In this thesis we examine the challenges that plastic recycling faces and evaluates how plastic packaging contributes to food waste reduction and sustainability in the frame of the European Union’s Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR). Using a realistic, mixed‑methods design based on secondary research, the study gathers evidence from literature, institutional reporting and regulatory sources. The findings indicate that recycling performance is limited by material complexity (especially multilayer structures), contamination and polymer degradation, while economic barriers and infrastructure gaps hinder collection and high‑quality recycling. For food‑contact packaging, chemical safety requirements and the risk of contaminant migration further restrict circularity. At the same time, evidence shows that packaging plays a critical role in preserving quality and extending shelf life, meaning that packaging changes must be assessed alongside food waste impacts. PPWR introduces binding targets on recyclability, recycled content, labelling and substance restrictions, accelerating the need for design‑for‑recycling and improved recycling systems. The study concludes that meaningful sustainability gains require integrated action across packaging design, recycling infrastructure and governance, supported by life‑cycle thinking that accounts for food waste prevention. Recommendations are proposed for packaging producers and brand owners to prioritize recyclable designs, improve data and compliance documentation, and collaborate across the value chain to strengthen collection, sorting and food‑grade recycled material supply.

Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανακύκλωση πλαστικών και αξιολογεί πώς οι πλαστικές συσκευασίες συμβάλλουν στη μείωση των απορριμμάτων τροφίμων και στη βιωσιμότητα στο πλαίσιο του Κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Συσκευασίες και τα Απορρίμματα Συσκευασίας (PPWR). Χρησιμοποιώντας έναν ρεαλιστικό σχεδιασμό μικτών μεθόδων που βασίζεται σε δευτερογενή έρευνα, η μελέτη συγκεντρώνει στοιχεία από βιβλιογραφία με κριτές, θεσμικές αναφορές και ρυθμιστικές πηγές. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι επιδόσεις ανακύκλωσης περιορίζονται από την πολυπλοκότητα των υλικών (ιδίως πολυστρωματικές δομές), τη μόλυνση και την υποβάθμιση των πολυμερών, ενώ οι οικονομικοί φραγμοί και τα κενά στις υποδομές εμποδίζουν τη συλλογή και την ανακύκλωση υψηλής ποιότητας. Για τις συσκευασίες που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα, οι απαιτήσεις χημικής ασφάλειας και ο κίνδυνος μετανάστευσης ρύπων περιορίζουν περαιτέρω την κυκλικότητα. Ταυτόχρονα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η συσκευασία διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση της ποιότητας και στην παράταση της διάρκειας ζωής, πράγμα που σημαίνει ότι οι αλλαγές στη συσκευασία πρέπει να αξιολογούνται παράλληλα με τις επιπτώσεις στη σπατάλη τροφίμων. Το PPWR εισάγει δεσμευτικούς στόχους για την ανακυκλωσιμότητα, το ανακυκλωμένο περιεχόμενο, την επισήμανση και τους περιορισμούς ουσιών, επιταχύνοντας την ανάγκη για σχεδιασμό για ανακύκλωση και βελτιωμένα συστήματα ανακύκλωσης. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα σημαντικά οφέλη βιωσιμότητας απαιτούν ολοκληρωμένη δράση σε όλο το σχεδιασμό συσκευασιών, την υποδομή ανακύκλωσης και τη διακυβέρνηση, υποστηριζόμενη από τη σκέψη του κύκλου ζωής που λαμβάνει υπόψη την πρόληψη της σπατάλης τροφίμων. Προτείνονται συστάσεις για τους παραγωγούς συσκευασιών και τους ιδιοκτήτες εμπορικών σημάτων να δώσουν προτεραιότητα στα ανακυκλώσιμα σχέδια, να βελτιώσουν τα δεδομένα και την τεκμηρίωση συμμόρφωσης και να συνεργαστούν σε όλη την αλυσίδα αξίας για την ενίσχυση της συλλογής, της διαλογής και της προμήθειας ανακυκλωμένων υλικών για τρόφιμα.