Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αισθητική εμπειρία του φόβου και του

ελέου στην τραγωδία Πέρσαι του Αισχύλου μέσα από μια φαινομενολογική

προσέγγιση. Εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο τα συναισθήματα αυτά διαμορφώνονται

στην πρόσληψη του θεατή και στον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονες σκηνικές

προσεγγίσεις αναδεικνύουν και μετασχηματίζουν την αρχαία τραγική εμπειρία.

Αντλώντας από τη σκέψη των Husserl, Merleau-Ponty και Levinas, η μελέτη διερευνά

τις συνειδησιακές, ενσώματες και ηθικές διαστάσεις του φόβου και του ελέου, καθώς

και τη σημασία τους για την κάθαρση και την αισθητική της αρχαίας τραγωδίας.

Υποστηρίζεται ότι η φαινομενολογική ανάγνωση μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην

κατανόηση και ερμηνεία της αρχαίας τραγωδίας, αναδεικνύοντας τη διαχρονική

δυναμική των τραγικών συναισθημάτων στο σύγχρονο θεατρικό πλαίσιο.

This thesis explores the aesthetic experience of fear and pity in Aeschylus’ tragedy The

Persians through a phenomenological approach. It focuses on how these emotions are

shaped in the perception of the spectator and how contemporary stage productions

highlight and transform the ancient tragic experience. Drawing on the theories of

Husserl, Merleau-Ponty, and Levinas, the study analyzes the conscious, embodied, and

ethical dimensions of fear and pity, as well as their significance for catharsis and the

aesthetics of ancient drama. The thesis argues that a phenomenological reading can

significantly contribute to the understanding and interpretation of ancient tragedies in

modern theatrical contexts.