Η εν λόγω εργασία πραγματεύεται τον μύθο του Οιδίποδα, όπως αυτός αποτυπώνεται στις τραγωδίες Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή και Oedipus του Σενέκα του Νεότερου θέτοντας υπό διερεύνηση το δίπολο της όρασης - τυφλότητας και τη σύνδεση του με τη γνώση, την αυτογνωσία και την αλήθεια στο πλαίσιο του δράματος. Μέσα από τη συγκριτική προσέγγιση των δύο έργων τίθεται ως στόχος η ανάδειξη των διαφορετικών φιλοσοφικών και δραματουργικών προσεγγίσεων σχετικά με την έννοια της τυφλότητας και της αλήθειας. Ο Οιδίποδας ως «ορώντας τυφλός» αντιπαραβάλλεται με τον Τειρεσία, τον «τυφλό ορώντα», προκειμένου να τονιστεί η τραγική ειρωνεία και η σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη άγνοια και τη θεϊκή γνώση. Παράλληλα, εξετάζεται η μετάβαση του ήρωα από την άγνοια στην αυτογνωσία, καθώς και οι τραγικές συνέπειες που αυτή επιφέρει. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αυτοτύφλωση του Οιδίποδα ως πράξη συμβολική, με βαθιά φιλοσοφική και δραματουργική σημασία τόσο στο πλαίσιο της σοφόκλειας τραγωδίας όσο και υπό το πρίσμα της στωικής φιλοσοφίας του Σενέκα, αντικατοπτρίζοντας τις διαφορετικές αντιλήψεις των δύο δημιουργών σχετικά με τη μοίρα, την ευθύνη και την ανθρώπινη ελευθερία.

This thesis examines the myth of Oedipus as represented in Oedipus Rex by Sophocles and Oedipus by Seneca the Younger, focusing on the duality of sight and blindness and its relation to knowledge, self-awareness, and truth within the dramatic framework. Through a comparative analysis of the two works, the study aims to highlight the distinct philosophical and dramaturgical approaches to the concepts of blindness and truth. Oedipus, portrayed as a “seeing blind man,” is contrasted with Tiresias, the “blind seer,” in order to emphasize the tragic irony and the conflict between human ignorance and divine knowledge. Furthermore, the thesis explores the protagonist’s transition from ignorance to self-knowledge, as well as the tragic consequences that arise from this transformation. Particular emphasis is placed on Oedipus’ self-blinding as a symbolic act of profound philosophical and dramaturgical significance, both within the context of Sophoclean tragedy and through the lens of Seneca’s Stoic philosophy, reflecting the two authors’ different perceptions of fate, responsibility and human freedom.