Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ενσωμάτωση αυτοφυών και ενδημικών φυτικών ειδών της Ελλάδας, με σκοπό την ενίσχυση της βιοποικιλότητας στους χώρους αστικού πρασίνου. Μέσω των επιστημονικών βάσεων δεδομένων Scopus, Web of Science και Google Scholar για τη χρονική περίοδο 1996–2026, πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση στα δεδομένα 15 εμπειρικών μελετών με κριτές. Μέσα από την ανάλυση, αναλύονται αρκετά από τα στάδια της παραγωγής και της ενσωμάτωσης των φυτικών ειδών, ενώ γίνεται αναφορά σε τεχνικές εγγενούς και αγενούς πολλαπλασιασμού, καθώς και μεθόδους εκτός εδάφους καλλιέργειας.  Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι, ενώ ο εγγενής πολλαπλασιασμός αντιμετωπίζει περιορισμούς λόγω του βαθέως φυσιολογικού λήθαργου των σπόρων, τα πρωτόκολλα αγενούς αναπαραγωγής με τη χρήση εξωγενών αυξινών (όπως το IBA) και ο in vitro μικροπολλαπλασιασμός προσφέρουν εξαιρετικά αξιόπιστες, ομοιόμορφες και κλιμακώσιμες αποδόσεις παραγωγής. Επιπλέον, η μελέτη αξιολογεί τη συμπεριφορά αυτών των εγχώριων taxa σε απαιτητικές αστικές δομές, όπως τα εκτεταμένα πράσινα δώματα. Τα τεκμηριωμένα ευρήματα αποδεικνύουν ότι η αντικατάσταση της παραδοσιακής τύρφης από εναλλακτικά υλικά, όπως εγχώριο κομπόστ στεμφύλων σε αβαθή υποστρώματα (7.5–15 cm), υποστηρίζει την άριστη εγκατάσταση των φυτών και την ανθεκτικότητα στην ξηρασία. Συμπερασματικά, ο σχεδιασμός τεχνητών φυτικών κοινοτήτων με τη χρήση προσαρμοστικών μεσογειακών ξηροφύτων και αλοφύτων ευνοεί τις λειτουργικές οικολογικές συνέργειες, διασφαλίζει τα αστικά δίκτυα επικονιαστών και δύναται να περιορίσει τη δαπάνη υδάτινων πόρων, δίνοντας ισχυρά εχέγγυα αστικής βιοασφάλειας στα ελληνικά αστικά κέντρα.

The topic of this study is the urban integration of native and endemic Greek plant species to enhance biodiversity within urban green spaces. Utilizing a systematic review methodology based on the Scopus, Web of Science, and Google Scholar databases (1996–2026), the research synthesizes data from 15 peer-reviewed empirical studies. The analysis evaluates the production chain "from greenhouse to urban landscape," comparing seed germination, propagation, and soilless cultivation techniques.  Results indicate that while sexual propagation faces limitations due to deep physiological seed dormancy, vegetative cutting protocols using exogenous auxins (such as IBA) and in vitro micropropagation offer highly reliable, uniform, and scalable production yields. Furthermore, the study evaluates the performance of these native taxa within demanding urban structures like extensive green roofs. Evidence-based findings demonstrate that substituting traditional peat with locally sourced grape-marc compost in shallow substrates (7.5–15 cm) supports excellent plant establishment and drought tolerance. Ultimately, designing synthetic plant communities utilizing highly adaptive Mediterranean xerophytes and halophytes fosters functional ecological synergies, secures urban pollinator networks, and prevents ecological homogenization while maintaining strict urban biosecurity.