Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης προς πληθυσμούς που βιώνουν ακούσια μετοίκηση στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2017–2025. Η μελέτη εστιάζει στα προγράμματα PHILOS I, PHILOS II και ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ Ι, συνδυάζοντας ανάλυση επίσημων προγραμματικών εγγράφων με ποιοτική διερεύνηση των εμπειριών επαγγελματιών πεδίου, ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών. Η εργασία τοποθετείται στο πεδίο της Διοίκησης Μονάδων Υγείας, με έμφαση στην οργάνωση υπηρεσιών, τη στελέχωση, την εκπαίδευση, την εποπτεία, τις παραπομπές, τη συνέχεια φροντίδας και την ποιότητα παροχής υπηρεσιών.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψυχική υγεία και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη αναγνωρίστηκαν θεσμικά στα εξεταζόμενα προγράμματα, μέσω της πρόβλεψης ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών. Ωστόσο, η θεσμική αυτή αναγνώριση δεν μεταφράστηκε πάντοτε σε σταθερό, συνεκτικό και ποιοτικά ελεγχόμενο μοντέλο υπηρεσίας. Τα επίσημα έγγραφα αποτυπώνουν κυρίως θέσεις, προϋπολογισμούς και εκροές, αλλά παρέχουν περιορισμένη εικόνα για την πραγματική κάλυψη θέσεων, τη συνέχεια φροντίδας, την εποπτεία, την εκπαίδευση, τη διερμηνεία και την ολοκλήρωση των παραπομπών.

Οι συνεντεύξεις ανέδειξαν το χάσμα ανάμεσα στον προγραμματικό σχεδιασμό και την καθημερινή εφαρμογή στο πεδίο. Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν περιορισμένη προετοιμασία, ασάφεια ρόλων, ανεπαρκείς υποδομές, δυσκολίες παραπομπών, έλλειψη συστηματικής εποπτείας και επαγγελματική κόπωση. Η εργασία καταλήγει ότι η ψυχοκοινωνική φροντίδα δεν πρέπει να αξιολογείται μόνο με βάση την ύπαρξη θέσεων ή καταγεγραμμένων δράσεων, αλλά ως λειτουργικό σύστημα φροντίδας.

Προτείνεται ο μελλοντικός σχεδιασμός να βασίζεται σε δυναμική στελέχωση, οργανωμένη εκπαίδευση, εποπτεία, πολιτισμικά κατάλληλη διερμηνεία, σαφές case management και δείκτες ποιότητας που αποτυπώνουν τη συνέχεια και την ουσιαστική πρόσβαση στη φροντίδα.

The dissertation examines the provision of mental health and psychosocial support services to populations experiencing involuntary dislocation in Greece during the period 2017–2025. Focusing on the PHILOS I, PHILOS II and HIPPOCRATES I programmes, the study combines analysis of official programme documents with qualitative interviews with psychologists and social workers who worked in the field. The research is framed through Healthcare Management, with particular emphasis on service organization, staffing, supervision, referrals, continuity of care and quality, while also drawing on psychosocial theory.

The findings show that psychosocial support was formally recognized within the Greek refugee-response system. Professionals were included in programme planning, and official documents reflect a genuine effort to provide health and psychosocial coverage to asylum seekers and refugees. The analysis reveals, however, that this formal recognition did not always translate into a stable, coherent and quality-controlled service model. Programme documents tend to describe positions, budgets and outputs, but offer limited evidence on actual staffing continuity, supervision, training, referral completion, interpretation quality or long-term follow-up.

The interviews deepen this picture by capturing how professionals experienced the gap between programme design and field reality. Participants described insufficient preparation, unclear roles, limited onboarding, weak supervision, inadequate infrastructure, difficulties in referrals and professional fatigue. Psychosocial care, the study argues, cannot be evaluated solely by the existence of posts or recorded activities. It must be assessed as a functioning system of care.

The paper concludes that future refugee-response programmes in Greece should move beyond emergency or project-based models, establishing instead dynamic staffing, structured training, systematic supervision, culturally appropriate interpretation, clear case-management procedures and quality indicators focused on continuity and meaningful access to care.