This dissertation examines the role of bureaucracy in public administration through digital transformation, focusing on the Greek National Electronic Public Procurement System (ESIDIS) and its contribution, from a tender procedure perspective, to the implementation of the Greek National COVID-19 Vaccination Program. The study explores how traditional bureaucratic principles –such as formal rules, hierarchy, documentation, and accountability– are not eliminated but transformed into digital form.

Adopting a qualitative single-case study approach, the research combines semi-structured interviews with key stakeholders and documentary analysis of procurement data and processes. The findings suggest that ESIDIS operates as a digital mediator of public procurement, embedding bureaucratic procedures into standardized electronic workflows. This transformation appears to contribute to the enhancement of transparency, traceability, accountability, and coordination among public and private actors, thereby supporting public-private collaboration, particularly in crisis conditions.

However, the study also identifies persistent constraints, including legal rigidity, procedural complexity, usability challenges, and technical limitations. These factors suggest that while digital platforms may improve efficiency in specific stages of procurement –especially tendering and contract award– they do not fundamentally alter the existing legislative and bureaucratic structures. Instead, they digitize and standardize existing processes.

The contribution of ESIDIS to the COVID-19 vaccination program is therefore primarily procedural and institutional, facilitating procurement-related activities rather than directly determining overall program success. The research concludes that bureaucracy can function as an enabler of efficiency when supported by well-designed digital systems, but its effectiveness depends on system usability, legal adaptability, and integration across the entire procurement lifecycle.

Overall, the study highlights the dual nature of digital bureaucracy, underlining both its potential to enhance governance processes and its structural limitations

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο της γραφειοκρατίας στη δημόσια διοίκηση μέσω του ψηφιακού μετασχηματισμού, εστιάζοντας στο Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΣΗΔΗΣ) και τη συμβολή του, από την άποψη της διαγωνιστικής διαδικασίας, στην εφαρμογή του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμού κατά της νόσου COVID-19. Η μελέτη διερευνά πώς οι παραδοσιακές γραφειοκρατικές αρχές - όπως οι τυπικοί κανόνες, η ιεραρχία, η τεκμηρίωση και η λογοδοσία - δεν εξαλείφονται αλλά μετασχηματίζονται σε ψηφιακή μορφή.

Υιοθετώντας μια ποιοτική προσέγγιση μελέτης περίπτωσης, η έρευνα συνδυάζει ημιδομημένες συνεντεύξεις με βασικά ενδιαφερόμενα μέρη και ανάλυση εγγράφων/τεκμηρίων, δεδομένων και διαδικασιών προμηθειών. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι το ΕΣΗΔΗΣ λειτουργεί ως ψηφιακός μεσολαβητής των δημόσιων συμβάσεων, ενσωματώνοντας γραφειοκρατικές διαδικασίες σε τυποποιημένες ηλεκτρονικές ροές εργασίας. Αυτός ο μετασχηματισμός θεωρείται ότι συμβάλλει στην ενίσχυση της διαφάνειας, της ιχνηλασιμότητας, της λογοδοσίας και του συντονισμού μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών φορέων, υποστηρίζοντας έτσι τη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ιδίως σε συνθήκες κρίσης.

Ωστόσο, η μελέτη εντοπίζει επίσης επίμονους περιορισμούς, όπως νομική ακαμψία, διαδικαστική πολυπλοκότητα, προκλήσεις χρηστικότητας και τεχνικούς περιορισμούς. Αυτοί οι παράγοντες υποδηλώνουν ότι ενώ οι ψηφιακές πλατφόρμες μπορούν να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα σε συγκεκριμένα στάδια των προμηθειών - ιδίως των διαγωνισμών και της ανάθεσης συμβάσεων - δεν αλλάζουν ουσιαστικά τις υπάρχουσες νομοθετικές και γραφειοκρατικές δομές. Αντ' αυτού, ψηφιοποιούν και τυποποιούν τις υπάρχουσες διαδικασίες.

Η συμβολή του ΕΣΗΔΗΣ στο πρόγραμμα εμβολιασμού κατά της COVID-19 είναι επομένως πρωτίστως διαδικαστική και θεσμική, διευκολύνοντας τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τις προμήθειες και όχι καθορίζοντας άμεσα τη συνολική επιτυχία του προγράμματος. Η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γραφειοκρατία μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας που επιτρέπει την αποτελεσματικότητα όταν υποστηρίζεται από καλά σχεδιασμένα ψηφιακά συστήματα, αλλά η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τη χρηστικότητα του συστήματος, την νομική προσαρμοστικότητα και την ενσωμάτωση σε ολόκληρο τον κύκλο ζωής των προμηθειών.

Συνολικά, η μελέτη υπογραμμίζει τη διττή φύση της ψηφιακής γραφειοκρατίας, υπογραμμίζοντας τόσο τις δυνατότητές της να ενισχύσει τις διαδικασίες διακυβέρνησης όσο και τους δομικούς της περιορισμούς.