Η παρούσα εργασία εξετάζει τον ρόλο του φυσικού και του τεχνητού φωτισμού στον ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό γραφειακών περιβαλλόντων, προσεγγίζοντας το φωτεινό περιβάλλον ως ένα σύνθετο σύστημα αλληλεπίδρασης τεχνικών, βιολογικών, συμπεριφορικών και περιβαλλοντικών παραμέτρων. Στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον, ο φωτισμός δεν περιορίζεται πλέον στην εξασφάλιση ορατότητας και οπτικής άνεσης, αλλά συνδέεται άμεσα με τη φυσιολογία, τη γνωστική λειτουργία, την ψυχολογική κατάσταση και τη συνολική εμπειρία των χρηστών.

Η εργασία εστιάζει στη μετάβαση από συμβατικές φωτομετρικές προσεγγίσεις προς περισσότερο ανθρωποκεντρικά και σχεδιαστικά πλαίσια με επίκεντρο τον χρήστη, τα οποία ενσωματώνουν τόσο τις οπτικές όσο και τις μη οπτικές επιδράσεις του φωτός. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην έννοια του ανθρωποκεντρικού φωτισμού (Human‑Centric Lighting, HCL), στη συμβολή του φυσικού φωτισμού και στον ρόλο των προσαρμοστικών συστημάτων φωτισμού και των ευφυών συστημάτων ελέγχου στη διαμόρφωση δυναμικών στρατηγικών φωτισμού.

Η μεθοδολογία βασίζεται σε συστηματική βιβλιογραφική επισκόπηση και θεματική σύνθεση σύγχρονων επιστημονικών πηγών, καθώς και σε συγκριτική ανάλυση εμπειρικών μελετών πεδίου, υπολογιστικών εργαλείων προσομοιοτικής αξιολόγησης (simulation‑based evaluation tools) και προσαρμοστικών συστημάτων φωτισμού. Η ανάλυση αναδεικνύει τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς των σύγχρονων προσεγγίσεων αξιολόγησης φωτισμού σε κτίρια γραφείων.

Τα ευρήματα της εργασίας υποδεικνύουν ότι η αποτελεσματική αξιολόγηση του φωτισμού δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε μεμονωμένους τεχνικούς δείκτες (technical lighting metrics), αλλά απαιτεί συνθετικές προσεγγίσεις που να ενσωματώνουν οπτικές, μη οπτικές, συμπεριφορικές και ενεργειακές παραμέτρους. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι ο ανθρωποκεντρικός φωτισμός συγκροτεί πλέον ένα νέο πλαίσιο αξιολόγησης και σχεδιασμού του εργασιακού περιβάλλοντος, το οποίο επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ φωτός, ανθρώπινης εμπειρίας και ποιότητας εσωτερικού περιβάλλοντος.

This dissertation examines the role of natural and artificial lighting in the human‑centric design of office environments, approaching the luminous environment as a complex system of interaction between technical, biological, behavioural and environmental parameters. In contemporary workplaces, lighting is no longer limited to ensuring visibility and visual comfort, but is directly associated with physiology, cognitive performance, psychological state and the overall user experience.

The study focuses on the transition from conventional photometric approaches towards more human‑centric and user‑centred design frameworks, which integrate both the visual and non‑visual effects of light. Particular emphasis is placed on the concept of Human‑Centric Lighting (HCL), on the contribution of daylight/daylighting and on the role of adaptive lighting systems and intelligent lighting controls in shaping dynamic lighting strategies.

The methodology is based on a systematic literature review and thematic synthesis of contemporary scientific sources, as well as on a comparative analysis of field studies, simulation‑based evaluation tools and adaptive lighting systems. The analysis highlights both the potential and the limitations of current lighting evaluation approaches in office buildings.

The findings indicate that effective lighting evaluation cannot rely exclusively on isolated technical lighting metrics, but requires integrative approaches that encompass visual, non‑visual, behavioural and energy‑related parameters. At the same time, Human‑Centric Lighting (HCL) emerges as a new framework for the evaluation and design of the workplace environment, redefining the relationship between light, human experience and indoor environmental quality (IEQ).