Η ενέργεια ως ένας ζωτικής σημασίας κλάδος της οικονομίας περιλαμβάνει σημαντικές θετικές και αρνητικές συνέπειες, οι οποίες εξ’ ορισμού αφορούν το κοινωνικό σύνολο, καθιστώντας τη νομοθετική ρύθμιση αυτής επιτακτική. Ο ενεργειακός τομέας χαρακτηρίζεται από ραγδαία νομοθετική εξέλιξη εξαιτίας της ενεργειακής και κλιματικής κρίσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω νομοθετικών παρεμβάσεων στοχεύει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Στον πυρήνα της ενωσιακής πολιτικής βρίσκεται η επιτάχυνση της διείσδυσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η οποία έχει αναβαθμιστεί από την Ευρωπαίο νομοθέτη σε αρχή υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος, γεγονός το οποίο συγκρούεται με την περιβαλλοντική προστασία. Στην παρούσα εργασία  επιχειρείται η ανάδειξη της στάθμισης των ευρωπαϊκών στόχων ανάπτυξης των ΑΠΕ και της προστασίας του ευρωπαϊκού περιβαλλοντικού κεκτημένου μέσα από την ανάλυση εννοιολογικά των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της ενεργειακής πολιτικής της Ε.Ε., της πολιτικής της ένωσης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με επίκεντρο τα νομοθετήματα που αφορούν τις ΑΠΕ, της προστασία του περιβάλλοντος στην Ε.Ε. και των βασικών αρχών που τη διέπουν, ιδιαίτερων περιπτώσεων χωροθέτησης ΑΠΕ. Από την ανάλυση προέκυψε ότι η κλιματική αλλαγή είναι απότοκο πολλών παραγόντων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται ότι η ανάδειξη της ανάπτυξης των ΑΠΕ ως η μόνη λύση δεν θα είναι αποτελεσματική για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής. Η επείγουσα επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης οδήγησε στην εγκαθίδρυση του καθεστώτος τεκμαιρόμενου «υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος», γεγονός το οποίο έχει αντίκτυπο στην προστασία του περιβάλλοντος. Η μετάβαση στην καθαρή ενέργεια δεν μπορεί να επιτευχθεί με την μείωση του προστατευτικού περιβαλλοντικού πλαισίου και την υποβάθμιση της περιβαλλοντικής προστασίας σε δευτερεύοντα στόχο. Για να είναι επιτυχής και βιώσιμη η ενεργειακή μετάβαση, η χάραξη πολιτικής και η δικαστική πρακτική οφείλουν να εγκαταλείψουν τις σχέσεις ιεραρχικής επιβολής. Η δε στάθμιση των ευρωπαϊκών στόχων ανάπτυξης των ΑΠΕ και της προστασίας του ευρωπαϊκού περιβαλλοντικού κεκτημένου για να είναι ορθή απαιτεί να μην υφίστανται σχέσεις προτεραιοποίησης με την ανεύρεση της βέλτιστης λύσης ισορροπίας να είναι ο κεντρικός στόχος.

Energy, as a vital sector of the economy, entails significant positive and negative consequences that inherently affect society as a whole, making its legislative regulation imperative. The energy sector is characterized by rapid legislative evolution driven by the energy and climate crises. Through legislative interventions, the European Union aims to combat climate change. At the core of EU policy lies the acceleration of renewable energy penetration, which the European legislator has upgraded to a principle of overriding public interest—a development that clashes with environmental protection. This paper attempts to highlight the balancing act between European RES development targets and the protection of the European environmental acquis. It does so by conceptually analyzing renewable energy sources, EU energy policy, the Union's policy on combating climate change—focusing on RES-related legislation—environmental protection in the EU and its governing core principles, as well as specific cases of RES siting. The analysis revealed that climate change is the byproduct of many factors, which implies that promoting RES development as the sole solution will not be effective in halting climate change. The urgent acceleration of the energy transition has led to the establishment of a presumed "overriding public interest" status, which impacts environmental protection. The transition to clean energy cannot be achieved by diminishing the protective environmental framework and downgrading environmental protection to a secondary objective. For the energy transition to be successful and sustainable, policymaking and judicial practice must abandon relations of hierarchical imposition. For the balancing of European RES development targets and the protection of the European environmental acquis to be correct, relations of prioritization must not exist; instead, finding the optimal solution of balance must be the central goal.