Η παρούσα εργασία, με τίτλο «Από τον Υπαρξισμό στο Θέατρο του Παραλόγου: Οι περιπτώσεις του Samuel Beckett και του Jon Fosse», έχει ως στόχο της να αναδείξει πώς η φιλοσοφική θεωρία του Υπαρξισμού, όπως διατυπώθηκε από τον κύριο εκπρόσωπό της, τον Jean-Paul Sartre, μετασχηματίστηκε σε μια δραματουργική μορφή, μέσα από το Θέατρο του Παραλόγου, που βασική του επιδίωξη είχε την ανάδειξη της υπαρξιακής αγωνίας και την αναζήτηση του νοήματος της ζωής από τον άνθρωπο, επί σκηνής.

Επίσης, γίνεται εκτενής αναφορά στο δραματουργικό έργο του Samuel Beckett, ως εκπροσώπου του Θεάτρου του Παραλόγου, προκειμένου να αναδειχθούν τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του είδους θεάτρου, καθώς ο Beckett θεωρήθηκε από τους μελετητές του θεάτρου, ως ο δραματουργός που καθιέρωσε την αισθητική του παραλόγου.

Τέλος, η εργασία επιχειρεί να προβάλλει τον Jon Fosse, ως έναν δραματουργό που ανανέωσε αυτό το είδος θεάτρου, τοποθετώντας το σε ένα πιο σύγχρονο πλαίσιο, δίνοντας μια μινιμαλιστική ατμόσφαιρα, αλλά διατηρώντας την υπαρξιακή προβληματική και την ανάγκη να τονιστεί η αγωνία του ατόμου να ανακαλύψει το νόημα της ζωής του.

Είναι σημαντικό η παρούσα εργασία να προσπαθήσει να συμβάλλει στην ανάλυση της δραματουργίας του Fosse, καθώς, ενώ έχει αναγνωριστεί η αξία του έργου του σε διεθνές επίπεδο, στην Ελλάδα έχουν γίνει λίγες παραστάσεις των θεατρικών έργων του, ενώ η βιβλιογραφία που ερευνά σε θεωρητικό επίπεδο τα κείμενά του είναι εξαιρετικά περιορισμένη και ελλιπής.

This thesis, entitled “From Existentialism to the Theatre of the Absurd: The Cases of Samuel Beckett and Jon Fosse,” aims to demonstrate how the philosophical theory of Existentialism, as formulated by its principal representative, Jean-Paul Sartre, was transformed into a dramatic form through the Theatre of the Absurd. The primary objective of this theatrical movement was to bring existential anxiety and humanity’s search for the meaning of life onto the stage.

Furthermore, extensive reference is made to the dramatic work of Samuel Beckett, as a representative of the Theatre of the Absurd, in order to highlight the fundamental characteristics of this theatrical genre. Beckett has been regarded by theatre scholars as the playwright who established the aesthetics of the absurd.

Finally, this study seeks to present Jon Fosse as a playwright who revitalized this theatrical tradition by placing it within a more contemporary context. While maintaining its existential concerns and emphasizing the individual’s struggle to discover meaning in life, Fosse introduced a distinctly minimalist atmosphere to the genre.

It is important that this thesis contributes to the analysis of Fosse’s dramaturgy, since, although the value of his work has been internationally recognized, only a limited number of his plays have been staged in Greece. Moreover, the scholarly literature examining his texts from a theoretical perspective remains extremely limited and insufficient.