ΣΚΟΠΟΣ:

Η παρηγορητική φροντίδα αποτελεί βασικό στοιχείο των σύγχρονων συστημάτων υγείας, καθώς αποσκοπεί στη βελτίωση της ποιότητας ζωής ατόμων που πάσχουν από σοβαρές, χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή ασθένειες. Η αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού και η αυξημένη επιβάρυνση από τα χρόνια μη μεταδιδόμενα νοσήματα έχουν ενισχύσει τη ζήτηση για ολοκληρωμένες υπηρεσίες παρηγορητικής φροντίδας παγκοσμίως. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η συγκριτική μελέτη των συστημάτων παρηγορητικής φροντίδας στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ειδικότερα, εξετάστηκαν η ιστορική εξέλιξη, το νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο, τα μοντέλα παροχής υπηρεσιών, οι διαθέσιμες δομές, η εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας, καθώς και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι δύο χώρες.

ΜΕΘΟΔΟΣ:

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της βιβλιογραφικής επισκόπηση. Η αναζήτηση της βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar, ενώ αξιοποιήθηκαν επίσης επίσημες εκθέσεις διεθνών οργανισμών, νομοθετικά κείμενα, εθνικές στρατηγικές και στατιστικά δεδομένα από την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο.

ΑΠΟΤΕΛΕ-ΣΜΑΤΑ:

Αναδείχθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει ένα από τα πιο ανεπτυγμένα συστήματα παρηγορητικής φροντίδας διεθνώς, με εκτεταμένο δίκτυο ξενώνων (hospices), νοσοκομειακών και κοινοτικών υπηρεσιών, εξειδικευμένη εκπαίδευση επαγγελματιών υγείας και ισχυρή ενσωμάτωση της παρηγορητικής φροντίδας στο σύστημα υγείας. Αντίθετα, η Ελλάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικές ελλείψεις σε επίπεδο χρηματοδότησης, εκπαίδευσης, νομοθετικής εφαρμογής και διαθεσιμότητας υπηρεσιών, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος των αναγκών του πληθυσμού να παραμένει ακάλυπτο. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι η ανάπτυξη κοινοτικών υπηρεσιών, η διεπιστημονική συνεργασία και η έγκαιρη ενσωμάτωση της παρηγορητικής φροντίδας αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

ΣΥΜΠΕΡΑ-ΣΜΑΤΑ:

Η παρηγορητική φροντίδα αποτελεί αναγκαία συνιστώσα ενός ανθρωποκεντρικού και αποτελεσματικού συστήματος υγείας. Η εμπειρία του Ηνωμένου Βασιλείου αναδεικνύει πρακτικές που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη των υπηρεσιών στην Ελλάδα, με στόχο τη βελτίωση της πρόσβασης, της ποιότητας φροντίδας και της ποιότητας ζωής των ασθενών και των οικογενειών τους.

SCOPE:

Palliative care is an essential component of modern healthcare systems, aiming to improve the quality of life of individuals living with serious, chronic, or life-limiting illnesses. Population ageing and the increasing burden of non-communicable diseases have significantly increased the demand for comprehensive palliative care services worldwide. The aim of this dissertation was to undertake a comparative analysis of palliative care systems in Greece and the United Kingdom. Specifically, the study examined the historical development, legislative and policy frameworks, models of service delivery, available healthcare structures, healthcare professional education, and the challenges faced by the two countries.

METHOD:

A literature review methodology was employed. Relevant literature was identified through searches of PubMed and Google Scholar. In addition, official reports from international organisations, legislative documents, national strategies, and statistical data from Greece and the United Kingdom were reviewed and analysed.

RESULTS:

The findings revealed substantial differences between the two countries. The United Kingdom possesses one of the most developed palliative care systems internationally, supported by an extensive network of hospices, hospital-based and community-based services, specialised workforce training, and strong integration of palliative care within the healthcare system. In contrast, Greece continues to face significant challenges related to funding, workforce education, implementation of legislation, and service availability, resulting in a considerable proportion of palliative care needs remaining unmet. Furthermore, the study highlighted that the development of community-based services, multidisciplinary collaboration, and the early integration of palliative care are critical factors for improving the quality of care delivered to patients and their families.

CONCLUSIONS:

Palliative care is a fundamental component of a person-centred and effective healthcare system. The experience of the United Kingdom highlights a number of practices that could contribute to the further development of palliative care services in Greece, with the ultimate aim of improving access to care, quality of service provision, and the quality of life of patients and their families.