Η παρούσα ΔΕ εξετάζει τη διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης και τον δικαστικό έλεγχο 

νομιμότητας των διοικητικών πράξεων, ως θεμελιώδη στοιχεία του διοικητικού δικαίου. Η 

διακριτική ευχέρεια συνίσταται στην ελευθερία επιλογής που αναγνωρίζεται από τον 

νομοθέτη στα διοικητικά όργανα κατά την εφαρμογή των κανόνων δικαίου, με σκοπό την 

αποτελεσματική εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Ωστόσο, η ευχέρεια αυτή δεν 

ασκείται ανεξέλεγκτα, αλλά υπόκειται σε νομικά δεσμευτικά όρια, τα οποία απορρέουν από 

την αρχή της νομιμότητας και τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου.

Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση των ορίων της διακριτικής ευχέρειας και η 

ανάλυση του τρόπου με τον οποίο ο δικαστικός έλεγχος διασφαλίζει τη νομιμότητα της 

διοικητικής δράσης, χωρίς να υπεισέρχεται στον έλεγχο σκοπιμότητας. Στο πλαίσιο αυτό, 

εξετάζονται οι θεωρητικές προσεγγίσεις της διακριτικής ευχέρειας, η διάκρισή της από τη 

δέσμια αρμοδιότητα, καθώς και τα όρια που τίθενται από την αρχή της αναλογικότητας, την 

υποχρέωση αιτιολόγησης και την απαγόρευση κατάχρησης εξουσίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη συμβολή της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας

(ΣτΕ), ιδίως ως προς τον έλεγχο της πλάνης περί τα πράγματα και της επάρκειας της 

αιτιολογίας, καθώς και στις σύγχρονες τάσεις εντατικοποίησης του δικαστικού ελέγχου. 

Περαιτέρω, αναλύεται η επίδραση του ευρωπαϊκού δικαίου και της νομολογίας του 

Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του 

Ανθρώπου.

Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η διακριτική ευχέρεια αποτελεί αναγκαίο 

εργαλείο της διοικητικής δράσης, το οποίο, ωστόσο, λειτουργεί εντός ενός πλαισίου 

πολυεπίπεδου ελέγχου, διασφαλίζοντας την ισορροπία μεταξύ αποτελεσματικότητας της 

Διοίκησης και προστασίας των δικαιωμάτων του διοικουμένου.

This thesis examines administrative discretion and judicial review of the legality of 

administrative acts as fundamental components of administrative law. Administrative 

discretion refers to the margin of choice granted by the legislator to administrative 

authorities in the application of legal rules, aiming at the effective pursuit of the public 

interest. However, this discretion is not exercised without limits, but is subject to binding 

legal constraints deriving from the principle of legality and the general principles of 

administrative law.

The purpose of this study is to investigate the limits of administrative discretion and to 

analyze the way in which judicial review ensures the legality of administrative action, 

without extending to the review of expediency. In this context, the thesis explores the 

theoretical approaches to administrative discretion, its distinction from bound competence, 

and the limits imposed by the principle of proportionality, the obligation to provide 

reasoning, and the prohibition of abuse of power.

Particular emphasis is placed on the contribution of the case law of the Council of State, 

especially regarding the review of errors of fact and the adequacy of reasoning, as well as 

on contemporary trends towards the intensification of judicial review. Furthermore, the 

influence of European law is examined, with particular reference to the case law of the Court 

of Justice of the European Union and the European Court of Human Rights.

The thesis concludes that administrative discretion constitutes a necessary tool of 

administrative action, which operates within a framework of multi-level control, ensuring a 

balance between administrative effectiveness and the protection of individual rights.