Στην διάρκεια της εποχής του μοντερνισμού, διάφορα επιστημονικά θέματα, τα οποία είναι συνδεδεμένα άρρηκτα με το ζήτημα της διερεύνησης και ανάλυσης πτυχών της ανθρώπινης σκέψης, δράσης και ψυχολογίας, μπορεί να αντιμετωπίστηκαν κατά καιρούς από φορείς θεσμών, όπως εκείνος της θρησκείας, με μια τάση αρνητισμού. Κάτι τέτοιο, μεταξύ άλλων, για παράδειγμα, συνέβη διαχρονικά και με την περίπτωση του πεδίο της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής. Ένα επιστημονικό πεδίο που αντιμετωπίστηκε μάλλον με μια τάση αρνητισμού από την γένεσή του περίπου προς τα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα και του οποίου πρωτεργάτες υπήρξαν επιστημονικές μορφές, όπως επί παραδείγματι, ο Σίγκμουντ Φρόιντ.
Μια τέτοια θεώρηση, εντούτοις όμως, έλαβε χώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα κι εντός του Ανατολικού Ορθόδοξου κόσμου, σταδιακά επρόκειτο να μεταβληθεί σε πολλά σημεία. Δηλαδή στους κόλπους της Ορθοδοξίας, από κάποιο σημείο και μετά και ειδικά προς τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, είχε αρχίσει να καθίσταται εμφανές ότι στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να υπάρξει μια δημιουργική και θετική διαδικασία συνδυασμού στοιχείων της Ψυχολογίας με την θεολογική σκέψη της Ορθοδοξίας. Ένας τέτοιος συνδυασμός , θα μπορούσε να αποτελέσει ταυτόχρονα και ένα είδος θετικής σύζευξης, αναφορικά με την προσφορά βοήθειας προς το ποίμνιο της σύγχρονης Ορθόδοξης Εκκλησίας σε πεδία της, όπως αυτό της Ποιμαντικής.
Αυτή η διάσταση μάλιστα, έχει εκφραστεί με ενάργεια εδώ και πολλά χρόνια μέσα από το πλούσιο έργο του πατρός Αδαμάντιου Αυγουστίδη. Το έργο του, όπως θα φανεί άλλωστε και στα πλαίσια της παρούσης διατριβής, διαχρονικά έχει δώσει βαρύτητα σε στοιχεία της επιστήμης της Ψυχολογίας και της Ψυχιατρικής, ξεκάθαρα όμως μέσα από ένα πρίσμα συναφές εδώ με τις βασικές αρχές της ορθόδοξης χριστιανικής θεολογίας. Ένας τέτοιος συνδυασμός εξάλλου, είναι συνυφασμένος άρρηκτα και με την διάσταση και το στοιχείο της ενδυνάμωσης και του τομέα της Ποιμαντικής της Εκκλησίας, με γνώμονα φυσικά την παροχή απαντήσεων και λύσεων σε σύγχρονα προβλήματα του ατόμου.

During the modernist era, it is true that various scientific fields, which are inextricably linked to the exploration and analysis of aspects of human thought, action, and psychology, may have been treated at times by institutions such as religion with a tendency toward negativity. This, among other things, has happened over time in the case of psychology and psychiatry. A scientific field that was treated with a tendency toward negativity from its inception in the late 19th and early 20th centuries, pioneered by scientific figures such as Sigmund Freud.
Such a view, however, although it had clearly developed over time within the Eastern Orthodox world, was gradually to change significantly. Particularly within Orthodoxy, from a certain point onwards, and especially in the last decades of the twentieth century, it had become apparent that, in reality, there could be a creative and positive process of combining elements of psychology with Orthodox theological thought. Such a combination could also be a kind of positive union, in terms of offering assistance to the flock of the modern Orthodox Church in areas such as pastoral care.
This dimension has been clearly expressed for many years through the rich work of Father Adamantios Avgoustidis. His work, as will be seen in the context of this dissertation, has consistently emphasized elements of the science of psychology and psychiatry, but clearly through a lens that's relevant here to the basic principles of Orthodox Christian theology. Such a combination is, moreover, inextricably linked to the dimension and element of empowerment and the pastoral care of the Church, with the aim, of course, of providing answers and solutions to contemporary problems faced by individuals.