Γυναικοτοπίες: Το σώμα ως φορέας Ιστορίας και Τραύματος στη Σάρα Κέιν και τη Λούλα Αναγνωστάκη.

Female Heterotopias: The Body as a Site of History and Trauma in Sarah Kane and Loula Anagnostaki. (english)

  1. MSc thesis
  2. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΦΡΑΤΖΕΣΚΟΥ
  3. Φιλοσοφία και Τέχνες (ΦΙΤ)
  4. 19 July 2026
  5. Ελληνικά
  6. 58
  7. Δημήτριος Σταμάτης
  8. Αθηνά Μιράσγεζη | Δημήτριος Σταμάτης | Αλέξιος Πέτρου
  9. Σάρα Κέιν | Λούλα Αναγνωστάκη | Cleansed | Σ' εσάς που με ακούτε | Γυναικεία γραφή | διακειμενικότητα | τραύμα | σωματικότητα | βία | μνήμη | ταυτότητα | ετεροτοπία | σκηνικές οδηγίες | σκηνικά αντικείμενα | σύγχρονη δραματουργία
  10. Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών Φιλοσοφία και Τέχνες
  11. 1
  12. 36
  13. 0
  14. Περιλαμβάνει Εισαγωγή, Κεφάλαια, Συμπεράσματα, Βιβλιογραφία, Ηλεκτρονικές Πηγές και Παράρτημα Εικόνων.

    • Περίληψη

                  Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί μια παράλληλη ανάγνωση του έργου Cleansed της Σάρα Κέιν και του έργου Σ’ εσάς που με ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη, με στόχο τον εντοπισμό ουσιαστικών δραματουργικών και θεματικών συγκλίσεων μεταξύ δύο κειμένων που προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά και ιστορικά συμφραζόμενα. Μέσα από μια συγκριτική προσέγγιση, η μελέτη διερευνά τον τρόπο με τον οποίο τα δύο έργα συνομιλούν με διαχρονικά λογοτεχνικά και θεατρικά μοτίβα, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη σύγχρονες θεωρητικές εξελίξεις στον χώρο της φιλοσοφίας, της θεατρικής θεωρίας και των πολιτισμικών σπουδών. Η ανάλυση εστιάζει ιδιαίτερα στην γυναικεία γραφή, στην διακειμενικότητα, στις σκηνικές οδηγίες και στα σκηνικά αντικείμενα ως φορείς νοήματος, καθώς και στις έννοιες της ετεροτοπίας και της μνήμης. Εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο οι δραματουργοί κατασκευάζουν ετεροτοπικούς χώρους, όπου συμπλέκονται πολλαπλές χρονικότητες και αναδύονται μνημονικές διεργασίες που επηρεάζουν τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας.

                  Κεντρική θέση της εργασίας αποτελεί η υπόθεση ότι η σωματικότητα, η βία, η μνήμη, η ταυτότητα και η γλώσσα λειτουργούν ως βασικοί δραματουργικοί άξονες μέσω των οποίων τα δύο έργα πραγματεύονται το τραύμα και την αποσύνθεση του υποκειμένου. Παρά τις επιμέρους αισθητικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις τους, τόσο η Κέιν όσο και η Αναγνωστάκη αναζητούν μορφές ανασυγκρότησης και επαναδιαπραγμάτευσης της ανθρώπινης εμπειρίας, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της θεατρικής γραφής να μετασχηματίζει την οδύνη σε πεδίο νοηματοδότησης και επικοινωνίας. Η συγκριτική μελέτη των δύο έργων αναδεικνύει τελικά τη συμβολή τους στη σύγχρονη δραματουργία και φωτίζει τους τρόπους με τους οποίους η θεατρική γραφή επεξεργάζεται ζητήματα βίας, μνήμης και ταυτότητας, συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με ευρύτερες πολιτισμικές και κοινωνικές διεργασίες.

    • Abstract

                  This thesis attempts a parallel reading of Sarah Kane’s Cleansed and Loula Anagnostaki’s To Those of You Who Are Listening to Me (S’ esas pou me akoute), aiming to identify significant dramaturgical and thematic convergences between two plays originating from different cultural and historical contexts. Through a comparative approach, the study explores the ways in which these texts engage with enduring literary and theatrical motifs while simultaneously being interpreted through contemporary developments in philosophy, theatre theory, and cultural studies. Particular emphasis is placed on the concepts of feminine writing, intertextuality, stage directions, and theatrical objects as carriers of meaning, as well as on the notions of heterotopia and memory. The analysis investigates how both playwrights construct heterotopic spaces in which multiple temporalities intersect and mnemonic processes emerge, shaping the formation and transformation of subjectivity.

                  The central argument of this thesis is that corporeality, violence, memory, identity, and language function as fundamental dramaturgical axes through which the two plays address trauma and the fragmentation of the subject. Despite their aesthetic and ideological differences, both Kane and Anagnostaki seek forms of reconstruction and renegotiation of human experience, highlighting the capacity of theatrical writing to transform suffering into a field of meaning-making and communication. Ultimately, the comparative examination of these works demonstrates their contribution to contemporary dramaturgy and illuminates the ways in which theatrical writing engages with questions of violence, memory, and identity, connecting individual experience with broader cultural and social processes.

  16. Hellenic Open University
  17. Αναφορά Δημιουργού 4.0 Διεθνές