Over the past decade, recurrent systemic shocks, from the COVID-19 pandemic to the maritime security crises in the Red Sea and the Suez Canal, have exposed the fragility of lean, efficiency-driven supply chains and prompted a strategic re-evaluation of the Just-In-Time (JIT) paradigm in favor of Just-In-Case (JIC) buffering. The aim of this research is to quantitatively compare the financial and operational performance of JIT and JIC inventory strategies under conditions of high maritime lead-time disruption. A dual-scenario simulation model was developed in Microsoft Excel, calibrated with secondary data drawn from UNCTAD maritime transit statistics and the financial disclosures of Nike, Inc. Using Monte Carlo sampling, 100 replenishment cycles were generated for each strategy, yielding 200 observations that were subsequently analyzed in IBM SPSS. Because the cost distributions were strongly right-skewed and non-normal, the Mann-Whitney U test served as the primary inferential procedure, with independent-samples t-tests reported as a robustness check, complemented by simple linear regression and a sensitivity analysis. The results show that the two strategies do not differ significantly in their typical (median) cost, yet JIT incurs a substantially higher mean cost driven by a long tail of rare but severe stock-out events. Hypothesis 1 is therefore only partially supported, while, JIC delivers a significantly higher and more stable service level as supported by Hypothesis 2. Regression analysis indicates that lead time alone explains roughly 78% of the variance in JIT cost through a threshold, non-linear relationship. The study concludes that the value of inventory buffering lies not in reducing routine cost but in protecting against low-probability, high-impact disruptions, reframing the efficiency–resilience trade-off as a question of risk exposure rather than average cost.

Την τελευταία δεκαετία, οι επαναλαμβανόμενες συστημικές κρίσεις, από την πανδημία COVID-19 έως τις κρίσεις ναυτιλιακής ασφάλειας στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ, ανέδειξαν την ευθραυστότητα των «λιτών» (lean) εφοδιαστικών αλυσίδων που είναι προσανατολισμένες στην απόδοση και οδήγησαν σε στρατηγική επανεκτίμηση του προτύπου Just-In-Time (JIT) υπέρ της λογικής αποθεματικού ασφαλείας Just-In-Case (JIC). Η παρούσα διπλωματική εργασία συγκρίνει ποσοτικά τη χρηματοοικονομική και λειτουργική απόδοση των στρατηγικών JIT και JIC υπό συνθήκες έντονης διαταραχής των ναυτιλιακών χρόνων παράδοσης. Αναπτύχθηκε υπόδειγμα προσομοίωσης δύο σεναρίων σε Microsoft Excel, βαθμονομημένο με δευτερογενή δεδομένα από τα ναυτιλιακά στατιστικά της UNCTAD και τις χρηματοοικονομικές καταστάσεις της Nike, Inc. Με χρήση δειγματοληψίας του συστήματος Monte Carlo δημιουργήθηκαν 100 κύκλοι αναπλήρωσης ανά στρατηγική, δίνοντας 200 παρατηρήσεις που αναλύθηκαν στο IBM SPSS. Επειδή οι κατανομές κόστους ήταν έντονα δεξιά ασύμμετρες και μη κανονικές, ως κύρια διαδικασία στατιστικού ελέγχου χρησιμοποιήθηκε το τεστ Mann-Whitney U, με τα t-tests ανεξάρτητων δειγμάτων να παρατίθενται ως έλεγχος επιβεβαίωσης, σε συνδυασμό με απλή γραμμική παλινδρόμηση και ανάλυση ευαισθησίας. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι δύο στρατηγικές δεν διαφέρουν σημαντικά ως προς το τυπικό (διάμεσο) κόστος, ωστόσο η JIT εμφανίζει ουσιωδώς υψηλότερο μέσο κόστος, το οποίο οφείλεται σε μια εκτεταμένη «ουρά» σπάνιων αλλά σοβαρών γεγονότων έλλειψης αποθέματος· έτσι η Υπόθεση 1 επιβεβαιώνεται μόνο μερικώς. Αντιθέτως, η JIC επιτυγχάνει σημαντικά υψηλότερο και σταθερότερο επίπεδο εξυπηρέτησης (επιβεβαίωση της Υπόθεσης 2). Η παλινδρόμηση δείχνει ότι ο χρόνος παράδοσης από μόνος του ερμηνεύει περίπου το 78% της διακύμανσης του κόστους της JIT, μέσω μιας μη γραμμικής σχέσης κατωφλίου. Η εργασία καταλήγει ότι η αξία του αποθεματικού ασφαλείας δεν έγκειται στη μείωση του τρέχοντος κόστους, αλλά στην προστασία έναντι διαταραχών χαμηλής πιθανότητας και υψηλού αντικτύπου, επαναπλαισιώνοντας το δίλημμα αποδοτικότητας–ανθεκτικότητας ως ζήτημα έκθεσης σε κίνδυνο παρά μέσου κόστους.