Δεξιότητες για Όλους στον Δημόσιο Τομέα: Ο Ρόλος της Ψηφιακής Εκπαίδευσης στη Μείωση του Ψηφιακού Χάσματος και στην Ενίσχυση της Αποτελεσματικότητας της Δημόσιας Διοίκησης

Skills for All in the Public Sector: The Role of Digital Education in Reducing the Digital Divide and Enhancing the Efficiency of Public Administration (english)

  1. MSc thesis
  2. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
  3. Δημόσια Διοίκηση και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση (ΔΜΔ)
  4. 18 July 2026
  5. Ελληνικά
  6. 56
  7. Αλέξανδρος Τζάλλας
  8. Γιαννακέας Νικόλαος
  9. ψηφιακές δεξιότητες, ψηφιακό χάσμα, ψηφιακή εκπαίδευση, δημόσια διοίκηση, ψηφιακός μετασχηματισμός
  10. ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ/ΔΜΔ64
  11. -
  12. 5
  13. 45
  14. Βιβλιογραφική ανασκόπηση με αναλυτικό και συνθετικό χαρακτήρα
    • Η παρούσα εργασία εξετάζει τον ρόλο των ψηφιακών δεξιοτήτων και της ψηφιακής εκπαίδευσης στη σύγχρονη δημόσια διοίκηση, με έμφαση στη μείωση του ψηφιακού χάσματος και στη βελτίωση της διοικητικής αποτελεσματικότητας. Η ταχεία διάχυση των ψηφιακών τεχνολογιών μετασχηματίζει τη λειτουργία του κράτους, τον τρόπο οργάνωσης των υπηρεσιών και το μοντέλο αλληλεπίδρασης διοίκησης και πολιτών. Ωστόσο, η τεχνολογική αναβάθμιση από μόνη της δεν αρκεί. Η ποιότητα των ψηφιακών δημόσιων υπηρεσιών εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από την ικανότητα των ανθρώπων που τις σχεδιάζουν, τις διαχειρίζονται και τις χρησιμοποιούν. Για τον λόγο αυτό, η συζήτηση περί ψηφιακού μετασχηματισμού δεν μπορεί να αποκοπεί από τη συζήτηση περί δεξιοτήτων, δια βίου μάθησης και οργανωσιακής προσαρμοστικότητας. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η απόκτηση τουλάχιστον βασικών ψηφιακών δεξιοτήτων αποτελεί κεντρικό στόχο της Ψηφιακής Δεκαετίας, με σημείο αναφοράς το 80% του ενήλικου πληθυσμού έως το 2030. Παρά τη βελτίωση των επιδόσεων σε αρκετούς τομείς της ψηφιακής διακυβέρνησης, η Ελλάδα εξακολουθεί να εμφανίζει υστέρηση τόσο στο επίπεδο βασικών ψηφιακών δεξιοτήτων του πληθυσμού, όσο και στη διαθεσιμότητα ειδικών στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, γεγονός που περιορίζει την ταχύτητα και το βάθος του διοικητικού μετασχηματισμού. Παράλληλα, διεθνείς οργανισμοί και η σύγχρονη βιβλιογραφία υπογραμμίζουν ότι η έλλειψη δεξιοτήτων στον δημόσιο τομέα δεν συνιστά απλώς λειτουργικό πρόβλημα, αλλά δομικό εμπόδιο για τη διαφάνεια, τη διαλειτουργικότητα, την καινοτομία και την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών προς τους πολίτες. Σκοπός της εργασίας είναι να αναδείξει ότι οι ψηφιακές δεξιότητες αποτελούν θεμελιώδη παράγοντα οργανωσιακής επάρκειας και κοινωνικής ένταξης. Ειδικότερα, διερευνάται η έννοια του ψηφιακού μετασχηματισμού στη δημόσια διοίκηση, τα στάδια ανάπτυξης της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, οι βασικές κατηγορίες ψηφιακών δεξιοτήτων και το ειδικότερο περιεχόμενό τους για τους δημόσιους υπαλλήλους. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στον τρόπο με τον οποίο η επιμόρφωση, η εξ αποστάσεως μάθηση, τα μικτά μοντέλα κατάρτισης και τα πιστοποιημένα πλαίσια ικανοτήτων μπορούν να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί μείωσης ανισοτήτων, τόσο εντός του διοικητικού μηχανισμού όσο και στις σχέσεις κράτους και πολιτών. Μεθοδολογικά, η μελέτη βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση επιστημονικών άρθρων, διεθνών και ευρωπαϊκών εκθέσεων, ελληνικών στρατηγικών κειμένων και θεσμικών πηγών της περιόδου κυρίως 2020 έως 2025. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η αποτελεσματική δημόσια διοίκηση στην ψηφιακή εποχή προϋποθέτει κάτι πολύ περισσότερο από την εισαγωγή νέων συστημάτων. Απαιτεί συντονισμένη επένδυση σε δεξιότητες, ηγεσία, κουλτούρα μάθησης, θεσμική συνεργασία και προσβασιμότητα. Η ψηφιακή εκπαίδευση δεν λειτουργεί περιφερειακά αλλά στρατηγικά. Όταν σχεδιάζεται με βάση πραγματικές ανάγκες, αξιολογείται συστηματικά και συνδέεται με τις υπηρεσιακές λειτουργίες, μπορεί να μειώσει το ψηφιακό χάσμα, να αυξήσει την αποδοτικότητα, να ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και να καταστήσει τον δημόσιο τομέα περισσότερο συμπεριληπτικό, διαφανή και ανθεκτικό.
    • This study examines the role of digital skills and digital education in modern public administration, with a focus on reducing the digital divide and improving administrative efficiency. The rapid diffusion of digital technologies is transforming the functioning of the state, the way services are organized and the model of interaction between administration and citizens. However, technological upgrading alone is not enough. The quality of digital public services depends to a critical extent on the skill of the people who design, manage and use them. For this reason, the debate on digital transformation cannot be cut off from the debate on skills, lifelong learning and organisational adaptability. At European level, the acquisition of at least basic digital skills is a central goal of the Digital Decade, with 80% of the adult population as a reference point by 2030. Despite the improvement in performance in several areas of digital governance, Greece continues to lag behind both in the level of basic digital skills of the population and in the availability of IT specialists, which limits the speed and depth of administrative transformation. At the same time, international organizations and modern literature underline that the lack of skills in the public sector is not just an operational problem, but a structural obstacle to transparency, interoperability, innovation and the provision of quality services to citizens. The aim of the thesis is to highlight that digital skills are a fundamental factor of organizational competence and social inclusion. In particular, the concept of digital transformation in public administration, the stages of development of e-government, the basic categories of digital skills and their specific content for civil servants are explored. Particular emphasis is placed on how training, distance learning, blended training models and certified competence frameworks can act as mechanisms to reduce inequalities, both within the administrative apparatus and in state-citizen relations. Methodologically, the study is based on a bibliographic review of scientific articles, international and European reports, Greek strategic texts and institutional sources of the period 2020 to 2025. The main conclusion is that effective public administration in the digital age requires much more than the introduction of new systems. It requires coordinated investment in skills, leadership, learning culture, institutional collaboration, and accessibility. Digital education does not operate regionally but strategically. When designed on the basis of real needs, systematically assessed and linked to service functions, it can reduce the digital divide, increase efficiency, strengthen citizens' trust and make the public sector more inclusive, transparent and resilient.
  16. Hellenic Open University
  17. Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές