Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την εγκληματική αφήγηση ως έναν μηχανισμό που οργανώνει την πληροφορία και διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος προσεγγίζουν την αλήθεια γύρω από το έγκλημα. Κεντρικός άξονας της μελέτης είναι ο τρόπος με τον οποίο η εγκληματική αφήγηση αξιοποιεί τις συμβάσεις του είδους και δημιουργεί την αίσθηση του ρεαλισμού, χωρίς να ταυτίζει τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα. Η εργασία στηρίζεται σε θεωρητικές προσεγγίσεις της αφηγηματολογίας και του ρεαλισμού στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, ενώ αξιοποιεί στοιχεία από το true crime και την εγκληματολογική σκέψη. Μέσα από αυτή τη σύνδεση εξετάζεται η απόσταση ανάμεσα στην πραγματική διερεύνηση ενός εγκλήματος και στην αναπαράστασή του μέσα στη μυθοπλασία.
Το ερευνητικό corpus περιλαμβάνει τέσσερα έργα διαφορετικών εποχών και μέσων, το μυθιστόρημα Ο Κόμης Μοντεκρίστο του Alexandre Dumas, το μυθιστόρημα Η δολοφονία του Ρότζερ Άκροϊντ της Αγκάθα Κρίστι και τις ταινίες Se7en και Zodiac του David Fincher. Η συγκριτική ανάλυση εξετάζει την εξέλιξη της εγκληματικής αφήγησης μέσα από διαφορετικές ιστορικές περιόδους και μορφές του είδους. Από την κλασική αστυνομική λογοτεχνία έως τις σύγχρονες κινηματογραφικές προσεγγίσεις, η εργασία μελετά πώς αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται και ερμηνεύεται το έγκλημα. Παράλληλα, εξετάζει τη θέση του αναγνώστη και του θεατή μέσα σε αυτή τη διαδικασία.
Η εργασία περιλαμβάνει επίσης πρωτογενή έρευνα με συνεντεύξεις επαγγελματιών που προσεγγίζουν το έγκλημα μέσα από διαφορετικά πεδία, καθώς και ερωτηματολόγιο για την πρόσληψη του εγκληματολογικού ρεαλισμού από το κοινό. Το δημιουργικό μέρος περιλαμβάνει τη συγγραφή ενός πρωτότυπου σεναρίου (πιλότου) αστυνομικής/δικαστικής τηλεοπτικής σειράς, στο οποίο εφαρμόζονται στην πράξη οι αφηγηματικές και εγκληματολογικές αρχές που εξετάστηκαν σε όλα τα κεφάλαια αυτής της μελέτης.
Συνολικά, η εργασία υποστηρίζει ότι ο ρεαλισμός στην εγκληματική αφήγηση δεν σημαίνει απλή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Η μυθοπλασία αξιοποιεί στοιχεία από τον πραγματικό τρόπο διερεύνησης του εγκλήματος και τα εντάσσει σε μια αφήγηση που παραμένει δραματουργικά ολοκληρωμένη.

This dissertation examines crime narrative as a mechanism that organises information and shapes how literature and cinema approach the truth surrounding crime. The central focus of the study is how crime narrative uses the conventions of the genre to create a sense of realism, without equating fiction with reality. The study draws on narratology and theories of realism in literature and cinema, while also using perspectives from true crime and criminological thought. It examines the distance between the actual investigation of a crime and its representation in fiction.
The research corpus consists of four works from different historical periods and media: Alexandre Dumas’s novel The Count of Monte Cristo, Agatha Christie’s novel The Murder of Roger Ackroyd, and David Fincher’s films Se7en and Zodiac. The comparative analysis examines the development of crime narrative across different historical contexts and forms of the genre. From classical detective fiction to contemporary cinematic approaches, the dissertation studies how the representation of crime changes over time. At the same time, it examines the position of the reader and the viewer in this process.
The study also includes primary research based on interviews with professionals who approach crime from different fields, as well as a questionnaire examining how audiences perceive criminological realism in fiction. The creative part consists of an original screenplay (pilot episode) for a crime/legal television series, in which the narrative and criminological principles examined throughout this study are applied in practice.
Overall, the study argues that realism in crime narrative does not mean a simple representation of reality. Fiction draws on elements from real criminal investigations and integrates them into a narrative that remains both convincing and narratively coherent.