Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την ιστορία της ελευθέρας πάλης (catch-as-catch-can) στον Πειραιά και τη Νέα Κοκκινιά κατά τον Μεσοπόλεμο (1932–1940), ένα ελάχιστα μελετημένο κεφάλαιο της νεοελληνικής αθλητικής και κοινωνικής ιστορίας. Το φαινόμενο τοποθετείται στο σταυροδρόμι τριών διεργασιών: της εγκατάστασης των μικρασιατικών προσφύγων μετά την Καταστροφή του 1922, της εισαγωγής του αμερικανικού επαγγελματικού θεάματος της πάλης και της θεσμικής συγκρότησης του αθλήματος, που κορυφώθηκε με την ίδρυση και δικαστική αναγνώριση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ελευθέρας Πάλης (Ε.Ο.Ε.Π.) το 1938–1939. Η έρευνα στηρίζεται σε πρωτογενείς πηγές — τον αθλητικό Τύπο της εποχής («Αθλητισμός της Ελλάδος», «Αθλητικά Χρονικά», «Αθλητική Ημέρα») και ένα σώμα αρχειακών τεκμηρίων (καταστατικά, πρακτικά και την υπ' αριθμ. 562/1939 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιώς) — και ακολουθεί την προσέγγιση της μικροϊστορίας. Αξιοποιεί τις έννοιες της πολιτισμικής υβριδικότητας και του «τρίτου χώρου» (Bhabha), του κοινωνικού και συμβολικού κεφαλαίου (Bourdieu), των κοινωνικών διαιρέσεων του Μεσοπολέμου (Μαυρογορδάτος) και της «διαδικασίας του πολιτισμού» (Elias & Dunning), επαληθεύοντας μια τριπλή υπόθεση. Η μελέτη καταδεικνύει ότι η ελευθέρα πάλη συγκροτήθηκε ως υβριδικό πολιτισμικό μόρφωμα, μέσα από τη σύνθεση της ανατολικής παλαιστικής παράδοσης (γιαγλί γκιρές, πεχλιβάνηδες) και του αμερικανικού catch• ότι λειτούργησε ως μέσο βιοπορισμού σε συνθήκες οικονομικής ανέχειας• και ότι αποτέλεσε διαδρομή κοινωνικής αναγνώρισης, μέσα από τη δημοσιότητα του Τύπου και τη θεσμική κατοχύρωση της Ομοσπονδίας. Φωτίζοντας ένα φαινομενικά περιθωριακό λαϊκό θέαμα, η εργασία αναδεικνύει ουσιώδεις όψεις της σχέσης ανάμεσα στον αθλητισμό, την προσφυγική εμπειρία, τον βιοπορισμό και τη συγκρότηση συλλογικών ταυτοτήτων στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου.
This dissertation examines the history of freestyle wrestling (catch-as-catch-can) in Piraeus and Nea Kokkinia during the interwar period (1932–1940), a largely unexplored chapter of modern Greek sporting and social history. The phenomenon lies at the crossroads of three processes: the settlement of Asia Minor refugees after the 1922 Catastrophe, the introduction of the American professional wrestling spectacle into Greece, and the institutional consolidation of the sport, which culminated in the founding and judicial recognition of the Hellenic Freestyle Wrestling Federation (E.O.E.P.) in 1938–1939. The research draws on primary sources — the sports press of the period (Athlitismos tis Ellados, Athlitika Chronika, Athlitiki Imera) and a body of archival documents (statutes, minutes, and decision no. 562/1939 of the Piraeus Court of First Instance) — and adopts a microhistorical approach. It employs the concepts of cultural hybridity and the “third space” (Bhabha), social and symbolic capital (Bourdieu), the social cleavages of interwar Greece (Mavrogordatos), and the “civilizing process” (Elias & Dunning), testing a threefold hypothesis. The study shows that freestyle wrestling emerged as a hybrid cultural formation, synthesizing the Eastern wrestling tradition (yağlı güreş, the pehlivans) with American catch; that it functioned as a means of livelihood under conditions of economic hardship; and that it served as a path to social recognition, through press publicity and the institutional legitimation conferred by the Federation. By illuminating a seemingly marginal popular spectacle, the dissertation reveals essential aspects of the relationship between sport, the refugee experience, livelihood, and the formation of collective identities in interwar Greece.
Η ελευθέρα πάλη στον Πειραιά και τη Νέα Κοκκινιά κατά τον Μεσοπόλεμο Description: ΤΟΡΟΥΝΟΓΛΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΣ AM 531845 Μ.Δ.Ε. ΑΣΚ63.pdf (pdf)
Book Reader Size: 1.1 MB
Η ελευθέρα πάλη στον Πειραιά και τη Νέα Κοκκινιά κατά τον Μεσοπόλεμο - Identifier: 244041
Internal display of the 244041 entity interconnections (Node labels correspond to identifiers)
Η ελευθέρα πάλη στον Πειραιά και τη Νέα Κοκκινιά κατά τον Μεσοπόλεμο