Περίληψη
Εισαγωγή: Οι δημόσιοι οργανισμοί υγείας λειτουργούν σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από αυξημένο φόρτο εργασίας, περιορισμένους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους, καθώς και αυξημένες απαιτήσεις για παροχή ποιοτικών υπηρεσιών. Στο πλαίσιο αυτό, η ηγεσία του ανθρώπινου δυναμικού αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα για την εύρυθμη λειτουργία των οργανισμών υγείας, καθώς επηρεάζει τη συνεργασία, την παρακίνηση, την οργανωσιακή κουλτούρα και την εργασιακή ικανοποίηση των εργαζομένων.
Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αντιλαμβανόμενης ηγεσίας και της εργασιακής ικανοποίησης του προσωπικού του Γενικού Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Πειραιά «ΜΕΤΑΞΑ».
Υλικό και Μέθοδος: Η έρευνα βασίστηκε σε διατομεακό σχεδιασμό και σε δείγμα 235 εργαζομένων του Γενικού Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Πειραιά «ΜΕΤΑΞΑ». Για τη μέτρηση της αντιλαμβανόμενης ηγεσίας χρησιμοποιήθηκε η σύντομη εκδοχή του Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ),(Avolio & Bass, 2004), ενώ για την αξιολόγηση της εργασιακής ικανοποίησης χρησιμοποιήθηκε το Job Satisfaction Survey (JSS) (Spector, 1997; Tsounis & Sarafis, 2018), το οποίο αποτιμά τόσο τη συνολική ικανοποίηση όσο και τις επιμέρους διαστάσεις της. Οι στατιστικές αναλύσεις περιλάμβαναν περιγραφική στατιστική, ελέγχους αξιοπιστίας και κανονικότητας, συσχετίσεις Pearson, συγκρίσεις μεταξύ υπηρεσιών και ιεραρχική γραμμική παλινδρόμηση.
Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες (76,6%) και εργαζομένους ηλικίας 41–60 ετών (75,7%). Η μέση τιμή της MLQ-short ήταν 2,43±0,89 και η μέση τιμή της συνολικής JSS ήταν 3,14±0,61. Η συνολική εργασιακή ικανοποίηση συσχετίστηκε θετικά με τη μετασχηματιστική ηγεσία (r=0,490, p<0,001), ενώ η ισχυρότερη επιμέρους σχέση εντοπίστηκε στην Εποπτεία (r=0,735, p<0,001). Στο πρώτο μοντέλο παλινδρόμησης τα κοινωνικοδημογραφικά και εργασιακά χαρακτηριστικά εξήγησαν μικρό αλλά στατιστικά σημαντικό ποσοστό της διακύμανσης (R²=0,064,F=2,180, p=0,037). Με την προσθήκη της MLQ-short, το εξηγούμενο ποσοστό αυξήθηκε σε R²=0,297 (p<0,001), με τη μετασχηματιστική ηγεσία να αποτελεί τον ισχυρότερο θετικό προβλεπτικό παράγοντα (β=0,488, p<0,001). Παράλληλα, η κατηγορική αποτύπωση της JSS έδειξε ότι 39,6% των συμμετεχόντων εμφάνισαν χαμηλή ικανοποίηση, 53,6% αμφίθυμη στάση και 6,8% υψηλή ικανοποίηση.
Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει ότι η μετασχηματιστική ηγεσία συνδέεται θετικά με την εργασιακή ικανοποίηση, κυρίως σε διαστάσεις που αφορούν την άμεση διοικητική και διαπροσωπική εμπειρία των εργαζομένων. Ωστόσο, η βελτίωση της εργασιακής ικανοποίησης δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην ηγετική συμπεριφορά, αλλά απαιτεί συνδυασμό αποτελεσματικής διοίκησης, λειτουργικών οργανωτικών παρεμβάσεων και συστηματικής μέριμνας για τις συνθήκες εργασίας.