Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στον 21ο αιώνα υπό το πρίσμα της διαχείρισης κινδύνων, εφαρμόζοντας μια ολοκληρωμένη μεθοδολογική αρχιτεκτονική που συνδυάζει εργαλεία της Επιχειρησιακής Έρευνας και της Θεωρίας Πιθανοτήτων. Σκοπός της εργασίας είναι η μετάβαση από την παραδοσιακή ποιοτική γεωπολιτική ανάλυση σε ένα αυστηρά ποσοτικοποιημένο πλαίσιο εκτίμησης κινδύνων και χάραξης στρατηγικής, ικανό να υποστηρίξει τεκμηριωμένες πολιτικές αποφάσεις στον πενταετή ορίζοντα. Η μεθοδολογική προσέγγιση αναπτύσσεται σε πέντε διαδοχικά στάδια: αναγνώριση 48 κινδύνων μέσω του επεκτεταμένου πλαισίου PESTLE-G, ιεράρχηση κατά ISO 31000 με την Αναλυτική Ιεραρχική Διαδικασία (AHP), σεναριακή ανάλυση τριών διαφοροποιημένων τροχιών εξέλιξης, πιθανοτική μοντελοποίηση μέσω Δικτύου Bayes δεκατεσσάρων κόμβων, και παιγνιοθεωρητική ανάλυση τριών στρατηγικών διλημμάτων (Signaling Game στις γεωτρήσεις κυπριακής ΑΟΖ, Chicken Game της  κρίσης Oruç Reis, Bayesian Game της επέκτασης χωρικών υδάτων). Η οργανική  σύνδεση Δικτύου Bayes και παιγνίων ατελούς πληροφόρησης, όπου τα posterior  probabilities τροφοδοτούν τις πιθανότητες τύπων κατά την παράδοση Harsanyi,  αποτελεί την κεντρική μεθοδολογική συνεισφορά. Τα κύρια ποσοτικά αποτελέσματα  είναι τέσσερα. Η πιθανότητα κρίσιμης έκβασης κυμαίνεται από 11,71% στο βασικό  σενάριο έως 36,42% στο ακραίο, αναδεικνύοντας μη γραμμική κλιμάκωση. Ο  πολλαπλασιαστής της αμερικανικής στρατηγικής στην πιθανότητα κρίσης ανέρχεται σε  2,68x, σημαντικός αλλά μη καθοριστικός, γεγονός που τεκμηριώνει ποσοτικά την αρχή της ελληνικής στρατηγικής αυτονομίας. Στο παίγνιο της επέκτασης χωρικών υδάτων, το κρίσιμο κατώφλι p* = 8/17 ≈ 0,4706 παραμένει υψηλότερο των παρατηρούμενων πιθανοτήτων σε όλα τα σενάρια, καθιστώντας την επέκταση ζωντανή στρατηγική επιλογή. Στο Chicken Game, η πιθανότητα ναυτικής σύγκρουσης στο mixed Nash equilibrium φτάνει το 11,11%, υπογραμμίζοντας την ανάγκη μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Η εργασία καταλήγει σε ολοκληρωμένο πλαίσιο πολιτικών κατευθύνσεων που εδράζονται σε τρεις θεμελιώδεις αρχές: πρωτοκαθεδρία του διεθνούς δικαίου, πολυμερή διπλωματία, και ενεργή στρατηγική αυτονομία.