Η αυξανόμενη ζήτηση νερού, σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή, την πληθυσμιακή αύξηση και την εντατικοποίηση της γεωργικής παραγωγής, επιτείνει το πρόβλημα της λειψυδρίας σε πολλές περιοχές του κόσμου. Δεδομένου ότι η γεωργία αποτελεί τον μεγαλύτερο καταναλωτή γλυκού νερού, η αξιοποίηση εναλλακτικών υδατικών πόρων καθίσταται αναγκαία για τη βιώσιμη διαχείριση των διαθέσιμων αποθεμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η επαναχρησιμοποίηση επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων αναδεικνύεται ως μία σημαντική λύση για την κάλυψη αρδευτικών αναγκών και την ενίσχυση της κυκλικής οικονομίας. Η παρούσα εργασία εξετάζει τη δυνατότητα αξιοποίησης επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων στη γεωργία μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης και ανάλυσης του θεσμικού πλαισίου. Παρουσιάζονται οι βασικές κατηγορίες επαναχρησιμοποίησης, οι τεχνολογίες επεξεργασίας λυμάτων και οι σύγχρονες προηγμένες μέθοδοι, όπως οι βιοαντιδραστήρες μεμβρανών, η αντίστροφη ώσμωση, η νανοδιήθηση, οι προηγμένες οξειδωτικές διεργασίες και οι λύσεις βασισμένες στη φύση. Παράλληλα, αναλύονται τα οφέλη και οι κίνδυνοι που σχετίζονται με την εφαρμογή της επαναχρησιμοποίησης στη γεωργία, καθώς και οι απαιτήσεις ποιότητας του ανακτημένου νερού. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο ισχύον νομοθετικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελλάδας, με αναφορά στον Κανονισμό (ΕΕ) 2020/741 και στις απαιτήσεις που θέτει για την ασφαλή επαναχρησιμοποίηση υδάτων. Επιπλέον, εξετάζονται διεθνείς πρακτικές εφαρμογής και παρουσιάζεται βιβλιομετρική ανάλυση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η επαναχρησιμοποίηση επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη βιώσιμη διαχείριση των υδατικών πόρων, υπό την προϋπόθεση εφαρμογής κατάλληλων τεχνολογιών επεξεργασίας, αποτελεσματικής παρακολούθησης και συμμόρφωσης με τις ισχύουσες κανονιστικές απαιτήσεις.

Increasing water demand, combined with climate change, population growth, and the intensification of agricultural production, has exacerbated water scarcity in many regions of the world. Since agriculture is the largest consumer of freshwater resources, the use of alternative water sources has become essential for the sustainable management of available water supplies. In this context, the reuse of treated wastewater has emerged as a promising solution for meeting irrigation demands while supporting the principles of the circular economy. This thesis investigates the potential of treated wastewater reuse in agriculture through a comprehensive literature review and an analysis of the relevant regulatory framework. The study presents the main categories of water reuse, conventional wastewater treatment technologies, and advanced treatment methods, including membrane bioreactors, reverse osmosis, nanofiltration, advanced oxidation processes, and nature-based solutions. In addition, the benefits and risks associated with agricultural wastewater reuse are examined, together with the quality requirements for reclaimed water. Particular emphasis is placed on the current legislative framework of the European Union and Greece, with special reference to Regulation (EU) 2020/741 and the requirements it establishes for the safe reuse of water. Furthermore, international reuse practices are reviewed, and a bibliometric analysis of the relevant scientific literature is conducted. The findings indicate that treated wastewater reuse can contribute significantly to the sustainable management of water resources, provided that appropriate treatment technologies, effective monitoring systems, and compliance with existing regulatory requirements are ensured.