Εισαγωγή: Η λεκτική βία αποτελεί ένα είδος βίας που εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα

στους επαγγελματίες υγείας και ειδικότερα στο νοσηλευτικό προσωπικό. Λόγω της φύσης του

επαγγέλματος, τα περιστατικά βίας μπορούν να εκδηλωθούν είτε από συναδέλφους και

ανώτερα στελέχη, είτε από ασθενείς ή/και συνοδούς ασθενών.

Σκοπός: Διερεύνηση των απόψεων νοσηλευτών σχετικά με το ζήτημα της λεκτικής βίας σε

ελληνικά δημόσια νοσοκομεία, τις μορφές που εκδηλώνεται, τις επιπτώσεις και τον τρόπο με

τον οποίο οι νοσηλευτές διαχειρίζονται τα περιστατικά.

Μέθοδος και δείγμα: Για την εκπόνηση της μεταπτυχιακής εργασίας πραγματοποιήθηκε

ποσοτική έρευνα σε δείγμα 120 νοσηλευτών που απασχολούνται σε νοσοκομείο της Πάτρας.

Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το εργαλείο μέτρησης λεκτικής βίας

μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα (Verbal Abuse Scale).

Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε ότι οι νοσηλευτές έρχονται συχνά αντιμέτωποι με μορφές

λεκτικής κακοποίησης, όπως η έντονη κριτική, η επίρριψη ευθυνών και οι συγκαλυμμένες

προσβολές σε αστεία. Τα περιστατικά εκδηλώνονται κυρίως από συγγενείς/ συνοδούς

ασθενών ή ανώτερους. Οι συνέπειες της λεκτικής βίας περιλαμβάνουν αρνητικά

συναισθήματα, μειωμένη εργασιακή ικανοποίηση, επιδείνωση των διαπροσωπικών σχέσεων,

μείωση της εμπιστοσύνης και της ευεξίας στον χώρο εργασίας. Για τη διαχείριση των

περιστατικών οι νοσηλευτές φαίνεται να υιοθετούν κυρίως παθητικές στρατηγικές όπως η

αποστασιοποίηση και η αντιμετώπιση της κατάστασης με χιούμορ. Το φύλο και το

εκπαιδευτικό επίπεδο αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν τον τρόπο που οι νοσηλευτές

αντιλαμβάνονται και διαχειρίζονται τη λεκτική βία.

Συμπεράσματα: Η λεκτική βία αποτελεί ένα ιδιαίτερα συχνό και σοβαρό πρόβλημα για το

νοσηλευτικό προσωπικό. Αποτυπώνεται η ανάγκη λήψης οργανωμένων μέτρων πρόληψης και

αντιμετώπισης της λεκτικής βίας, με έμφαση στην εκπαίδευση, την ενίσχυση των μηχανισμών

αναφοράς και τη δημιουργία ασφαλούς και υποστηρικτικού εργασιακού περιβάλλοντος.

Introduction: Verbal violence is a form of violence that occurs frequently among healthcare

professionals, particularly nursing staff. Due to the nature of the profession, incidents of

violence may originate from colleagues and supervisors, as well as from patients and/or

patients’ relatives and caregivers.

Purpose: To investigate nurses’ perceptions of verbal violence in Greek public hospitals,

including the forms in which it is manifested, its consequences, and the ways nurses manage

such incidents.

Method and sample: A quantitative study was conducted on a sample of 120 nurses employed

at a hospital in Patras. Data were collected using the Verbal Abuse Scale, which had been

translated into the Greek language.

Results: The findings revealed that nurses are frequently exposed to forms of verbal abuse

such as harsh criticism, blaming, and insults disguised as jokes. These incidents are mainly

perpetrated by patients’ relatives/caregivers or supervisors. The consequences of verbal

violence include negative emotions, reduced job satisfaction, deterioration of interpersonal

relationships, and decreased trust and well-being in the workplace. To cope with such incidents,

nurses appeared to adopt mainly passive strategies, such as distancing themselves from the

situation and using humor as a coping mechanism. Gender and educational level were found to

be factors influencing the way nurses perceive and manage verbal abuse.

Conclusions: Verbal abuse constitutes a highly prevalent and serious problem for nursing

personnel. The findings highlight the need for organized prevention and intervention measures,

with emphasis on education and training, strengthening reporting mechanisms, and fostering a

safe and supportive work environment.