Η εργασία εξετάζει τα Ασκληπιεία της αρχαιότητας ως σύνθετους χώρους θεραπείας, όπου συνδιάζονται η θρησκεία, η ιατρική γνώση, η τελετουργία, η αρχιτεκτονική και το φυσικό περιβάλλον.Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη θεραπευτική διαδρομή του ασθενούς από την άφιξη στο ιερό και τους καθαρμούς έως την εγκοίμηση και την ίαση, καθώς και στη συλλογική διάσταση της εμπειρίας.Παράλληλα, , τα Ασκληπιεία προσεγγίζονται μέσα από την έννοια του θεραπευτικού τοπίου, καθώς στοιχεία όπως το νερό, το φως, η βλάστηση, η θέα και η οργάνωση του χώρου συνέβαλλαν ενεργά στη θεραπευτική εμπειρία. Η μελέτη υποστηρίζει ότι η ίαση στα Ασκληπιεία δεν αποτελούσε απλώς πράξη πίστης ή ιατρική πρακτική αλλά μια συνολική εμπειρία χώρου, σώματος και κοινότητας.

This thesis examines the Asclepeia of antiquity as complex healing spaces in which religion, medical knowledge, ritual, architecture and the natural enviroment were closely interconected. Particular emphasis is placed on the patient' s therapeutic journey, from arrival at the sanctuary and purification rituals to incubation and healing, as well as on the collective dimension of the experience. The Asclepieia are also approached through the concept of the therapeutic landscape, since elements such as water, light, vegetation, views and the organization of the space actively contributed to the healing experience. The study argues that healing in the Asclepieia was not simply an act of faith or a medical practice, but a broader experience involving space, body and community