Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την πολιτική, διπλωματική και θεσμική πορεία του Ιωάννη Καποδίστρια, με εστίαση στην προσπάθειά του να μετασχηματίσει την καθημαγμένη και κατακερματισμένη μετεπαναστατική Ελλάδα σε ένα σύγχρονο, δυτικοευρωπαϊκού τύπου έθνος-κράτος. Μέσα από τη μελέτη τριών εκτενών κεφαλαίων, ιχνηλατείται αρχικά η διαμόρφωση της ηγετικής του φυσιογνωμίας στο ολιγαρχικό περιβάλλον της Επτανήσου Πολιτείας, η θεαματική του ανάρρηση στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών και ο κρίσιμος ρόλος του στο Συνέδριο της Βιέννης (ιδιαίτερα η συμβολή του στην ελβετική ουδετερότητα). Ακολούθως, αναλύεται εις βάθος η περίοδος της διακυβέρνησής του (1828-1831). Εξετάζεται λεπτομερώς η σύγκρουση της επιβαλλόμενης νεωτερικότητας (μέσω του διοικητικού συγκεντρωτισμού και της ενίσχυσης των θεσμών: δικαιοσύνης, εκπαίδευσης και τακτικού στρατού) με τις σκληρές προνεωτερικές επιβιώσεις (τοπικισμός, πελατειακά δίκτυα κοτζαμπάσηδων, οπλαρχηγοί, πλοιοκτήτες). Τέλος, διερευνάται η παρακαταθήκη του μέσα από το πρίσμα των τεσσάρων σημαντικότερων ιστοριογραφικών ρευμάτων (της παραδοσιακής εθνικής, της μαρξιστικής, της ευρωπαϊκής-φιλελεύθερης και της σύγχρονης θεσμικής αναθεωρητικής σχολής), καθώς και η ιδεολογική χρήση της εικόνας του στη συλλογική μνήμη και την τέχνη του νεοελληνικού κράτους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως ο «αυταρχισμός» του υπήρξε το αναπόφευκτο, αν και τελικά θανατηφόρο, εργαλείο βίαιου εκσυγχρονισμού.

This diploma thesis examines the political, diplomatic, and institutional trajectory of Ioannis Kapodistrias, the first Governor of Greece, focusing on his immense effort to transform a war-torn, highly fragmented post-revolutionary society into a modern, Western-European nation-state. Through three comprehensive chapters, the study initially traces the formation of his leadership identity in the oligarchic environment of the Septinsular Republic, his spectacular rise in the Russian Ministry of Foreign Affairs, and his critical role at the Congress of Vienna (especially securing Swiss neutrality). Furthermore, his governance period (1828-1831) is deeply analyzed. The thesis highlights the inevitable clash between his "top-down" imposed modernity (executed via administrative centralization, the foundation of justice, education, and a regular army) and the fierce "bottom-up" pre-modern survivals (regionalism, clientelism of local elites, shipowners, and warlords). Finally, his legacy is explored through the lens of the four major historiographical currents (traditional-national, Marxist, European-liberal, and modern institutional revisionist), alongside the ideological employment of his image in the collective memory and art of the modern Greek state. The research concludes that his "authoritarianism" was an inevitable—albeit ultimately fatal—tool for rapid state-building.