Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εστιάζει στις μεταρρυθμίσεις που επήλθαν στην αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της απιστίας (α.390 ΠΚ) μετά την εφαρμογή του νέου Ποινικού Κώδικα (Ν. 4619/2019). Η εργασία στηρίζεται σε κριτική βιβλιογραφική μελέτη και σε επισκόπηση της νομολογίας.

Η διπλωματική εργασία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Ειδικότερα, στο πρώτο Κεφάλαιο αναπτύσσεται η έννοια του εννόμου αγαθού της περιουσίας και παρουσιάζεται η ιστορική εξέλιξη της διάταξης του άρθρου του εγκλήματος της απιστίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε υπό το πρίσμα του βαυαρικού/γερμανικού δικαίου και των δομικών χαρακτηριστικών της ελληνικής κοινωνίας. Στο δεύτερο Κεφάλαιο αναλύονται οι όροι της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της διάταξης του α. 390 ΠΚ, -ήτοι η  έννοια του διαχειριστή της ξένης περιουσίας, οι μορφές άπιστης διαχείρισης, οι προϋποθέσεις επέλευσης βέβαιης και οριστικής ζημίας, η κατάφαση ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου, καθώς και ζητήματα απόπειρας, συμμετοχής και συρροής-, όπως αυτοί διαμορφώθηκαν μετά τις μεταρρυθμίσεις του Ν. 4619/2019. Στο τρίτο Κεφάλαιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας διερευνάται το ισχύον καθεστώς δίωξης του εγκλήματος της απιστίας, η ειδική ρύθμιση περί κατ’ έγκληση δίωξης σε περιπτώσεις τέλεσης του εγκλήματος της απιστίας κατά της περιουσίας χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, η ανάδειξη της απιστίας ως εγκλήματος του «λευκού περιλαιμίου», καθώς και η επίδραση της αντεγκληματικής πολιτικής στην ποινική τυποποίηση του εγκλήματος της απιστίας.

Η εργασία καταλήγει σε κριτική αξιολόγηση των τροποποιήσεων του Ν. 4619/2019, αναγνωρίζοντας αφενός την προσπάθεια εξορθολογισμού του ποινικού δικαίου, και επισημαίνοντας, αφετέρου τις δομικές αστοχίες του.

This master’s thesis examines the reforms affecting the objective and subjective elements of the offence of breach of trust (article 390 of Penal Code) following the enactment of the new Penal Code (Law 4619/2019). The study is grounded in a critical review of the scholarly literature and a systematic survey of relevant case law.

The dissertation is organized in three principal parts. The first chapter develops the concept of the legally protected interest of property and traces the historical evolution of the statutory provision on breach of trust, as shaped by Bavarian/German doctrine and by structural features of Greek society. The second chapter analyses the constituent elements of article 390 PC, namely the notion of the custodian/manager of another’s property, the various forms of unfaithful management, the conditions for the occurrence of a certain and definitive patrimonial loss, the establishment of a causal nexus, and issues relating to attempt, participation and concurrence of offences, as reconfigured by the reforms introduced by Law 4619/2019. The third chapter investigates the current prosecution regime for breach of trust, with particular attention to the special rule providing for prosecution upon complaint in cases where the offence is committed against the assets of credit institutions, the emergence of breach of trust as a white‑collar crime, and the impact of criminal‑policy choices on the doctrinal shaping and practical application of the offence.

The thesis concludes with a critical assessment of the amendments effected by Law 4619/2019, acknowledging the legislature’s effort to rationalize criminal law, while highlighting persistent structural deficiencies, notably in the delimitation between legitimate entrepreneurial risk and criminally culpable mismanagement.