Η εργασία εξετάζει τον ρόλο της πολιτικής για τον περιβαλλοντικό θόρυβο ως εργαλείου αστικού και πολεοδομικού μετασχηματισμού, με κύρια μελέτη περίπτωσης την πόλη του Παρισιού. Αντί να προσεγγίζεται αποκλειστικά ως ζήτημα ακουστικής όχλησης, ο περιβαλλοντικός θόρυβος αναδεικνύεται ως σημαντικός παράγοντας δημόσιας υγείας, περιβαλλοντικής ποιότητας και χωρικής δικαιοσύνης, ο οποίος επηρεάζει τον σχεδιασμό των πόλεων και τη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών. Η εργασία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι στρατηγικές χαρτογραφήσεις θορύβου, τα σχέδια δράσης και οι σχετικές πολεοδομικές παρεμβάσεις συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός πιο βιώσιμου, υγιούς και λειτουργικού αστικού περιβάλλοντος.

Αρχικά παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του ήχου, του θορύβου και της ηχορύπανσης, καθώς και οι επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στον περιβαλλοντικό θόρυβο στη σωματική και ψυχική υγεία, στη γνωστική λειτουργία, στην ποιότητα ζωής και στη βιοποικιλότητα. Παράλληλα, αναλύονται οι κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις του προβλήματος, όπως οι επιπτώσεις στις αξίες γης, στην παραγωγικότητα, στην εκπαιδευτική διαδικασία και στις περιβαλλοντικές ανισότητες. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη στενή σχέση μεταξύ θορύβου, ατμοσφαιρικής ρύπανσης και αστικής κινητικότητας, καθώς και στη σημασία της ολοκληρωμένης αντιμετώπισής τους μέσω κοινών πολιτικών.

Στη συνέχεια εξετάζονται το διεθνές, ευρωπαϊκό και γαλλικό θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης του περιβαλλοντικού θορύβου, με έμφαση στην Οδηγία 2002/49/ΕΚ, στις κατευθυντήριες οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και στις σύγχρονες μεθόδους στρατηγικής χαρτογράφησης και αξιολόγησης της έκθεσης στον θόρυβο. Μέσα από τη μελέτη της πολιτικής του Παρισιού αναδεικνύεται η αξιοποίηση των στρατηγικών χαρτών θορύβου ως εργαλείων λήψης αποφάσεων που υποστηρίζουν παρεμβάσεις, όπως η μείωση των ορίων ταχύτητας, οι πεζοδρομήσεις, οι “rues aux écoles”, η ανακατανομή του δημόσιου χώρου και η ενίσχυση της βιώσιμης κινητικότητας.

Η εργασία καταλήγει ότι η πολιτική για τον περιβαλλοντικό θόρυβο έχει πλέον υπερβεί τον στενό χαρακτήρα μιας τεχνικής διαδικασίας συμμόρφωσης με κανονιστικές απαιτήσεις και εξελίσσεται σε βασικό εργαλείο ολοκληρωμένου αστικού σχεδιασμού. Η ενσωμάτωση της χαρτογράφησης του θορύβου, των δεικτών περιβαλλοντικής υγείας και της προσέγγισης των ηχοτοπίων μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, στην προώθηση της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης και στον σχεδιασμό περισσότερο ανθεκτικών, βιώσιμων και ανθρωποκεντρικών πόλεων.

The paper examines the role of environmental noise policy as a tool for urban and urban transformation, with the city of Paris as the main case study. Rather than being approached exclusively as an issue of acoustic nuisance, environmental noise emerges as an important factor of public health, environmental quality and spatial justice, which influences the design of cities and the formulation of public policies. The paper explores how strategic noise mapping, action plans and related urban interventions contribute to the formation of a more sustainable, healthy and functional urban environment.

Initially, the basic concepts of sound, noise and noise pollution are presented, as well as the effects of chronic exposure to environmental noise on physical and mental health, cognitive function, quality of life and biodiversity. At the same time, the social and economic dimensions of the problem are analyzed, such as the impact on land values, productivity, the educational process and environmental inequalities. Particular emphasis is placed on the close relationship between noise, air pollution and urban mobility, as well as the importance of addressing them comprehensively through common policies.

The international, European and French institutional framework for environmental noise management is then examined, with emphasis on Directive 2002/49/EC, the World Health Organization guidelines and modern methods of strategic mapping and assessment of noise exposure. Through the study of the Paris policy, the use of strategic noise maps as decision-making tools that support interventions such as reducing speed limits, pedestrian areas, “rues aux écoles”, the redistribution of public space and the enhancement of sustainable mobility is highlighted.

The paper concludes that environmental noise policy has now moved beyond the narrow nature of a technical process of compliance with regulatory requirements and is evolving into a key tool of integrated urban planning. The integration of noise mapping, environmental health indicators and the soundscape approach can contribute substantially to improving the quality of life, promoting environmental justice and designing more resilient, sustainable and people-centred cities.