Εγκλήματα των Ισχυρών, Διαφθορά, Οικονομικό και Οργανωμένο έγκλημα, (Επιστ. Επιμ.) Βιδάλη, Κουλούρης, Παπαχαραλάμπους ΠΑΤΡΑ, ΕΑΠ 2019
Tο έγκλημα, η παραβατικότητα και η κοινωνική βλάβη δεν αποτελούν φυσικά φαινόμενα ή ουδέτερες νομικές κατηγορίες, αλλά κοινωνικά και πολιτικά κατασκευασμένες έννοιες, άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ιεραρχίες εξουσίας και λειτουργία του σύγχρονου κράτους (Βιδάλη & Κουλούρης, 2012:13-49,247-266, Weis, 2017:24-74,75-184,185-281,282-295). Οι οικονομικά ισχυροί δρώντες διαθέτοντας αυξημένες δυνατότητες νομικής διαπραγμάτευσης, πολιτικές διασυνδέσεις και πρόσβαση σε εξειδικευμένους συμβούλους, κατορθώνουν να αποφεύγουν τον κοινωνικό στιγματισμό, μετατρέποντας το κράτος δικαίου σε ένα πεδίο προνομιακής μεταχείρισης, όπου η νομιμότητα συχνά ταυτίζεται με την οικονομική επιφάνεια του δράστη (Κόρος, 2025:3-63, Βιδάλη, 2017:59-89,129-166).
Στο πεδίο της πολιτικής οικονομίας η έννοια της κοινωνικής βλάβης προσφέρει μια διευρυμένη οπτική, όπου οι σοβαρότερες καταστροφές δεν ταυτίζονται πάντα με τις τυπικές ποινικές παραβάσεις (Γεωργούλας, 2019:41-61, Βιδάλη, 2024:74-109, Παππά, 255-273). Η απορρύθμιση της αγοράς και η χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, η περιβαλλοντική υποβάθμιση και η συστηματική εργασιακή επισφάλεια αποτελούν μορφές συστημικής βίας που συχνά παρουσιάζονται ως φυσιολογικές συνέπειες της ανάπτυξης (Γεωργούλας, 2019:41-61, Βιδάλη, 2024:74-109, Παππά, 255-273).
Crime, delinquency, and social harm are not natural phenomena or neutral legal categories but rather socially and politically constructed concepts, inextricably linked to power hierarchies and the functioning of the modern state (Vidali & Koulouris, 2012: 13–49, 247–266, Weis, 2017: 24–74, 75–184, 185–281, 282–295). Economically powerful actors, by virtue of their enhanced capacity for legal negotiation, political connections, and access to specialized advisors, are often able to avoid social stigmatization, thereby transforming the rule of law into a domain of preferential treatment, where legality frequently becomes associated with the offender's economic status (Koros, 2025: 3–63, Vidali, 2017: 59–89, 129–166).
Within the field of political economy, the concept of social harm provide a broader analytical perspective, according to which the most severe forms of damage do not necessarily coincide with conventional criminal offences (Georgoulas, 2019: 41–61,Vidali, 2024: 74–109, Pappa, 255–273). Market deregulation, financial speculation, environmental degradation, and systematic labour precarity constitute forms of systemic violence that are frequently portrayed as inevitable or normal consequences of economic development (Georgoulas, 2019: 41–61, Vidali, 2024: 74–109, Pappa, 255–273).
Επιλεκτικότητα του Νόμου και Κοινωνική βλάβη: Καρτέλ και χειραγώγηση Αγορών