Στην παρούσα εργασία επιχειρούμε να προσεγγίσουμε το πρωτοποριακό φιλοσοφικό έργο του σπουδαίου Γάλλου φαινομενολόγου Maurice Merleau-Ponty, ενός εκ των εξεχουσών φυσιογνωμιών της Φαινομενολογίας στη μεταπολεμική Γαλλία. Εξετάζουμε σημείο προς σημείο τις θεμελιώδεις επιστημολογικές και οντολογικές θέσεις του,όπως τις καινοτόμες έννοιες της σάρκας και του χιάσματος, σε μια εναγώνια προσπάθεια του εν λόγω φιλοσόφου να απαλείψει τις παραδεδεγμένες ιδεαλιστικές και εμπειριστικές ερμηνείες του μακραίωνου φιλοσοφικού παρελθόντος (Καρτεσιανός δυϊσμός και Καντιανή υπερβατολογική φιλοσοφία). Διερευνούμε διεξοδικά τις εν λόγω οντολογικές έννοιες, καθώς επίσης και τις χουσσερλιανές έννοιες της προ-στοχαστικής αντίληψης και της βιωμένης εμπειρίας, καθώς και την έννοιας της καλλιτεχνικής έκφρασης (ύφος), ώστε, εν τέλει, να τις εφαρμόσουμε στο πεδίο της φαινομενολογικής ερμηνείας έργων καλλιτεχνικής δημιουργίας. Συγκεκριμένα, θα αποπειραθούμε να περιγράψουμε ανέκδοτα εικαστικά φαινόμενα σε πίνακες ζωγραφικές (ελαιογραφίες) τριών σπουδαίων μοντέρνων Ελλήνων ζωγράφων: του Γιώργου Μπουζιάνη, του Σπύρου Παπαλουκά και του Χρήστου Μποκόρου.Με απώτερο σκοπό να ερμηνεύσουμε το άρρητο νόημα του αόρατου Είναι των όντων, τη βουβή σημασία του σιωπηρού(tacit) cogito, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Merleau-Ponty, της προ-συνειδητής αντιληπτικής διαδικασίας. Δεδομένου ότι ο Γάλλος φαινομενολόγος αναζήτησε στην καλλιτεχνική δημιουργία τον τόπο φανέρωσης της έκφρασης της βωβής βιωμένης εμπειρίας , της αντιληπτικής συνάντησης ανθρώπου και κόσμου,αντιλαμβανόμενος την τέχνη ως πρακτική φιλοσοφία και ως μέσο έκφρασης μιας βαθυστόχαστης σύλληψης της λογικής του ορατού κόσμου, ως πραγμάτωση της αλήθειας.