Ένα από τα θέματα της ποίησης της γενιάς του 1920 που εντοπίζει η κριτική είναι το ταξίδι. Στη πραγματική ζωή των ποιητών, με εξαίρεση τον Ουράνη και σε κάποιο βαθμό ίσως τον Κ.Γ. Καρυωτάκη, το ταξίδι δεν φαίνεται να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Στη ποίηση τους όμως, το ταξίδι αποτέλεσε σταθερό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο το οποίο κινείται προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Από τη μία, είναι ένα ταξίδι επιστροφής και, από την άλλη, ένα ταξίδι φυγής. Η επιστροφή παίρνει αρκετές μορφές και συνδέεται με τον τόπο της νιότης, την πατρίδα, τη νοσταλγία και το θάνατο. Η φυγή αναφέρεται σε πραγματικά αλλά και ονειρικά ταξίδια τα οποία δεν πραγματοποιούνται, με αποτέλεσμα συχνά θέμα να γίνεται, αντί για το ταξίδι, η επιθυμία για το ταξίδι. Στα ονειρικά ταξίδια οι ποιητές της γενιάς του 1920 αδυνατούν να πετάξουν, σέρνουν τα σπασμένα φτερά τους, εγκλωβίζονται στην πλήξη και την ανία, μένουν προσηλωμένοι στις χίμαιρες και τα ιδανικά που τους τρέφουν και πλησιάζουν το θάνατο. Τα πλοία στα ποιήματα τους συχνά γίνονται σύμβολα του έρωτα, του θανάτου, του ίδιου του ποιητή, της απώλειας και του ακυρωμένου ταξιδιού. Τέλος, το ταξίδι μπορεί να προσλαμβάνει στα ποιήματά τους μεταφορική διάσταση. Γίνεται συνώνυμο της ποιητικής πορείας ‒ενός δρόμου γεμάτου δυσκολίες‒, της πορείας μέσα στη ζωή ή της φανταστικής φυγής που πραγματοποιείται μέσω των βιβλίων.
Critics often point out that one of the prevailing themes in the poetry of the generation of the 1920s is the travel. Even though most of these poets — apart from Ouranis and maybe Karyotakis — did not actually travel much, the idea of travel appears again and again in their work. It usually takes two forms: a return or an escape. The return can mean many things: going back to one’s childhood, reconnecting with the homeland, revisiting memories, or even approaching death. The escape, on the other hand, refers to journeys that are half‑real, half‑dreamed — trips that never actually happened, leaving behind a lingering sense of longing. In these imaginary voyages, the poets can’t truly take off; they drag their broken wings, they feel trapped in monotony, cling to their ideals and illusions, and they come closer to death. Ships in their poems become symbols: of love, of loss, of themselves as poets, of death, of the journey that never happened. Sometimes the journey becomes a metaphor of— the difficult path of poetry, the passage through life, or the imaginary escape offered by books.
