The dissertation examines the geopolitical resilience of four global supply chain sectors, semiconductors, energy and critical minerals, pharmaceuticals and medical supplies, agri food products. The main issue nowadays is that resilience is treated as a general corporate objective; this dissertation addresses the core problem which is that mitigation instruments are attached to sector specific economic and regulatory structures. Using a qualitative comparative research methodology the study maps these sector specific vulnerabilities relative to operational mitigation capabilities.
The findings reveal that resilience strategies are impossible to be applied universally, because each sector presents unique challenges. Semiconductor bottlenecks are capital-intensive fabrication monopolies (TSMC, Intel, Samsung), the long-term government financial support and technological alliances. Energy and critical minerals are strongly connected to geological concentration, shifting the resilience directive toward refining diversification and material circulation. Pharmaceutical products are constrained by very strict regulatory approvals (5 to 10 years for a product to be tested, approved and released to public), unexpected and quick demand spikes. Finally, Agri-food chains are extremely sensitive to real time climate impacts (drought can destroy vast agricultural land) and fertilizer reliance, requiring localized yield optimization and agile trade substitutability.
The essential insight of this study is that geopolitical resilience means adapting to global risks by creating strong local foundations, not abandoning the global market completely. The supply chain security we should pursue needs public and private actors to reject the uniform resilience models for a calibrated matrix where cost efficiency, national security and compliance coexist and create a balanced system.

Η διατριβή αυτή εξετάζει τη γεωπολιτική ανθεκτικότητα τεσσάρων τομέων της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας: των ημιαγωγών, της ενέργειας και των κρίσιμων ορυκτών, των φαρμακευτικών προϊόντων και ιατρικών προμηθειών, καθώς και των αγροδιατροφικών προϊόντων. Το κύριο ζήτημα σήμερα είναι ότι η ανθεκτικότητα αντιμετωπίζεται ως ένας γενικός εταιρικός στόχος· η παρούσα διατριβή πραγματεύεται το κεντρικό πρόβλημα, το οποίο συνίσταται στο ότι τα εργαλεία μετριασμού του κινδύνου είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις οικονομικές και κανονιστικές δομές κάθε συγκεκριμένου τομέα. Χρησιμοποιώντας μια ποιοτική συγκριτική μεθοδολογία έρευνας, η μελέτη χαρτογραφεί αυτές τις τομεακές ευπάθειες σε σχέση με τις επιχειρησιακές δυνατότητες μετριασμού.
Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι είναι αδύνατο οι στρατηγικές ανθεκτικότητας να εφαρμοστούν καθολικά, καθώς κάθε τομέας παρουσιάζει μοναδικές προκλήσεις. Οι αδυναμίες (bottlenecks) στον τομέα των ημιαγωγών εντοπίζονται στα μονοπώλια παραγωγής έντασης κεφαλαίου (TSMC, Intel, Samsung), στη μακροπρόθεσμη κρατική χρηματοδοτική στήριξη και στις τεχνολογικές συμμαχίες. Η ενέργεια και τα κρίσιμα ορυκτά συνδέονται στενά με τη γεωλογική συγκέντρωση, μετατοπίζοντας τη στρατηγική κατεύθυνση της ανθεκτικότητας προς τη διαφοροποίηση της διύλισης και την κυκλικότητα των υλικών. Τα φαρμακευτικά προϊόντα περιορίζονται από εξαιρετικά αυστηρές κανονιστικές εγκρίσεις (απαιτούνται 5 έως 10 έτη για τη δοκιμή, έγκριση και διάθεση ενός προϊόντος στο κοινό), καθώς και από ξαφνικές, απότομες εξάρσεις της ζήτησης. Τέλος, οι αγροδιατροφικές αλυσίδες είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής σε πραγματικό χρόνο (όπου η ξηρασία μπορεί να καταστρέψει τεράστιες γεωργικές εκτάσεις) και στην εξάρτηση από τα λιπάσματα, απαιτώντας τοπική βελτιστοποίηση της απόδοσης και ευέλικτη δυνατότητα υποκατάστασης στο εμπόριο.
Η θεμελιώδης διαπίστωση αυτής της μελέτης είναι ότι η γεωπολιτική ανθεκτικότητα σημαίνει προσαρμογή στους παγκόσμιους κινδύνους μέσω της δημιουργίας ισχυρών τοπικών βάσεων, και όχι την πλήρη εγκατάλειψη της παγκόσμιας αγοράς. Η ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας που πρέπει να επιδιώξουμε απαιτεί από τους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς να απορρίψουν τα ενιαία μοντέλα ανθεκτικότητας, προκρίνοντας ένα βαθμονομημένο πλέγμα (matrix) όπου η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας, η εθνική ασφάλεια και η κανονιστική συμμόρφωση συνυπάρχουν και διαμορφώνουν ένα ισορροπημένο σύστημα.