This thesis examines the strategic integration of upskilling and reskilling initiatives within the contemporary Greek corporate sector through the lens of Strategic Human Resource Management (SHRM) and the Resource-Based View (RBV). Using the VRIO (Value, Rarity, Inimitability, Organization) analytical framework, the study evaluates how technological adaptability and entrepreneurial agility can be transformed into sustained competitive advantages in the Greek economic reality dominated by Small and Medium-sized Enterprises (SMEs). Utilizing a secondary data synthesis, the research analyses macroeconomic indicators, national strategic plans, and institutional reports from organisations such as the Public Employment Service (DYPA) and the OECD. The empirical data reveal a critical "strategic implementation gap" and a persistent skills mismatch. Despite unprecedented financial inflows from the European Recovery and Resilience Facility (RRF), Greek businesses frequently treat training as a short-term operational expense and fail to see the long-term strategic investment in it. This attitude combined with the informal and reactive nature of Greek SMEs, prevents organisations from satisfying the "Organisation" dimension of the VRIO framework. As a result, advanced digital skills training yields only temporary advantages. The thesis concludes that bridging the digital divide requires an alignment where state-sponsored training policies integrate with Greek businesses’ SHRM frameworks. Managers must shift toward proactive skill-mapping and experiential learning models to embed knowledge within organisational routines, thereby ensuring long-term competitive resilience.

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη στρατηγική ενσωμάτωση των πρωτοβουλιών με σκοπό την αναβάθμιση δεξιοτήτων (upskilling) και την επανειδίκευση (reskilling) στο σύγχρονο ελληνικό εταιρικό περιβάλλον, ιδωμένη υπό το πρίσμα της Στρατηγικής Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων (SHRM) και της Θεωρίας των Ενδοεπιχειρησιακών Πόρων (RBV). Χρησιμοποιώντας το αναλυτικό πλαίσιο VRIO (Value, Rarity, Inimitability, Organisation), η μελέτη αξιολογεί πώς η τεχνολογική προσαρμοστικότητα και η επιχειρηματική ευελιξία μπορούν να μετατραπούν σε διατηρήσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, εντός ενός οικονομικού οικοσυστήματος που κυριαρχείται από Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις (ΜμΕ). Μέσω της σύνθεσης δευτερογενών δεδομένων, η έρευνα αναλύει μακροοικονομικούς δείκτες, εθνικά στρατηγικά σχέδια και εκθέσεις οργανισμών όπως η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) και ο ΟΟΣΑ. Τα εμπειρικά δεδομένα αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός κρίσιμου «στρατηγικού κενού υλοποίησης» και επίμονη αναντιστοιχία δεξιοτήτων (skills mismatch). Παρά τις πρωτοφανείς χρηματοδοτικές εισροές από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), οι εγχώριες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν την κατάρτιση ως βραχυπρόθεσμο λειτουργικό έξοδο παρά ως μακροπρόθεσμη στρατηγική επένδυση. Αυτή τους η στάση, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα των ελληνικών ΜμΕ να μην τυποποιούνται και να λειτουργούν αποσπασματικά και εκ των υστέρων, εμποδίζει τους οργανισμούς να ικανοποιήσουν τη διάσταση της «Οργάνωσης» (Organisation) στο πλαίσιο VRIO. Ως εκ τούτου, η ειδίκευση σε προηγμένες ψηφιακές δεξιότητες αποφέρει μόνο προσωρινά πλεονεκτήματα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος απαιτεί μια συντονισμένη προσπάθεια, όπου οι κρατικές πολιτικές κατάρτισης θα ευθυγραμμίζονται απρόσκοπτα με τα εταιρικά πλαίσια SHRM. Τα διοικητικά στελέχη οφείλουν να στραφούν προς τη δυναμική χαρτογράφηση δεξιοτήτων και τα βιωματικά μοντέλα μάθησης, ώστε να ενσωματώσουν τη γνώση στην επαγγελματική τους ρουτίνα, και έτσι να εξασφαλίσουν μακροπρόθεσμη ανταγωνιστική ανθεκτικότητα.