Η παρούσα εργασία προτείνει μια φαινομενολογική ανάγνωση των Ικέτιδων του Αισχύλου, με επίκεντρο την εμφάνιση του ξένου σώματος. Στο τραγικό αυτό δράμα, οι Δαναΐδες φτάνουν στο Άργος ως ικέτιδες και ζητούν προστασία από τον βασιλιά Πελασγό, θέτοντας την πόλη μπροστά σε μια απόφαση που είναι ταυτόχρονα ηθική και πολιτική. Η εργασία ακολουθεί τη διαδρομή του ξένου σώματος, από την πρώτη του εμφάνιση στους βωμούς έως την πολιτική του αναγνώριση μέσα από την ψήφο του δήμου. Η ανάλυση στηρίζεται στη φαινομενολογική παράδοση, αντλώντας κυρίως από τη σκέψη του Husserl και του Merleau-Ponty, καθώς και από στοχαστές που έχουν διερευνήσει τη σχέση με τον Άλλο, την τρωτότητα, τη φιλοξενία και τη συγκρότηση της πολιτικής κοινότητας. Αντί να προσεγγίσει το έργο ως ιστορικό ή πολιτικό τεκμήριο, η εργασία το διαβάζει ως σκηνή όπου η ξενότητα, η ικεσία και η ηθική επίκληση εμφανίζονται ως βιωμένα φαινόμενα, πριν από κάθε εννοιολογική ταξινόμηση. Η μελέτη καταλήγει σε ορισμένα βασικά συμπεράσματα. Πρώτον, σε κάθε κρίσιμη στιγμή του έργου η πολιτική απόφαση και η ηθική ανταπόκριση διέρχονται μέσα από το σώμα και ποτέ πέρα από αυτό. Η αισθητηριακή αντίληψη προηγείται της κρίσης και η σωματική παρουσία προηγείται του επιχειρήματος. Δεύτερον, η ικεσία αναδεικνύεται ως εγγενώς αμφίσημη πράξη, ταυτόχρονα έκκληση για προστασία και μορφή δέσμευσης εκείνου που καλείται να ανταποκριθεί. Τρίτον, η αναγνώριση του ξένου σώματος δεν αποτελεί απλή παραχώρηση δικαιωμάτων, αλλά μεταβολή που μετασχηματίζει και την ίδια την κοινότητα που αναγνωρίζει. Το ανοιχτό τέλος του έργου, όπου η απειλή παραμένει παρούσα παρά την πολιτική αναγνώριση των Δαναΐδων, αναδεικνύεται ως φαινομενολογικά εύγλωττο. Δείχνει ότι η υποδοχή του ξένου δεν είναι γεγονός που ολοκληρώνεται, αλλά διαδικασία εκτεθειμένη στον χρόνο. Έτσι, οι Ικέτιδες παραμένουν ένα έργο που τοποθετεί τον αναγνώστη μπροστά σε ένα διαρκές ερώτημα: πώς μια κοινότητα ανταποκρίνεται σε όσους εμφανίζονται στο κατώφλι της και αξιώνουν αναγνώριση.

This thesis proposes a phenomenological reading of Aeschylus' Suppliants, centered on the appearance of the foreign body. In this tragic drama, the Danaids arrive at Argos as suppliants and seek protection from King Pelasgus, confronting the city with a decision that is at once ethical and political. The thesis follows the trajectory of the foreign body, from its first appearance at the altars to its political recognition through the vote of the people. The analysis draws on the phenomenological tradition, primarily on the thought of Husserl and Merleau-Ponty, as well as on thinkers who have explored the relation to the Other, vulnerability, hospitality, and the constitution of the political community. Rather than approaching the play as a historical or political document, the thesis reads it as a scene in which foreignness, supplication, and ethical appeal appear as lived phenomena, prior to any conceptual classification. The study arrives at several main conclusions. First, at every critical moment of the play, political decision and ethical response pass through the body and never beyond it. Sensory perception precedes judgment, and bodily presence precedes argument. Second, supplication emerges as an inherently ambiguous act, at once an appeal for protection and a form of binding of the one called upon to respond. Third, the recognition of the foreign body is not a mere granting of rights, but a change that transforms the very community that recognizes. The open ending of the play, where the threat remains present despite the political recognition of the Danaids, proves phenomenologically eloquent. It shows that the welcoming of the stranger is not an event that is completed, but a process exposed to time. Thus, Suppliants remains a work that places the reader before an enduring question: how does a community respond to those who appear at its threshold and claim recognition.