Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την αντεγκληματική πολιτική για το οργανωμένο έγκλημα και ως σκοπό έχει την ανάδειξη της εξωποινικής πρόληψης ως βασικό γνώρισμα μιας αντεγκληματικής πολιτικής για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου και την παρουσίαση τρόπων και μέτρων εφαρμογής της. Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται αναφορά στα βασικά ιδεολογικά πρότυπα αντεγκληματικής πολιτικής που καθορίζουν το είδος των λαμβανόμενων μέτρων καθώς και στις εγκληματολογικές θεωρήσεις των Cressey και Chambliss για το οργανωμένο έγκλημα οι οποίες επιδρούν στη διαμόρφωση της επίσημης κοινωνικής αντίδρασης. Η σύγχρονη αντεγκληματική πολιτική σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο εστιάζει στην ποινική καταστολή και στην εξάρθρωση των δομών των εγκληματικών οργανώσεων. Τεκμηριώνεται όμως η ανεπάρκειά της και υπογραμμίζεται η υπέρμετρη προσβολή ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών κατά την εφαρμογή της. Μια ουσιαστική αντεγκληματική πολιτική πρέπει να αναγνωρίζει τις παραμέτρους του οργανωμένου εγκλήματος που έχουν να κάνουν με την κοινωνική ανοχή στη δράση του, την προσαρμοστικότητά του και τη συμβιωτική του σχέση με τη νόμιμη οικονομία και τους φορείς κρατικής εξουσίας. Έτσι, προτείνεται ένα πλαίσιο εξωποινικής πρόληψης που δίνει απαντήσεις στις παραμέτρους αυτές μέσω αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στους τομείς της δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης και της οικονομίας αλλά κυρίως μέσα από μέτρα κοινωνικής πρόληψης τα οποία στρέφονται κατά των γενεσιουργών παραγόντων της οργανωμένης εγκληματικότητας, προασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα με κοινωνικές πολιτικές συμμετοχικής αντεγκληματικής δράσης, αλληλεγγύης και αξιοκρατικής ακριβοδικίας. Τονίζεται ακόμη, ο κομβικός ρόλος της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος η οποία διαβρώνει την κοινωνική συνοχή και τους δημοκρατικούς θεσμούς, κανονικοποιείται αποκτώντας συστημικό χαρακτήρα και καθιστά ατελέσφορη οποιαδήποτε αντεγκληματική πολιτική. Για το λόγο αυτό, επισημαίνεται ότι η αντιμετώπισή της, στο πλαίσιο της κοινωνικής πρόληψης, αποτελεί προαπαιτούμενο για μια αποτελεσματική αντεγκληματική πολιτική για το οργανωμένο έγκλημα.

This thesis deals with crime prevention policy for organized crime and aims to highlight non-penal prevention as a key feature of a crime prevention strategy for effectively tackling the phenomenon, as well as presenting ways and measures for its implementation. In this context, reference is made to the basic ideological standards of anti-crime policy that determine the type of measures taken as well as to the criminological views of Cressey and Chambliss on organized crime, which influence the formation of the official social response. The anti-crime policy implemented today at the international, european and national levels focuses on criminal repression and the dismantling of the structures of criminal organizations. However, its inadequacy is documented and the excessive infringement of individual rights and freedoms during its implementation is highlighted. A meaningful anti-crime policy must recognize the parameters of organized crime that have to do with social tolerance of its action, its adaptability and its symbiotic relationship with the legitimate economy and the bodies of state power. Thus, a framework of non-penal prevention is proposed that provides answers to these parameters through necessary reforms in the fields of public administration, justice and the economy but mainly through social prevention measures that are directed against the generative factors of organized crime, defending human rights with social policies of participatory anti-crime action, solidarity and meritocratic justice. The key role of corruption in the political system is also emphasized, which erodes social cohesion and democratic institutions, normalizes itself by acquiring a systemic character and renders any anti-crime policy ineffective. For this reason, it is noted that addressing it, within the framework of social prevention, is a prerequisite for an effective anti-crime policy for organized crime.