Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία διερευνά την επικοινωνία της κλιματικής αλλαγής, υπερβαίνοντας το ξεπερασμένο πλέον μοντέλο του «ελλείμματος γνώσης». Βασική θεωρητική αφετηρία αποτελεί η διαπίστωση πως η στείρα παράθεση επιστημονικών δεδομένων δεν αρκεί για να κινητοποιήσει το κοινό, καθώς η πληροφορία φιλτράρεται αναπόφευκτα μέσα από προσωπικές ταυτότητες, κοινωνικές αξίες και συναισθήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η έρευνα εισάγει στο επίκεντρο την έννοια της «μετακανονικής δημοσιογραφίας». Επειδή η κλιματική κρίση ορίζεται από επιστημονικές αβεβαιότητες, υψηλά διακυβεύματα και την κατεπείγουσα ανάγκη για λήψη πολιτικών αποφάσεων, τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να εγκαταλείψουν την επίφαση της αυστηρής ουδετερότητας και της λεγόμενης ψευδούς ισορροπίας. Την απάντηση σε αυτή την πολύπλοκη συνθήκη έρχεται να δώσει η «δημοσιογραφία της γνώσης», η οποία απαιτεί από τον επαγγελματία να αξιολογεί το βάρος των τεκμηρίων, να επεξηγεί το πλαίσιο παραγωγής της πληροφορίας και να συνδέει την επιστήμη με τις κοινωνικές της προεκτάσεις.

Στο εμπειρικό σκέλος της εργασίας, πραγματοποιήθηκε συγκριτική ανάλυση περιεχομένου και πλαισίωσης σε τρία ελληνικά μέσα (Το Βήμα, LiFO, Solomon). Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι το κάθε μέσο δομεί ριζικά διαφορετικές αφηγήσεις. Το ερευνητικό Solomon προσεγγίζει την κρίση αυστηρά ως ζήτημα κοινωνικής ανισότητας και κρατικής ανεπάρκειας, δίνοντας βήμα στις πληττόμενες κοινότητες και ελέγχοντας σε βάθος τις προτεινόμενες λύσεις. Στον αντίποδα, η LiFO λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός παγκόσμιου κλιματικού συναγερμού, εστιάζοντας στην εκλαΐκευση των επιστημονικών προειδοποιήσεων και στις άμεσες απειλές για την ανθρώπινη υγεία. Το Βήμα ακολουθεί μια σαφώς πιο θεσμική και πολιτικοοικονομική οπτική, δίνοντας βαρύτητα στις αγορές, τη διεθνή διπλωματία και την επιτακτική ανάγκη τεχνολογικού μετασχηματισμού.

Συμπερασματικά, η εργασία αναδεικνύει ότι η κλιματική πραγματικότητα δεν αντανακλάται απλώς, αλλά κατασκευάζεται ενεργά από τον δημοσιογραφικό λόγο. Η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών απαιτεί την απομάκρυνση από την καταστροφολογία και τη στροφή σε μια ερμηνευτική προσέγγιση που ενδυναμώνει τη δημόσια κατανόηση και προσανατολίζει την κοινωνία στη διεκδίκηση βιώσιμων αποφάσεων.

This thesis explores how the climate crisis is communicated in the public sphere, with a particular focus on how Greek media cover the issue. Moving away from the outdated idea that the public simply lacks scientific knowledge, the research treats climate communication as a deeply social process. People naturally interpret climate information through their personal experiences, cultural identities and emotional responses. Given that global warming involves high stakes, scientific uncertainties and an urgent need for action, the study emphasizes the necessity for a new type of journalism. This approach must go beyond superficial neutrality by providing meaningful context, establishing local relevance and critically evaluating potential solutions.

To examine how this works in practice, the study compares three distinct Greek media outlets: the investigative platform Solomon, the digital news portal LiFO and the traditional newspaper To Vima. The findings reveal that each publisher constructs a fundamentally different narrative around the climate emergency. Solomon frames the crisis primarily as a matter of social injustice and state inadequacy. It gives voice to affected and vulnerable communities, actively questioning who ultimately bears the cost of environmental disasters. LiFO, on the other hand, operates largely as a global alarm system. It focuses on the sheer scale of the threat by highlighting international scientific warnings, extreme weather events and direct risks to human survival. Meanwhile, To Vima adopts a more institutional and technocratic perspective. It highlights the economic impacts of the crisis, the required technological transitions and the need for top-down political management.

In essence, the research concludes that climate reality is actively constructed by journalistic discourse rather than merely reflected. To empower citizens rather than paralyzing them with catastrophism, the media must adopt an interpretative approach that combines scientific accuracy with human-centered storytelling and rigorously evaluates proposed solutions, ultimately guiding society to demand sustainable decisions.