Εισαγωγή: Τα σύγχρονα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης λειτουργούν υπό συνεχείς πιέσεις. Η εργασιακή ικανοποίηση του προσωπικού αποτελεί σημαντικό παράγοντα ευεξίας και είναι συνδεδεμένη με την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ωστόσο λόγω των απαιτήσεων και του χρόνιου εργασιακού στρες οι εργαζόμενοι είναι ευάλωτοι στην ανάπτυξη του συνδρόμου της επαγγελματικής εξουθένωσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παρατηρείται έντονα το φαινόμενο της πρόθεσης αποχώρησης των εργαζομένων από τον χώρο εργασίας τους γεγονός που οδηγεί σε υποστελέχωση των δομών υγείας παγκοσμίως. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί το επίπεδο της εργασιακής ικανοποίησης, της επαγγελματικής εξουθένωσης και της πρόθεση αποχώρησης των εργαζομένων στις δημόσιες δομές υγείας, αναλύοντας παράλληλα τις σχέσεις και τις αλληλοεπιδράσεις που αναπτύσσονται μεταξύ αυτών των τριών παραμέτρων του εργασιακού περιβάλλοντος. Μεθοδολογία: Διεξήχθη μια συγχρονική μελέτη με δείγμα 201 εργαζόμενους σε δημόσιες δομές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης.  Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ένα ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο το οποίο αποτελούνταν από τέσσερις ενότητες: α) ένα ερωτηματολόγιο δημογραφικών και εργασιακών χαρακτηριστικών, β) την Έρευνα Ικανοποίησης από την Εργασία (JSS- Spector, 1985), γ) το Ερωτηματολόγιο Επαγγελματικής Εξουθένωσης της Κοπεγχάγης (CBI-Kristensen et al., 2005) και δ) την Πορτογαλική έκδοση της ATS, (Escala de Intenção de Turnover de Sul & Lucas, 2020),  για την πρόθεση αποχώρησης των εργαζομένων. Αποτελέσματα: Με βάση τη στατιστική ανάλυση του δείγματος (N=201) μόλις το 10,1% δήλωσε ικανοποιημένο από την εργασία του, με τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια να καταγράφεται στον μισθό (80,1%), και στις ευκαιρίες προαγωγής (83,9%). Παράλληλα τα επίπεδα προσωπικής  εξουθένωσης (55,7)  που καταγράφηκαν ήταν σημαντικά υψηλότερα από την εργασιακή εξουθένωση (48,0) και από την εξουθένωση που σχετίζεται με τους ασθενείς (39,5),  πλήττοντας ιδιαίτερα τους εργαζόμενους στη Δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας. Τέλος η μέση βαθμολογία στην κλίμακα πρόθεσης αποχώρησης ανήλθε στο 31,9 με τους νοσηλευτές  να εμφανίζουν την εντονότερη τάση αποχώρησης. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη αναδεικνύει ότι όλες οι διαστάσεις της επαγγελματικής εξουθένωσης σχετίζονται θετικά με την πρόθεση αποχώρησης των εργαζομένων από το δημόσιο σύστημα υγείας ενώ η συνολική εργασιακή ικανοποίηση λειτουργεί ως προστατευτικός παράγοντας περιορίζοντας την τάση φυγής. Παρά τα υψηλά ποσοστά δυσαρέσκειας για τον «μισθό» και τις «προαγωγές», οι εργαζόμενοι δηλώνουν σε μεγάλο βαθμό ικανοποιημένοι από τη «φύση της εργασίας» και την «εποπτεία- επίβλεψη».  Ως εκ τούτου  οι στρατηγικές παρεμβάσεις πρέπει να αφορούν τη βελτίωση του εργασιακού περιβάλλοντος και την εφαρμογή ουσιαστικών κινήτρων, όπως ειδικό μισθολόγιο, αξιοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες προαγωγής καθώς και την διεξαγωγή ερευνών σε εθνικό επίπεδο για την διερεύνηση των αιτιών δυσαρέσκειας και εξουθένωσης με στόχο τη συγκράτηση του προσωπικού στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Introduction: Modern healthcare systems operate under continuous pressure. Healthcare staff's job satisfaction is an important factor for well-being and is linked to the quality of services provided. However, due to the demands and chronic workplace stress, employees are vulnerable to developing burnout syndrome. Within this context, the phenomenon of turnover intention among employees is highly pronounced, leading to understaffing in healthcare structures globally. Purpose: The purpose of this study is to investigate the levels of job satisfaction, burnout and turnover intention among employees in public health structures, while analyzing the relationships and interactions that develop between these three parameters of the work environment. Methodology: A cross-sectional study was conducted with a sample of 201 employees in public Primary and Secondary healthcare structures. A specially designed questionnaire was used to collect the data, which consisted of four sections: a) a demographic and occupational characteristics questionnaire, b) the Job Satisfaction Survey (JSS- Spector, 1985), c) the Copenhagen Burnout Inventory (CBI-Kristensen et al., 2005) and d) the Portuguese version of the ATS, (Escala de Intenção de Turnover de Sul & Lucas, 2020) to assess employees' turnover intention. Results: Based on the statistical analysis of the sample (N=201) only 10.1% reported being satisfied with their work, with the greatest dissatisfaction recorded regarding salary (80.1%) and promotion opportunities (83.9%). At the same time, the levels of personal burnout (55.7) recorded were significantly higher than work-related burnout (48.0) and client-related burnout (39.5), particularly affecting employees in Secondary healthcare. Finally, the average score on the turnover intention scale amounted to 31.9 with nurses demonstrating the strongest tendency to leave. Conclusions: The present study shows that all dimensions of burnout are positively related to employees' turnover intention within the public health system, while overall job satisfaction acts as a protective factor, limiting the tendency to leave. Despite high rates of dissatisfaction with “salary” and “promotions”, employees report high levels of satisfaction with the “nature of work” and “supervision”. Therefore, strategic interventions should focus on improving the work environment and the implementation of substantial incentives, such as a special salary scale, merit-based and transparent promotion procedures, as well as the conduct of nationwide surveys to investigate the causes of dissatisfaction and burnout, with the aim of retaining staff in the public health system.