Workplace flexibility has become one of the most important issues for modern organizations
and employees, particularly following the changes brought about by the COVID-19 pandem
ic. The increased adoption of practices such as remote work, hybrid employment models, and
flexible working hours has transformed the way organization’s structure work and manage
their human resources. These new forms of work create opportunities for a better balance be
tween professional and personal life while simultaneously influencing employees’ overall
work experience.
This dissertation examines the relationship between workplace flexibility, employee satisfac
tion, and individual performance. Its main objective is to investigate the extent to which the
availability and utilization of flexible work arrangements contribute to higher levels of job
satisfaction and improved employee performance. To achieve this objective, a review of the
relevant theoretical and empirical literature was conducted, along with a quantitative study
using a structured questionnaire administered to employees of Greek businesses.
The findings of the study highlight the significant role that workplace flexibility can play in
creating a more satisfying and productive work environment. At the same time, the research
identifies the challenges associated with the implementation of flexible work practices and
emphasizes the need for organizations to adopt appropriate policies in order to maximize the
benefits for both employees and businesses. The results suggest that, when properly designed
and implemented, workplace flexibility can contribute positively to employee well-being, or
ganizational effectiveness, and long-term business success.

Η ευελιξία στον χώρο εργασίας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχο
λούν σύγχρονους οργανισμούς και εργαζομένους, ιδιαίτερα μετά τις αλλαγές που επέφερε η
πανδημία του COVID-19. Η αυξημένη χρήση πρακτικών όπως η τηλεργασία, τα υβριδικά
μοντέλα απασχόλησης και τα ευέλικτα ωράρια έχει μετασχηματίσει τον τρόπο με τον οποίο
οι επιχειρήσεις οργανώνουν την εργασία τους και διαχειρίζονται το ανθρώπινο δυναμικό
τους. Οι νέες αυτές μορφές εργασίας δημιουργούν ευκαιρίες για καλύτερη ισορροπία μεταξύ
επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, ενώ παράλληλα επηρεάζουν την εργασιακή εμπειρία
των εργαζομένων.
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ της εργασιακής ευελιξίας, της
ικανοποίησης των εργαζομένων και της ατομικής τους απόδοσης. Στόχος της είναι να διε
ρευνήσει κατά πόσο η διαθεσιμότητα και η αξιοποίηση ευέλικτων μορφών εργασίας συμ
βάλλουν στη βελτίωση της εργασιακής ικανοποίησης και στην ενίσχυση της απόδοσης των
εργαζομένων. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανα
σκόπηση της σχετικής θεωρίας και εμπειρικής έρευνας, καθώς και ποσοτική έρευνα με τη
χρήση δομημένου ερωτηματολογίου σε εργαζομένους ελληνικών επιχειρήσεων.
Τα αποτελέσματα της μελέτης αναδεικνύουν τον σημαντικό ρόλο που μπορεί να διαδραματί
σει η εργασιακή ευελιξία στη διαμόρφωση ενός πιο ικανοποιητικού και αποδοτικού εργασια
κού περιβάλλοντος. Παράλληλα, επισημαίνονται οι προκλήσεις που συνοδεύουν την εφαρ
μογή των ευέλικτων πρακτικών και η ανάγκη υιοθέτησης κατάλληλων πολιτικών από τις επι
χειρήσεις, ώστε να μεγιστοποιούνται τα οφέλη τόσο για τους εργαζομένους όσο και για τους
οργανισμούς.