Greek literature
demonstrate that effective communication skills contribute to the
reduction of conflicts, the improvement of collaboration, and the
enhancement of the occupational well-being of healthcare professionals.
However, organizational conditions in public hospitals, hierarchical
structures, and increased workload often act as barriers to creating a
positive work environment. The purpose of the present study is to investigate the effects of interpersonal communication on conflict management, interprofessional
collaboration, and job satisfaction among medical staff in public
hospitals. Specifically, the study seeks to examine the correlations
between physicians’ communication skills, their effectiveness in
managing conflicts, the quality of collaboration with other healthcare
professionals, and their levels of job satisfaction. A quantitative methodological approach was adopted, utilizing standardized questionnaires (Interpersonal Communication Inventory, Conflict Resolution Questionnaire, Interprofessional Collaboration Scale, Job Satisfaction Survey). The sample comprised 100 physicians
from public hospitals, who completed the survey anonymously online.
The data were analyzed using descriptive statistics, Pearson
correlations, and linear regressions. The results showed that, overall, the medical staff possesses adequate interpersonal communication skills, with high scores in clear
expression, active listening, and empathy. Interpersonal communication
was strongly correlated with conflict management, while
interprofessional collaboration was significantly associated with job
satisfaction. However, communication was not found to directly predict
collaboration or satisfaction, but rather appears to function primarily as
a facilitator for effective conflict management. Organizational factors, such as workload and role clarity, emerged as important determinants of
satisfaction. This study demonstrates that strengthening interpersonal
communication skills is critical for effective conflict management in the hospital environment. Interprofessional collaboration and
organizational factors are directly linked to job satisfaction. Improving
the work climate requires a combination of individual and
organizational interventions, targeting both training in communication
and conflict management skills, as well as the enhancement of the
structural characteristics of the hospital.