Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις εμπειρίες μεταναστριών γυναικών που απασχολούνται σε άτυπες μορφές εργασίας στην Ελλάδα και έχουν βιώσει έμφυλη βία. Στόχος της είναι να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο το φύλο, η εθνοτική ταυτότητα, το μεταναστευτικό καθεστώς και η εμπειρία της βίας αλληλεπιδρούν και διαμορφώνουν τις εργασιακές διαδρομές των γυναικών, αναδεικνύοντας τις συνθήκες επισφάλειας, αορατότητας και κοινωνικού αποκλεισμού που συχνά συνοδεύουν την άτυπη εργασία.

Το θεωρητικό πλαίσιο της έρευνας βασίζεται στη φεμινιστική κοινωνιολογία της εργασίας, στη θεωρία της κοινωνικής αναπαραγωγής και στη διαθεματική προσέγγιση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συγκέντρωση πολλών μεταναστριών γυναικών σε τομείς όπως η οικιακή εργασία, η φροντίδα και οι προσωπικές υπηρεσίες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από περιορισμένη θεσμική προστασία και κοινωνική υποτίμηση. Παράλληλα, εξετάζεται η σύνθετη σχέση μεταξύ έμφυλης βίας και εργασιακής εμπειρίας, καθώς και ο ρόλος του μεταναστευτικού καθεστώτος στη διαμόρφωση των διαθέσιμων επαγγελματικών επιλογών.

Η έρευνα είναι ποιοτική και βασίζεται σε πέντε ημιδομημένες συνεντεύξεις με μετανάστριες γυναίκες που έχουν εμπειρία άτυπης εργασίας και έμφυλης βίας. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πρόσβαση στην εργασία πραγματοποιείται κυρίως μέσω άτυπων δικτύων, ενώ οι εργασιακές σχέσεις χαρακτηρίζονται συχνά από επισφάλεια, περιορισμένη διαπραγματευτική ισχύ και άνισες σχέσεις εξουσίας. Οι συμμετέχουσες βίωσαν πολλαπλές μορφές διάκρισης που συνδέονται με το φύλο, την εθνοτική καταγωγή και το μεταναστευτικό καθεστώς, ενώ η εμπειρία της βίας επηρέασε με διαφορετικούς τρόπους την επαγγελματική και προσωπική τους πορεία. Παράλληλα, οι αφηγήσεις τους ανέδειξαν στρατηγικές επιβίωσης, ανθεκτικότητας και διεκδίκησης, καθώς και τη σημασία των κοινωνικών δικτύων και των υποστηρικτικών δομών στην προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της ζωής τους.

Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι οι εργασιακές εμπειρίες των μεταναστριών γυναικών δεν μπορούν να κατανοηθούν μέσα από έναν μόνο παράγοντα, αλλά αποτελούν το αποτέλεσμα της διασταύρωσης πολλαπλών κοινωνικών, έμφυλων και θεσμικών ανισοτήτων.

Ταυτόχρονα, αναδεικνύει ότι οι γυναίκες δεν αποτελούν μόνο υποκείμενα ευαλωτότητας, αλλά και ενεργούς κοινωνικούς δρώντες που αναπτύσσουν στρατηγικές προσαρμογής, αντίστασης και ενδυνάμωσης. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη ενίσχυσης της θεσμικής προστασίας, της κοινωνικής ορατότητας και της πρόσβασης των μεταναστριών γυναικών σε υπηρεσίες υποστήριξης και εργασιακά δικαιώματα.

This master's thesis explores the experiences of migrant women engaged in informal forms of employment in Greece who have experienced gender-based violence. Its aim is to investigate how gender, ethnic identity, migration status, and experiences of violence intersect and shape women's employment trajectories, highlighting the conditions of precarity, invisibility, and social exclusion that often characterize informal work.

The theoretical framework of the study draws on feminist sociology of work, social reproduction theory, and intersectionality. Particular emphasis is placed on the concentration of migrant women in sectors such as domestic work, caregiving, and personal services, which are characterized by limited institutional protection and social devaluation. Furthermore, the study examines the complex relationship between gender-based violence and employment experiences, as well as the role of migration status in shaping women's available occupational opportunities.

The research adopts a qualitative approach and is based on five semi-structured interviews with migrant women who have experience of both informal employment and gender-based violence. The findings indicate that access to employment is primarily achieved through informal networks, while employment relationships are often characterized by precariousness, limited bargaining power, and unequal power relations. Participants reported multiple forms of discrimination related to gender, ethnic origin, and migration status, while experiences of violence affected their professional and personal trajectories in different ways. At the same time, their narratives revealed strategies of survival, resilience, and agency, as well as the importance of social networks and support services in their efforts to rebuild and redefine their lives. Overall, the study demonstrates that migrant women's labour experiences cannot be understood through a single explanatory factor but rather as the outcome of intersecting social, gendered, and institutional inequalities. At the same time, it highlights that these women should not be viewed solely as subjects of vulnerability but also as active social agents who develop strategies of adaptation, resistance, and empowerment. The findings underscore the need to strengthen institutional protection, social visibility, and migrant women's access to support services and labour rights.