Το φαινολικό προφίλ του ελαιολάδου καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τόσο τη θρεπτική και
αντιοξειδωτική του αξία όσο και την εμπορική του ταυτότητα, ενώ συνδέεται στενά με
την υδατική κατάσταση του ελαιόδεντρου κατά την καρποφορία. Η παρούσα διπλωματική
εργασία, μέσω συστηματικής ανασκόπησης της διεθνούς βιβλιογραφίας, εξετάζει την
επίδραση της άρδευσης στην ποιότητα του ελαιολάδου και αποτιμά τη συμβολή των
εργαλείων γεωργίας ακριβείας στη βελτιστοποίηση της σχέσης άρδευσης–ποιότητας. Από
την κριτική σύνθεση των δεδομένων προκύπτει ότι η ελεγχόμενη ελλειμματική άρδευση
αυξάνει με συνέπεια τη συγκέντρωση των φαινολικών ενώσεων, χωρίς να υποβαθμίζει τις
παραμέτρους ποιότητας του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου, το εύρημα επιβεβαιώνεται
διασταυρωτικά σε διαφορετικές ποικιλίες, κλίματα και συστήματα καλλιέργειας και
ερμηνεύεται από την επαγωγή βιοσύνθεσης φαινολικών ενώσεων υπό υδατική
καταπόνηση. Καθοριστικότερη του μεγέθους του ελλείμματος αναδεικνύεται η χρονική
του τοποθέτηση ως προς το φαινολογικό στάδιο, με το διάστημα πριν τη σκλήρυνση του
ενδοκαρπίου να θεωρείται βέλτιστο για την ισορροπία ποιότητας και παραγωγής. Η
έντονη όμως εξάρτηση των αποτελεσμάτων από ποικιλία, κλίμα και έδαφος αποκλείει την
ύπαρξη καθολικού πρωτοκόλλου και επιβάλλει τοπικά προσαρμοσμένες στρατηγικές. Στο
πλαίσιο αυτό, η γεωργία ακριβείας λειτουργεί ως ο αναγκαίος συνδετικός κρίκος μεταξύ
πειραματικής γνώσης και πρακτικής εφαρμογής: αξιοποιώντας αισθητήρες υδατικού
δυναμικού βλαστού, θερμικής τηλεπισκόπησης από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και
δορυφορικούς δείκτες, επιτρέποντας τη διαχείριση της εγγενούς χωρικής ετερογένειας του
ελαιώνα μέσω χωρικά και χρονικά διαφοροποιημένης άρδευσης. Τα οφέλη της
προσέγγισης αυτής είναι πολυεπίπεδα, καλύπτοντας την ποιοτική αναβάθμιση, την
εξοικονόμηση υδατικών και ενεργειακών πόρων, τη μείωση του περιβαλλοντικού
αποτυπώματος και την οικονομική υπεραξία που απορρέει από το υψηλό φαινολικό
περιεχόμενο και την ιχνηλασιμότητα. Συμπερασματικά, η ελλειμματική άρδευση
βασισμένη σε αισθητήρες συνιστά ολοκληρωμένη στρατηγική που συνδυάζει ποιότητα,
αειφορία και ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή.

The phenolic profile of olive oil largely determines both its nutritional and antioxidant
value and its commercial identity, and is closely linked to the water status of the olive tree
during fruit development. Through a systematic review of the international literature, this
diploma thesis examines the effect of irrigation on olive oil quality and assesses the
contribution of precision agriculture tools to optimising the irrigation–quality relationship.
The critical synthesis of the evidence shows that controlled deficit irrigation consistently
increases the concentration of phenolic compounds without degrading the quality
parameters of extra virgin olive oil, this finding is cross-validated across different
cultivars, climates and cropping systems and is explained by the stress-induced
biosynthesis of phenolics. The timing of the deficit relative to the phenological stage
proves more decisive than its magnitude, with the period before pit hardening being
critical for the balance between quality and yield. However, the strong dependence of
outcomes on cultivar, climate and soil precludes any universal protocol and necessitates
locally adapted strategies. In this context, precision agriculture acts as the essential link
between experimental knowledge and practical application: using stem water potential
sensors, thermal remote sensing from unmanned aerial vehicles and satellite indices, it
enables the management of the orchard's inherent spatial heterogeneity through spatially
and temporally differentiated irrigation. The benefits of this approach are multilevel,
encompassing quality enhancement, conservation of water and energy resources, reduction
of the environmental footprint, and the economic added value arising from high phenolic
content and traceability. In conclusion, sensor-driven deficit irrigation constitutes an
integrated strategy that combines quality, sustainability and resilience to climate change.