The present dissertation examines the tourism sector of the Peloponnese region in Greece and investigates strategies for post-crisis tourism recovery. The research addresses five key questions: (1) to what extent the resilience practices identified in tourism destinations can be transferred and adapted to other Greek regions facing similar challenges; (2) Which contextual factors could explain why practices that build resilience in the Peloponnese do not have the same effects in other Greek regions; (3) what long-term structural effects have emerged from tourism practices developed during the COVID-19 crisis; (4) how stakeholders’ different priorities influence tourism destination governance at various levels; and (5) how stakeholder participation within governance structures can improve governance effectiveness and resilience. In order to address these questions, the dissertation employs a structured literature review combined with a case-study approach. The Peloponnese region serves as the principal case study of the research. Secondary data sources are utilised, including tourism statistics, policy documents, and relevant scientific studies.

The findings indicate that resilience practices in the Peloponnese combine agrotourism activities, cultural heritage resources, and well-developed multi-stakeholder networks. Practices of value that are occurring in other parts of the region could be transferred and applied to other tourist destinations in Greece. The COVID-19 pandemic accelerated the adoption of digital technologies and sustainable tourism practices, several of which became increasingly institutionalised during the post-crisis recovery period. The results further indicate that one of the principal governance challenges affecting tourism resilience in the region relates to high coordination costs and conflicting development priorities among stakeholders. Finally, the dissertation provides practical recommendations for Destination Management Organisations (DMOs) and policymakers, while also identifying directions for future research.

Η παρούσα εργασία εξετάζει τον τουριστικό τομέα της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα και διερευνά στρατηγικές για την ανάκαμψη του τουρισμού μετά την κρίση. Η έρευνα θίγει πέντε βασικά ερωτήματα: (1) σε ποιο βαθμό οι πρακτικές ανθεκτικότητας που εντοπίστηκαν σε τουριστικούς προορισμούς μπορούν να μεταφερθούν και να προσαρμοστούν σε άλλες ελληνικές περιοχές που αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις· (2) Ποιοι παράγοντες πλαισίου θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί οι πρακτικές που ενισχύουν την ανθεκτικότητα στην Πελοπόννησο δεν έχουν τα ίδια αποτελέσματα σε άλλες ελληνικές περιοχές· (3) ποιες μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές επιπτώσεις έχουν προκύψει από τις τουριστικές πρακτικές που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης COVID-19· (4) πώς οι διαφορετικές προτεραιότητες των ενδιαφερόμενων μερών επηρεάζουν τη διακυβέρνηση των τουριστικών προορισμών σε διάφορα επίπεδα· και (5) πώς η συμμετοχή των ενδιαφερόμενων μερών στις δομές διακυβέρνησης μπορεί να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα και την ανθεκτικότητα της διακυβέρνησης. Για την αντιμετώπιση αυτών των ερωτημάτων, η διατριβή χρησιμοποιεί μια δομημένη βιβλιογραφική ανασκόπηση σε συνδυασμό με μια προσέγγιση μελέτης περίπτωσης. Η περιφέρεια Πελοποννήσου χρησιμεύει ως η κύρια μελέτη περίπτωσης της έρευνας. Χρησιμοποιούνται δευτερογενείς πηγές δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων στατιστικών τουρισμού, εγγράφων πολιτικής και σχετικών επιστημονικών μελετών.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι πρακτικές ανθεκτικότητας στην Πελοπόννησο συνδυάζουν δραστηριότητες αγροτουρισμού, πόρους πολιτιστικής κληρονομιάς και καλά ανεπτυγμένα δίκτυα πολλαπλών ενδιαφερομένων. Πρακτικές αξίας που εφαρμόζονται σε άλλα μέρη της περιοχής θα μπορούσαν να μεταφερθούν και να εφαρμοστούν σε άλλους τουριστικούς προορισμούς στην Ελλάδα. Η πανδημία COVID-19 επιτάχυνε την υιοθέτηση ψηφιακών τεχνολογιών και πρακτικών βιώσιμου τουρισμού, αρκετές από τις οποίες θεσμοθετήθηκαν ολοένα και περισσότερο κατά την περίοδο ανάκαμψης μετά την κρίση. Τα αποτελέσματα δείχνουν περαιτέρω ότι μία από τις κύριες προκλήσεις διακυβέρνησης που επηρεάζουν την ανθεκτικότητα του τουρισμού στην περιοχή σχετίζεται με το υψηλό κόστος συντονισμού και τις αντικρουόμενες αναπτυξιακές προτεραιότητες μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών. Τέλος, η διατριβή παρέχει πρακτικές συστάσεις για τους Οργανισμούς Διαχείρισης Προορισμών (DMO) και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, ενώ παράλληλα προσδιορίζει κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα.