Εισαγωγή: Η σχολική κρίση αποτελεί ένα σύνθετο και πολυδιάστατο φαινόμενο που
μπορεί να διαταράξει αιφνίδια την ισορροπία της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα σχολεία
καλούνται να λειτουργήσουν ως παράγοντες σταθερότητας, διασφαλίζοντας τόσο τη
σωματική προστασία όσο και την ψυχοκοινωνική υποστήριξη μαθητών και εκπαιδευτικών.
Στη σύγχρονη πραγματικότητα, η αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων
απαιτεί συστηματική προετοιμασία και οργανωμένη διαχείριση.
Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των αντιλήψεων
και των εμπειριών των εκπαιδευτικών και των σχολικών ψυχολόγων σχετικά με τη
διαχείριση κρίσεων στις σχολικές μονάδες. Επιπλέον, εξετάζεται το επίπεδο επαγγελματικής
ετοιμότητας του προσωπικού, η συχνότητα των διαφόρων ειδών κρίσης και η
λειτουργικότητα των υφιστάμενων σχεδίων δράσης.
Μέθοδος: Διεξήχθη ποσοτική συγχρονική μελέτη με δείγμα 173 συμμετέχοντες από
δημόσια σχολεία του νομού Λέσβου. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω
ψηφιακού ερωτηματολογίου στην πλατφόρμα Google Forms κατά το χρονικό διάστημα
Νοεμβρίου 2025 έως Φεβρουαρίου 2026. Το ερωτηματολόγιο βασίστηκε σε σταθμισμένα
ερευνητικά εργαλεία της διεθνούς βιβλιογραφίας και ειδικότερα στη μελέτη των Adamson
και Peacock. Η αξιοπιστία και η εγκυρότητα των κλιμάκων επιβεβαιώθηκαν με τη χρήση
του δείκτη εσωτερικής συνέπειας Cronbach’s Alpha. Για τη στατιστική επεξεργασία
χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS, μέσω του οποίου πραγματοποιήθηκαν
περιγραφικές και επαγωγικές στατιστικές αναλύσεις, όπως συχνότητες, ποσοστά, μέσοι
όροι, τυπικές αποκλίσεις, καθώς και έλεγχοι χ².
Αποτελέσματα: Οι συμμετέχοντες αξιολόγησαν τη διαχείριση κρίσεων με μέσο όρο Μ=4,
67 στα 7 (SD=1,43). Η συμμετοχή σε ασκήσεις ετοιμότητας και η ύπαρξη ενεργής ομάδας
διαχείρισης κρίσεων συσχετίστηκαν στατιστικά με την αντιλαμβανόμενη επαγγελματική
ετοιμότητα με p=,001 και p= ,02 αντίστοιχα. Το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο επηρέασε
θετικά την ετοιμότητα με Phi= ,20. Επιπλέον η γεωγραφική περιοχή και τα έτη
προϋπηρεσίας των εκπαιδευτικών επηρέασαν την επιλογή μοντέλων αποσυμπίεσης με
p=,006 και p=,01 αντίστοιχα.
Συμπεράσματα: Η διαχείριση κρίσεων στις σχολικές μονάδες της Λέσβου παραμένει σε
μεγάλο βαθμό αποσπασματική, με έμφαση κυρίως στην άμεση αντίδραση και όχι στον
στρατηγικό σχεδιασμό. Παρά τη συχνότητα εμφάνισης κρίσεων, σημαντικό ποσοστό
Πονηρού Θεοδώρα, «Αντιλήψεις και Εμπειρίες εκπαιδευτικών και σχολικών ψυχολόγων για τη
διαχείριση κρίσεων στις σχολικές μονάδες»
3
προσωπικού εμφανίζει ελλιπή ενημέρωση σχετικά με τα σχέδια δράσης, ενώ διαπιστώνονται
κενά στη θεσμοθετημένη επιμόρφωση και στην παροχή ψυχολογικής υποστήριξης μετά την
κρίση.

Introduction: School crisis is a complex and multidimensional phenomenon that can
abruptly disrupt the equilibrium of the educational community. Schools are called upon to
function as stabilizing agents, ensuring both physical safety and the psychosocial support of
students and teachers. In contemporary reality, the effective management of such situations
requires systematic preparation and organized response.
Aim: The aim of the present thesis is to investigate the perceptions and experiences of
teachers and school psychologists regarding crisis management in school units. In addition,
the study examines the level of professional preparedness of staff, the frequency of different
types of crises, and the functionality of existing action plans.
Method: A quantitative cross-sectional study was conducted with a sample of 173
participants from public schools in the region of Lesvos. Data collection was carried out
through a digital questionnaire on the Google Forms platform during the period from
November 2025 to February 2026. The questionnaire was based on standardized research
instruments from the international literature, specifically the study of Adamson and Peacock.
The reliability and validity of the scales were confirmed using Cronbach’s Alpha internal
consistency index. For statistical analysis, the SPSS software package was used, through
which descriptive and inferential statistical analyses were performed, including frequencies,
percentages, means, standard deviations, as well as χ² tests.
Results: Participants rated crisis management with a mean score of M=4.67 out of 7
(SD=1.43). Participation in preparedness drills and the existence of an active crisis
management team were statistically associated with perceived professional readiness
(p=.001 and p=.02 respectively). Socioeconomic level positively influenced preparedness (Phi=0.20). Furthermore, geographical location and years of teaching experience influenced
the selection of debriefing models (p=.006 and p=.01 respectively).
Conclusions: Crisis management in school units in Lesvos remains largely fragmented, with
emphasis mainly on immediate response rather than strategic planning. Despite the
frequency of crisis events, a significant proportion of staff demonstrate insufficient
awareness of action plans, while gaps are observed in institutionalized training and the
provision of psychological support after crises.